030725 O Kim to prorok mówi

 Dzieje Apostolskie 8 

(26) Natomiast Filip otrzymał polecenie od anioła Pana: 

- Idź na południe do pustynnej drogi prowadzącej z Jerozolimy do Gazy. (27) Filip wstał i poszedł. Właśnie wtedy wracał tą drogą wysoki urzędnik etiopskiej królowej Kandaki, który zarządzał całymi jej finansami. Odwiedził on Jerozolimę, by w świątyni oddać pokłon Bogu. (28) Siedząc w swoim powozie, czytał na głos księgę proroka Izajasza. 

(29) Wtedy Duch Święty powiedział Filipowi: 

- Zbliż się i idź obok powozu. 

(30) Gdy Filip podbiegł, usłyszał, jak urzędnik czyta księgę. Zapytał więc: - Czy rozumiesz to, co czytasz? 

(31) - Jak mogę rozumieć, skoro nikt mi tego nie wyjaśnia? 

Zaprosił Filipa, by usiadł przy nim w powozie. 

(32) Czytał właśnie następujący fragment Pisma: 

"Jak owca prowadzona na rzeź i jak baranek milczący wobec strzygących Go, tak On nie otwiera swoich ust. (33) Poniżono Go i odmówiono Mu sprawiedliwości. Kto zapamięta Jego rodowód? Bo usunęli z ziemi Jego istnienie". 

(34) - Wyjaśnij mi, czy prorok Izajasz mówi tu o sobie, czy o kimś innym - poprosił urzędnik. 

(35) Wówczas Filip, zaczynając od tego fragmentu, przedstawił mu dobrą nowinę o Jezusie.

Gdy podróżujemy przez Biblię, zdajemy sobie sprawę, że Jezus nie pojawił się znikąd. Od początku do końca Biblia jest księgą o Nim. Rzeczywiście, nawet prorocy Starego Testamentu, pod natchnieniem Ducha Świętego, pisali o Jezusie. 

Jeśli czytając stracimy sprzed oczu Chrystusa, to bez względu na to, jak dobrze znamy Pismo Święte, przegapimy jego centrum, klucz i bohatera.

W Ewangeliach Jezus wskazywał ludziom na Stary Testament, aby pomóc im zrozumieć, kim jest. Na początku swojej posługi czytał w synagodze ze zwoju Księgi Izajasza. Łukasz mówi nam, że gdy skończył, „zaczął mówić” do swoich słuchaczy: „Dziś jesteście świadkami spełniania się słów tego proroctwa.” (Łk 4:21). 

Później, przemawiając do ludzi, którzy byli szczególnie zainteresowani i biegli w Pismach Starego Testamentu, Jezus ostrzegał ich: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich macie życie wieczne, ale one świadczą o mnie.. (skupiają się na mnie.. udowadniają że ja jestem drogą zbawienia..)” (Jana 5:39). 

Po swojej śmierci i zmartwychwstaniu, gdy spotkał swoich dwóch przygnębionych naśladowców na drodze do Emaus, Jezus „zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków (...)  tłumaczył im każdy fragment Pism odnoszący się do Niego.” (Łk 24:27).

Innymi słowy, Jezus wyraźnie nauczał, że każda część Starego Testamentu znajduje swoje sedno i wypełnienie w Nim.

Kiedy czytasz Pismo Święte, spotykasz Jezusa, ponieważ ta księga świadczy o Nim. Nawet jeśli nasze rozważania i zrozumienie fragmentów Starego Testamentu dostarczają nam dobrych, ważnych prawd etycznych o życiu, istnieje wielkie niebezpieczeństwo, że przegapimy Prawdę, Jezusa. Celem każdej strony Biblii jest spotkanie Jezusa, poznanie Go i głoszenie Jego wielkiego imienia, a wszystko to dla Jego chwały.

W każdym kazaniu, które słyszysz, w każdej lekcji, którą studiujesz i w każdym fragmencie Słowa Bożego, który czytasz, zadawaj sobie pytanie: „Czy przyprowadziło mnie to do Chrystusa? Czy odkryłem w nim Jezusa?”. 

I nie przestawaj słuchać, studiować i czytać, dopóki nie będziesz mógł odpowiedzieć twierdząco, ponieważ to w Nim znajdują się skarby zbawienia, prawdy, mądrości i pocieszenia.

