Święć się imię .. czyje??

(7) Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy. bt

(7) Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego,... bw

(7) Nie używaj imienia PANA, twojego Boga, nadaremnie,...lit

Księga Wyjścia 20:7

Gdybyśmy mieli przeprowadzić ankietę, pytając ludzi, które z dziesięciu przykazań uważają za najmniej znaczące, zastanawiam się, czy "zwycięzcą" nie byłoby trzecie.

W porównaniu z fałszywymi bogami i rzeźbami czy obrazami, trzecie przykazanie nie wydaje się tak poważnym wykroczeniem. Ale jeśli ten, kto niewłaściwie używa imienia Boga, jest obarczany winą, to musi to być ważne - i musimy zrozumieć dlaczego.

Pismo Święte wyraźnie mówi, że imię Boga jest cenne i potężne. Jednym z miejsc, w których to widzimy, są spotkania Boga z Mojżeszem.

W Księdze Wyjścia (33) Mojżesz prosi Boga by ukazał mu swoją chwałę. Jego prośba grozi wyrokiem śmierci, ponieważ nie można zobaczyć Bożej chwały i żyć.

Bóg jednak łaskawie spełnia prośbę w sposób, który zapobiega śmierci Mojżesza, ponieważ demonstruje swoją chwałę nie poprzez fizyczną manifestację, ale poprzez objawienie swojego imienia: "PAN, PAN, Bóg miłosierny i łaskawy" (Wj 34:6).

Jego imię objawia Jego charakter, który z kolei objawia Jego chwałę.

Wcześniej, w Księdze Wyjścia 3, Bóg objawił się Mojżeszowi w płonącym krzewie. Mojżesz otrzymał ważną misję i chciał wiedzieć, co powiedzieć, gdy ludzie zapytają, kto go posłał. Bóg polecił Mojżeszowi powiedzieć: "JESTEM posłał mnie do was" (Wj 3:14).

Używając formy czasownika „być”, aby nazwać siebie, Bóg oświadczył, że jest samoistny, samowystarczalny i suwerenny, nie zależny od nikogo i niczego. Któż inny może pretendować do takiego imienia?

Ogłaszając i ujawniając siebie, Bóg nie tylko przedstawia siebie; On objawia cud tego, kim jest. Zatem nadużywanie imienia Bożego oznacza niezrozumienie Jego wielkości i chwały. Dopiero gdy to zrozumiemy, możemy pojąć, dlaczego trzecie przykazanie jest tak ważne.

W jaki zatem sposób możemy łamać to przykazanie?

1.Po pierwsze, łamiemy je za każdym razem, gdy używamy imienia Boga, aby wzmocnić nasze przysięgi i obietnice - deprecjonując imię Boga, aby brzmieć bardziej wiarygodnie (Jakuba 5:12).

2.Bluźnimy również Bogu, gdy używamy Jego imienia w gniewie, arogancji lub wbrew temu, kim On jest.

3.Nadużywamy Jego imienia, gdy wypowiadamy kłamstwa i używamy Go do ich potwierdzenia.

4.A co z twoim domem, albo każdym nabożeństwem, w którym uczestniczysz.. oddając cześć Bogu... jedynie ustami, a nie sercem - tak też łamiemy trzecie przykazanie.

Tylko wtedy, gdy widzisz chwałę imienia Bożego i gdy używasz go w pełnym zachwycie, z miłością, w modlitwie, posłuszeństwie i wdzięczności - rozumiesz, dlaczego nasz Pan Jezus nauczył nas modlić się: "Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje" (Mt 6:9).

Jego imię ma być święcone, ponieważ głosi, kim On jest, objawia Jego charakter i jest potężnym schronieniem dla wszystkich, którzy go wzywają (Przysłów 18:10).

Jesli nazywasz siebie chrześcijaninem - nosisz Jgo Imię... To Imię ma być uświęcone w twoim życiu. Noś imię Chrystusa i bierz je na usta z czcią i miłością.

Begg 29 kwietnia Słusznie wywyższony / Flp 2:9

 Begg 29 kwietnia

Słusznie wywyższony

"Dlatego Bóg niezwykle Go (Jezusa) wywyższył". Filipian 2:9

List do Filipian 2:5-8 to piękne stwierdzenie dotyczące człowieczeństwa, bóstwa, służby i poniżenia Chrystusa. Po zobrazowaniu pokory wcielonego Syna Bożego, aż do Jego śmierci na krzyżu, gdzie w następnej kolejności kierujemy swoje myśli? Oczywiście, myślimy o zmartwychwstaniu. Ale Paweł nie. On zabiera nas do wywyższenia Chrystusa.