Alistair Begg

Psalm 119 BW

 (17) Okaż dobroć słudze swemu, 

Abym żył i przestrzegał słowa twego! 

(18) Otwórz oczy moje, 

Abym oglądał cudowność zakonu twego. 

(19) Jestem gościem na ziemi, 

Nie ukrywaj przede mną przykazań swoich! 

(20) Dusza moja omdlewa ustawicznie 

Z tęsknoty za prawami twoimi. 

(21) Zgromiłeś pysznych, 

Przeklętych, którzy zbaczają od przykazań twoich! 

(22) Zdejm ze mnie hańbę i pogardę, 

Bo strzegę świadectw twoich! 

(23) Choć książęta zasiadają społem 

i zmawiają się przeciwko mnie, 

Jednak sługa twój rozmyśla o ustawach twoich. 

(24) Zaiste, ustawy twoje są rozkoszą moją, 

Doradcami moimi. 

(25) Dusza moja przylgnęła do prochu, 

Ożyw mnie według słowa twego. 

(26) Opowiedziałem ci losy moje, a Ty wysłuchałeś mnie; 

Naucz mnie ustaw twoich! 

(27) Spraw, bym zrozumiał drogi wskazane przez postanowienia twoje, 

A będę rozmyślał o cudach twoich! 

(28) Dusza moja zalewa się łzami ze smutku, 

Podźwignij mnie słowem swoim! 

(29) Oddal ode mnie drogę kłamstwa, 

Ucz mię łaskawie zakonu swojego! 

(30) Obrałem drogę prawdy, 

Prawa twoje stawiam przed sobą. 

(31) Przylgnąłem do świadectw twoich, Panie! 

Nie dopuść, bym doznał wstydu! 

(32) Biegnę drogą przykazań twoich, 

Bo dodajesz otuchy sercu mojemu. 

020925 Modlitwa pełna ufności

Każdy, kto prosi - otrzymuje, 

a kto szuka - znajduje, 

a kołaczącemu otworzą... 

Jeśli więc wy, którzy źli jesteście, 

umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, 

o ileż bardziej Ojciec niebieski 

da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą!

Łukasza 11:10,13

Kiedy nastolatka, która właśnie otrzymała prawo jazdy, prosi mamę lub tatę o kluczyki do samochodu, zazwyczaj nie jest to ogólnikowa, bezduszna prośba. Przeciwnie, jej umysł jest zaangażowany, a wola skupiona: „Proszę, czy mogę dostać kluczyki do samochodu? Potrzebuję samochodu. Chciałabym skorzystać z samochodu. Proszę cię o to teraz”.

Podobnie czasowniki, których Jezus używa, aby uczyć swoich uczniów, jak zwracać się do Boga w modlitwie - proś, szukaj, pukaj - przekazują pilność, spójność i jasność. To tak, jakby mówił: Chcę, abyście modlili się w sposób, który wymaga pokornej, wytrwałej determinacji. Chcę, abyście szukali i nie ustawali w poszukiwaniach, i chcę, abyście pukali z naglącą szczerością.

On zaprasza ciebie i mnie, abyśmy przyszli przed oblicze naszego niebiańskiego Ojca i po prostu prosili.

Musimy jednak uważać na to, o co prosimy. Kiedy przedstawiamy Panu nasze prośby, muszą one być łagodzone przez Ducha Świętego poprzez to, co Jan Kalwin nazywa „uzdą słowa Bożego”. 

Innymi słowy, Biblia uczy, że możemy z całkowitym zaufaniem prosić o rzeczy, o których Bóg mówi, że są dobre i słuszne - takie jak Jego pomoc, abyśmy mogli składać nasze ciała jako żywe ofiary, wzrastać jako świadkowie ewangelii lub zwiększać nasze pragnienie oddawania czci Bogu. 

Nie wolno nam jednak myśleć, że możemy manipulować Bogiem, żądając, by dał nam wszystko, co uczyni nasze życie łatwiejszym lub bogatszym. Możliwe jest, że „prosimy, a nie otrzymujemy, bo źle prosimy i chcemy tylko zaspokoić swoje żądze” (List Jakuba 4:3).

Mamy więc prosić odważnie, ale także pokornie. Mamy prosić Boga o wielkie rzeczy, a następnie mamy przyjąć Jego odpowiedź. Istnieją dobre powody, dla których Bóg nie zawsze daje nam to, o co prosimy, nawet jeśli to, o co prosimy, jest samo w sobie dobre i pobożne. 

-Nasze modlitwy nie zawsze są zgodne z Jego dobrą i suwerenną wolą. 

-Nie zawsze potrafimy określić, co jest dla nas dobre - ale Bóg zawsze wie, co jest najlepsze dla Jego dzieci. 

Dlatego też, kiedy zanosimy nasze prośby do Boga, musimy patrzeć na Jego słowo jako na mapę drogową i pamiętać, że On działa, aby zrealizować swoje cele w naszym życiu i upodobnić nas do obrazu Jego Syna.

Przyjdź więc przed oblicze Boga i po prostu proś. Twoje prośby mogą i powinny być konkretne, odważne i ukształtowane przez Słowo Boże - a wtedy możesz oczekiwać, a nawet pragnąć, by Bóg odpowiedział na nie dokładnie tak, jak uzna to za stosowne.

______________

List do Kolosan 1 

(9) Dlatego od chwili, gdy się o tym dowiedzieliśmy, nie przestajemy się za was modlić. Prosimy Boga, by pomógł wam w pełni zrozumieć swą wolę oraz udzielił pełni mądrości i rozeznania w sprawach duchowych - by wasze życie było godne Pana i w pełni Mu się podobało, by owocowało dobrymi czynami i coraz bliższą więzią z Nim. 

(11) Modlimy się też, byście - napełnieni Jego potężną i wspaniałą mocą - wzrastali w cierpliwości i wytrwałości i byście z radością wyrażali wdzięczność Bogu Ojcu. On umożliwił wam korzystanie z tego dziedzictwa, jakie mają wszyscy święci, którzy żyją w Jego świetle.

231 pn Zobaczyć Chrystusa i podzielić się Nim

Wtedy otworzyły się ich oczy i poznali go. Lecz On znikł sprzed ich oczu. 

I rzekli do siebie: Czyż serce nasze nie pałało w nas, gdy mówił do nas w drodze i Pisma przed nami otwierał? 

I wstawszy tejże godziny, powrócili do Jerozolimy i znaleźli zgromadzonych jedenastu i tych, którzy z nimi byli, mówiących: 

Wstał Pan prawdziwie i ukazał się Szymonowi.

Łukasza 24:31,33

Dobrą nowiną trzeba się dzielić.

Czasami, gdy mamy w domu gości, których dobrze znamy, a zwłaszcza jeśli są braćmi lub siostrami w rodzinie wiary, możemy poprosić ich o modlitwę przed wspólnym posiłkiem. Jest to prośba mająca na celu uhonorowanie gościa przy naszym stole. 

Ewangelia Łukasza przedstawia nam podobną scenę, choć tutaj wydaje się, że gość przejął inicjatywę w podjęciu decyzji o modlitwie. Po spotkaniu Jezusa z dwoma uczniami na drodze z Jerozolimy do Emaus, "Gdy doszli do Emaus, Jezus dał do zrozumienia, że idzie dalej. Oni jednak nalegali: - Zostań z nami na noc. Jest już późno i robi się ciemno. Wszedł więc z nimi do domu" (Łk 24:29), a "gdy zasiedli do kolacji, Jezus wziął chleb, podziękował za niego Bogu, połamał i podał im." (w. 30).

Wcześniej, podczas długiej wędrówki z Jerozolimy, kiedy spotkali Jezusa, "ich oczy były zasłonięte, tak że Go nie mogli rozpoznać" (Łk 24:16). Ale teraz, gdy Jezus pobłogosławił posiłek, mogli Go zobaczyć. Bóg wybrał ten moment, aby objawić im, że znajdują się w obecności zmartwychwstałego Pana Jezusa Chrystusa.