Pomiędzy poniżeniem Jezusa a Jego wywyższeniem istnieje, jak mówi Paweł, logiczny związek: "Dlatego Bóg Go wysoko wywyższył" (w. 8). 

Na czym polega to wywyższenie? Na tym, że Ojciec dał swojemu Synowi tron i tak zorganizował ten świat, aby pewnego dnia "na imię Jezusa zgięło się każde kolano, w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca" (w. 10-11).

Ale dlaczego Jego wywyższenie jest właściwe? Pismo Święte daje nam kilka odpowiedzi. 

Po pierwsze, wywyższenie Chrystusa jest właściwe, ponieważ wypełnia proroctwa Starego Testamentu i pokazuje, że Bóg dotrzymuje swojego słowa. Ogólnoświatowe uznanie Jezusa za Pana nastąpi, ponieważ Bóg to obiecał. 

Sześćset lat przed pojawieniem się Jezusa na scenie historii ludzkości, Izajasz zapisał te słowa Boga: "Oto mój sługa będzie postępował rozumnie; będzie wyniesiony wysoko i wywyższony" (Izajasza 52:13). 

I tak Chrystus przyszedł, aby ponieść ból i grzech świata, wypełniając rolę Cierpiącego Sługi, wyniesionego na krzyżu, a następnie wywyższonego na swoim tronie. 

Jak napisał Paweł w innym miejscu, "Wszystkie obietnice Boże znajdują swoje Tak w nim" (2 Kor 1:20).

Po drugie, wywyższenie Chrystusa jest właściwe, ponieważ jest On Bogiem. Biblia uczy nas, że Syn jest jednością z Ojcem. Ze względu na Jego boskość, wywyższenie jest koniecznością; Bóg nie może siedzieć nigdzie indziej! Żadne inne miejsce nie jest odpowiednie dla Syna, jak tylko po prawicy Ojca.

Wreszcie, wywyższenie Chrystusa jest stosowne, ponieważ jest On umiłowanym Synem swego Ojca. Bóg Ojciec patrzył, jak Syn posłusznie idzie na krzyż, aby wypełnić przymierze odkupienia i słyszał, jak z bólem wołał: "Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?" (Mt 27:46). 

Ojciec wiedział, że Syn przeszedł tę agonię z miłości do Ojca i miłości do swoich ludzi. Ojciec nie zostawiłby swojego doskonałego Syna w tak fatalnym stanie. Jakżeby miłość Ojca miała uczynić coś innego niż wywyższyć Syna z Jego poniżenia?

Upokorzenie Chrystusa ze względu na nas i wywyższenie ponad nas są z pewnością wystarczające, aby doprowadzić nas do punktu, w którym składamy Mu pokłon w radosnej uległości. 

- Pokazują nam, że jest ktoś, kto ma status, aby żądać naszego posłuszeństwa i charakter, który zasługuje na nasze uwielbienie. 

- Przypominają nam, że najlepszą rzeczą związaną z niebem będzie najznakomitsza osoba w niebie:

I will not gaze at glory, but on my King of grace;

Not at the crown He giveth, but on His piercèd hand;

The Lamb is all the glory of Immanuel’s land.

“Anne R. Cousin, “The Sands of Time Are Sinking” (1857).

Nie będę patrzył na chwałę, lecz na mojego Króla łaski; 

Nie na koronę, którą daje, lecz na Jego przebitą rękę; 

Baranek jest wszelką chwałą ziemi Immanuela.

Dzieje 13:16-43 bw

(13) A Paweł i jego towarzysze, odpłynąwszy z Pafos, przybyli do Perge w Pamfilii; Jan zaś, odłączywszy się od nich, wrócił do Jerozolimy. (14) A oni z Perge powędrowali dalej i dotarli do Antiochii Pizydyjskiej. A w dzień sabatu weszli do synagogi i usiedli. (15) Po odczytaniu ustępów z zakonu i proroków, zwrócili się do nich przełożeni synagogi, mówiąc: Mężowie bracia, jeżeli macie coś do powiedzenia ku zbudowaniu ludu, mówcie. 