Tak jak Bóg poprzez Swojego Ducha otworzył oczy tych uczniów, aby ujrzeli prawdę o zmartwychwstałym Chrystusie, tak też użył Swojego słowa, aby rozpalić w ich sercach pasję do tego, kim Jezus był i jest. Gdy tylko rozpoznali Jezusa, a nawet po Jego zniknięciu, "mówili do siebie nawzajem: 'Czyż nie pałało w nas serce, gdy rozmawiał z nami w drodze i gdy otwierał przed nami Pisma?'". (Łukasza 24:32).

Godzina była późna, przeszli długą drogę i właśnie zasiedli do posiłku, a mimo to nie mogli zrobić nic innego, jak tylko wstać i wrócić do Jerozolimy, aby podzielić się niesamowitą wiadomością z jedenastoma uczniami. Cóż to musiała być za noc!

Ich entuzjazm przypomina nam, że wiadomość o tym, że Jezus żyje, nie była tylko ich wiadomością, ani wiadomością Jedenastu. Jest to wiadomość, którą należy się dzielić i którą najlepiej jest się cieszyć w towarzystwie innych, którzy rozumieją jej chwalebne implikacje. 

Należy ona do wszystkich, którzy należą do Pana. I bez względu na to, w jakim języku mówimy, jaki kraj odwiedzamy lub jaką podróż odbywamy, nie jesteśmy daleko od innych wierzących, z którymi możemy wspólnie radować się żywą nadzieją daną nam przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa (1 Piotra 1: 3-5). 

Możesz jednak dzielić się tą radością też z tymi, z którymi żyjesz i z którymi wspólnie modlisz się, patrząc im w oczy i z uśmiechem mówiąc: "Jezus zmartwychwstał".

(Księga Psalmów 9:2)

Będę cię wysławiał, Panie, całym sercem swoim, 

Będę opowiadał wszystkim cuda twoje,

(22:23) 

Będę opowiadał imię twoje braciom moim, 

Będę cię chwalił pośród zgromadzenia.

(35:28) 

Wtedy język mój będzie opowiadał sprawiedliwość twoją, 

Przez cały dzień głosił chwałę twoją.

(40:11) 

Nie ukrywałem w sercu swoim sprawiedliwości twojej, 

Opowiadałem o wierności twojej i zbawieniu twoim; 

Nie zataiłem łaski i wierności twojej wobec wielkiego zgromadzenia.

(71:24) 

Język mój również będzie opowiadał przez cały dzień sprawiedliwość twoją, 

By się zawstydzili, zarumienili ci, którzy szukają nieszczęścia mego.

147 Tajemnica szczęścia

Natomiast ten, kto poznał doskonałe prawo dające wolność i przestrzega go, 

nie jest słuchaczem, który szybko zapomina o tym, co słyszał. 

Wręcz przeciwnie—wprowadza słowo w czyn a Bóg pobłogosławi jego działanie.

Jakuba 1:25 sz

Prawdziwe szczęście można znaleźć podążając ścieżką posłuszeństwa.

Świat tak tego nie postrzega. W zachodniej kulturze XXI wieku osobiste szczęście i posłuszeństwo autorytetowi są uważane za wzajemnie sprzeczne. Ale Biblia mówi jasno: to właśnie przez posłuszeństwo Bogu jesteśmy „błogosławieni”.

Jak więc podążać tą ścieżką?

Pierwszy krok jest prosty: należy uważnie wpatrywać się w Słowo Boże. Słowo użyte przez Jakuba na określenie „patrzenia”, parakupsas, jest tym samym słowem, którego używa się w innych miejscach do opisania patrzenia, które nie jest zwykłym spojrzeniem, ale raczej uważnym, przemyślanym skupieniem (na przykład 1 Piotra 1:12; Jana 20:5, 11). Aby czerpać korzyści z Biblii, musimy mieć szczere pragnienie, by nie przegapić niczego z jej prawdy i szczerą chęć uważnego rozważenia tego, co czytamy.

-Zadawaj pytania, zapisuj spostrzeżenia…

Po drugie, studiowanie Biblii powinno być wytrwałe, a nie tylko pełne entuzjazmu, po którym następuje chroniczna inercja. Jesteśmy wezwani do rozważania prawa dniem i nocą (Psalm 1:2) oraz do ciągłego powracania do Słowa Bożego jako źródła wglądu i zrozumienia (Przysłów 2:1-5). Gdy będziemy to czynić, z czasem zauważymy, że żyjemy coraz bardziej w zgodzie ze Słowem Bożym i coraz lepiej potrafimy rozpoznać, w jaki sposób Słowo Boże odnosi się do sytuacji, w których się znajdujemy.

- Ucz się na pamięć, często wracaj do wersetu czy całej księgi…

Po trzecie, działaj zgodnie z tym, co czytasz. Jeśli słowo Boże wzywa nas do działania, ale nie dajemy temu wyrazu, nie powinno nas dziwić, że jesteśmy rozczarowani i zniechęceni. Błogosławieństwo znajduje się nie tylko w czytaniu Słowa Bożego, ale także w praktykowaniu go. Ostatecznie mamy odpowiedzieć posłusznie, czyniąc to, co usłyszeliśmy od Boga.

- PSZ, Jk 1:27 Prawdziwa i czysta pobożność, której oczekuje Bóg, nasz Ojciec, polega na pomaganiu sierotom i wdowom w ich ciężkiej sytuacji oraz nieuleganiu złym wpływom tego świata.

Pobożność nie sprowadza się do poglądów i prawienia pouczeń ale to praktycznej pomocy.

Formuła podana przez Jakuba jest prosta: słuchanie plus czynienie równa się błogosławieństwo. Widzimy tę zasadę w całej Biblii, w tym w słowach samego Chrystusa. Po umyciu nóg uczniom Jezus zwrócił się do nich i powiedział: „EKU: Szczęśliwi jesteście, jeśli to wiecie i tak postępujecie.” (J 13:17). Innymi słowy, wiedza powinna prowadzić do działania, a błogosławieństwo jest bezpośrednio związane z działaniem wspieranym przez Ducha.

Aby pomóc ci uważnie patrzeć na to, co mówi Biblia, zadawaj proste pytania: 

Czego ten fragment uczy mnie o Bogu Ojcu, Bogu Synu i Bogu Duchu Świętym? 

Czego ten fragment uczy mnie o mnie samym i o tym, jakiego grzechu powinienem unikać, jaką obietnicę przyjąć lub jakiemu przykazaniu być posłusznym? 

Gdy będziesz podążał ścieżką posłuszeństwa dzięki Bożej łasce, prawda Jego słowa znajdzie miejsce odpoczynku w twoim sercu i umyśle, a ty odkryjesz wolność i błogosławieństwo życia na Boży sposób w Jego świecie.

___________

Jana 13

(1) W przeddzień święta Paschy Jezus już wiedział, że nadszedł Jego czas - czas odejścia ze świata do Ojca. Tym, których ukochał, chciał okazać miłość aż po kres. 

(2) W czasie uroczystej wieczerzy szatan zawładnął sercem Judasza (syna Szymona Iskarioty) i pobudził go do zdrady. 

(3) Jezus był świadom, że Ojciec wszystko Mu powierzył i że od Niego przyszedł i do Niego odchodzi. 

(4) Dlatego wstał od wieczerzy, zdjął szatę i przepasał biodra ręcznikiem. 

(5) Potem nalał do miski wody i zaczął myć uczniom nogi, wycierając je tym ręcznikiem. 

(6) Gdy podszedł do Szymona Piotra, ten zawołał: - Panie, Ty myjesz mi nogi?! 

(7) - Teraz nie zrozumiesz tego, co robię - odpowiedział Jezus. - Ale później zrozumiesz. 

(8) - O, nie! - protestował Piotr. - Nigdy nie będziesz mi mył nóg! - Jeśli tego nie zrobię, nie będziesz do Mnie należał - odrzekł Jezus. 

(9) - W takim razie umyj nie tylko moje nogi, ale ręce i głowę! 

(10) - Wykąpany nie musi się myć, bo jest już czysty. Wystarczy, że opłucze nogi. Wy jesteście już czyści - jednak nie wszyscy. (11) Wiedział bowiem, kto Go zdradzi. Dlatego powiedział: "Nie wszyscy jesteście czyści". 

(12) Po umyciu im nóg Jezus założył szatę, usiadł z nimi i zapytał: - Czy rozumiecie, co zrobiłem? 

(13) Nazywacie Mnie "Nauczycielem" i "Panem" i macie rację, bo nim jestem. 