(16) Powstał więc Paweł, skinął ręką i rzekł: Mężowie izraelscy i wy, którzy się Boga boicie, posłuchajcie! (17) Bóg tego ludu izraelskiego wybrał sobie naszych ojców i na obczyźnie w ziemi egipskiej wywyższył lud, i mocarnym ramieniem wywiódł go z niej, (18) i przez lat około czterdziestu cierpliwie znosił ich na pustyni; (19) i wytępił siedem narodów z ziemi kanaanejskiej, i dał im ziemię ich w dziedzictwo (20) na około czterysta pięćdziesiąt lat. A potem dał im sędziów, aż do proroka Samuela. (21) Potem zażądali króla i Bóg dał im Saula, syna Kisza, męża z pokolenia Beniamina, który panował czterdzieści lat; (22) a gdy go odrzucił, powołał im na króla Dawida i wystawił mu świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, męża według serca mego, który wykona całkowicie wolę moją. 

(23) Z jego to potomstwa zgodnie z obietnicą wywiódł Bóg Izraelowi Zbawiciela, Jezusa, (24) przed którego przyjściem Jan zwiastował chrzest upamiętania całemu ludowi izraelskiemu. (25) Gdy Jan był bliski końca swojej misji, powiedział: Nie jestem tym, za kogo mnie uważacie; ale oto idzie za mną Ten, którego sandałów nie jestem godzien rozwiązać u stóp jego. 

(26) Mężowie bracia, synowie rodu Abrahamowego, i ci wśród nas, którzy się Boga boją, nam to została posłana wieść o tym zbawieniu. 

(27) Mieszkańcy Jerozolimy bowiem i ich przełożeni nie poznali go i przez skazanie go wypełnili słowa proroków, czytane w każdy sabat, (28) choć nie znaleźli nic, czym by zasługiwał na śmierć, zażądali od Piłata, aby był stracony. 

(29) Kiedy zaś wykonali wszystko, co o nim napisano, zdjęli go z drzewa i złożyli w grobie. 

(30) Lecz Bóg wzbudził go z martwych; (31) przez wiele dni ukazywał się On tym, którzy razem z nim przyszli z Galilei do Jerozolimy; oni to teraz są jego świadkami wobec ludu. 

(32) I my zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, (33) wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa, jak to napisano w psalmie drugim: Synem moim jesteś, Dzisiaj cię zrodziłem. 

(34) A że go wzbudził z martwych, aby już nigdy nie uległ skażeniu, powiedział to tak: Dał wam święte rzeczy Dawidowe, rzeczy pewne. 

(35) Dlatego i na innym miejscu mówi: Nie dopuścisz, by święty twój oglądał skażenie. (36) Dawid bowiem, gdy wykonał służbę, jaką mu wyroki Boże za jego pokolenia wyznaczyły, zasnął, został przyłączony do ojców swoich i oglądał skażenie; (37) lecz Ten, którego Bóg wzbudził, nie oglądał skażenia. 

(38) Niechże więc będzie wam wiadome, mężowie bracia, że przez tego zwiastowane wam bywa odpuszczenie grzechów (39) i że w nim każdy, kto wierzy, bywa usprawiedliwiony w tym wszystkim, w czym nie mogliście być usprawiedliwieni przez zakon Mojżesza. 

(40) Baczcie więc, aby na was nie przyszło to, co powiedziano u proroków: (41) Patrzcie, szydercy, zdumiewajcie się i przepadnijcie, Bo dokonuję dzieła za dni waszych, Dzieła, któremu nigdy nie uwierzycie, Gdy ktoś wam o nim opowiadać będzie. (42) A gdy opuszczali synagogę, prosili ich, aby w następny sabat opowiedzieli im znowu o tych sprawach. (43) Kiedy zaś zgromadzeni w synagodze się rozeszli, poszło wielu Żydów i nabożnych prozelitów za Pawłem i Barnabą, którzy z nimi rozmawiali i nakłaniali ich, aby trwali w łasce Bożej.

Begg 9 kwietnia Imię ponad wszystkie imiona Flp.2

 Begg 9 kwietnia

Imię ponad wszystkie imiona

"Przybrawszy ludzką postać, uniżył samego siebie, 

stając się posłusznym aż do śmierci, 

i to śmierci krzyżowej. 

Dlatego też Bóg bardzo go wywyższył 

i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię." 

Filipian 2:8-9

W pewnym sensie najlepszym podsumowaniem przesłania Biblii i najbardziej fundamentalną prawdą w tym wszechświecie jest po prostu to: 

Jezus Chrystus jest Panem.

Większość teologów zgadza się, że "imię", do którego Paweł odnosi się w wersecie 9, może być tylko "Pan" (Flp 2:11). Tutaj greckim słowem na "Pan" jest kyrios, które jest również używane jako tłumaczenie boskiego imienia Boga, Jahwe, ponad 6,000 razy w Septuagincie (greckim tłumaczeniu Starego Testamentu). Użycie przez Pawła domyślnego Bożego imienia podkreśla boskość Jezusa, zaraz po tym jak przypomniał nam o jego poniżeniu podczas pobytu na ziemi.

Składający się z czterech spółgłosek (JHWH), Jahwe jest w zasadzie niemożliwy do wymówienia w języku hebrajskim - i celowo, ponieważ Żydzi nie odważali się wypowiadać tego boskiego imienia swoimi ustami. Jednak Jahwe, nie dający się opisać Bóg, przyszedł na ziemię jako wcielony Chrystus i objawił się ludziom. 

Pokornie poszedł na krzyż, a następnie został wyniesiony na najwyższe miejsce - Jego prawowite miejsce - i otrzymał imię "ponad wszelkie imiona". Jak mówi jeden z komentatorów: "On zmienił to niewypowiedziane imię w imię wymawiane przez człowieka i pożądane przez cały świat". W Tym, który nosi to imię, majestat Boga "jest cały przyobleczony w szaty miłosierdzia".

Proroctwa Starego Testamentu wzmacniają tę myśl raz po raz. W Księdze Izajasza 45 Bóg podaje opis, który odnosi się wyłącznie do Niego samego: 

"Nie ma innego Boga oprócz mnie, Boga sprawiedliwego i Zbawiciela; 

nie ma nikogo oprócz mnie" (Iz 45:21). 

Paweł, niegdyś agresywny przeciwnik Chrystusa i Jego wyznawców, stosuje ten właśnie opis do Chrystusa, składając imponującą deklarację o Jego bóstwie. Wskazuje, że Jezus został publicznie wywyższony do pozycji, która była słusznie Jego, zanim jeszcze przyszedł na ziemię, aby cierpieć upokorzenie w naszym imieniu. Siedzi teraz po prawicy Ojca. Jego majestat jest widoczny dla wszystkich, którzy znają Go jako Zbawiciela. Jego tożsamość jest jawna i bezdyskusyjna.

Bóg jest jedynym Zbawicielem - a Jezus jest tym Zbawicielem, o którym powiedziano: "Nazwiesz go imieniem Jezus, bo On zbawi swój lud od jego grzechów" (Mt 1:21). Lata po tym, jak Pawłowi po raz pierwszy otworzyły się oczy na prawdę o tym, kim jest Jezus, wciąż możemy uchwycić poczucie niezwykłej czci i miłości w jego słowach do Filipian. Jezus Chrystus jest Panem. On posiada imię ponad wszystkie imiona. Paweł nigdy nie pozwolił, aby znajomość tej prawdy zrodziła w nim poczucie obojętności i samozadowolenia. My też nie powinniśmy.

Zatrzymaj się teraz i pozwól, aby każde słowo skłoniło cię do wspaniałego uwielbienia tego człowieka: Jezusa, Zbawiciela swego ludu... Chrystusa, długo zapowiadanego Króla... Tego, który jest Panem, nie dającym się opisać, objawionym Bogiem. A ty masz prawo nazywać Go "bratem" (Hbr 2:11).

Objawienia 1:9-20

 (9) Ja, Jan, brat wasz i uczestnik w ucisku i w Królestwie, i w cierpliwym wytrwaniu przy Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu zwiastowania Słowa Bożego i świadczenia o Jezusie. 

(10) W dzień Pański popadłem w zachwycenie i usłyszałem za sobą głos potężny, jakby trąby, który mówił: 

(11) To, co widzisz, zapisz w księdze i wyślij do siedmiu zborów: do Efezu i do Smyrny, i do Pergamonu, i do Tiatyry, i do Sardes, i do Filadelfii, i do Laodycei. 

(12) I obróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos, który mówił do mnie; 

a gdy się obróciłem, ujrzałem siedem złotych świeczników, 

(13) a pośród tych świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, odzianego w szatę do stóp długą i przepasanego przez pierś złotym pasem; 

(14) głowa zaś jego i włosy były lśniące jak śnieżnobiała wełna, a oczy jego jak płomień ognisty, (15) a nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. 

(16) W prawej dłoni swej trzymał siedem gwiazd, a z ust jego wychodził obosieczny ostry miecz, a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku. 

(17) Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły. 

On zaś położył na mnie swoją prawicę i rzekł: 

Nie lękaj się, Jam jest pierwszy i ostatni, (18) i żyjący. 

Byłem umarły, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła. 

(19) Napisz więc, co widziałeś i co jest, i co się stanie potem. 

(20) Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, które widziałeś w prawej dłoni mojej, i siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd, to aniołowie siedmiu zborów, a siedem świeczników, to siedem zborów.