(14) Skoro więc Ja, wasz Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście to sobie nawzajem robić. 

(15) Dałem wam przykład, byście postępowali wobec siebie tak, jak Ja. 

(16) Zapewniam was: Sługa nie jest ważniejszy od swego pana, ani posłaniec - od tego, który go posłał. 

(17) Jeśli będziecie o tym pamiętać i tak postępować - będziecie błogosławieni. 

Związani z Księgą.

Prawo PANA jest doskonałe,

- Pokrzepia duszę. 

Postanowienia PANA sprawdzone, 

- Niedoświadczonych uczą mądrości. 

Polecenia PANA są trafne, 

- Pocieszają serce. 

Przykazanie PANA wyraźne,

- Otwiera oczy.

Psalm 19:7-8 lit.

Biblia jest często uważana za bezużyteczny relikt minionej epoki. Tak jak koń i bryczka zostały wyparte przez silnik spalinowy, a i sam silnik spalinowy wkrótce zostanie zastąpiony - podobnie jest, jak twierdzą niektórzy, z Biblią. Mówią, że może ona mieć pewną wartość historyczną lub literacką, ale ostatecznie nie ma żadnego znaczenia dla potrzeb ludzi XXI wieku - a nawet może stać na przeszkodzie do naszego postępu.

W The Bondage of the Will (Niewola woli) Marcin Luter wygłasza zdumiewające stwierdzenie, które trafia w samo sedno takich lekceważących postaw wobec Biblii:

 „Nikt, kto nie ma Ducha Bożego, nie widzi nic z tego, co jest w Piśmie Świętym. Wszyscy ludzie mają zaciemnione serca, tak że nawet gdy mogą dyskutować i cytować wszystko, co jest w Piśmie Świętym, nic z tego nie rozumieją ani tak naprawdę nie wiedzą".

Nigdy nie moglibyśmy mieć nadziei na zrozumienie Boga - lub Jego słowa - na naszych własnych warunkach. 

Człowiek nie poznaje Boga przez dociekanie, ale przez objawienie, przez samoobjawienie się Boga, przez Jego Słowo. 

Ogólne objawienie - to, co widzimy w Bożym świecie - rzeczywiście kieruje nas ku Niemu, ale zgodnie z Listem do Rzymian 1:20-23 objawienie to wystarcza jedynie do potępienia, ponieważ z natury wszyscy tłumimy prawdę, którą tam widzimy, woląc czcić siebie i nasze bożki niż Stwórcę wszystkich rzeczy. 

Potrzebujemy specjalnego [szczegolnego] objawienia - Słowa Bożego - aby oświecić nasze zrozumienie i umożliwić nam właściwą interpretację tego, co widzimy i czego doświadczamy w świecie.

Bóg napisał i zachował księgę - swoją księgę - abyśmy mogli Go poznać. I w tej księdze mamy utrwalony zapis nieocenionej miłości Boga do tych, którzy odwrócili się od Niego. 

Jeśli ten zapis jest głosem Boga, jeśli pochodzi z ust Boga, to gdzie indziej można się udać, aby uzasadnić jego prawdziwość? Nie ma wyższego autorytetu.

Ostatecznie potrzebujemy nowych oczu, aby zobaczyć piękno i autorytet Pisma Świętego. Gdy Bóg obdarzy nas wiarą, zupełnie inaczej spojrzymy na Jego słowo. 

Świat może uważać słowa Biblii za nieistotne lub nawet gorszące; ale jedno spojrzenie na stan świata przypomni nam, że nie ma on wszystkich odpowiedzi, a nawet żadnych odpowiedzi, które mają znaczenie. 

____________________________

Nie zaniedbuj swojej Biblii. Poproś Boga, aby działał w tobie, gdy ją otwierasz, aby ożywić twoją duszę, uczynić cię mądrym, przynieść ci radość i oświetlić twoją ścieżkę.

Pismo Święte jest najpotężniejszą siłą na ziemi—siłą, która nas przemienia i prowadzi ku duchowej dojrzałości. Otwórzmy je i czytajmy na głos, prosząc Boga, by rozpalił nasze serca. On obiecał nam, że Słowo Boże „nie wraca do [Niego] puste, lecz wykonuje [Jego] wolę i spełnia pomyślnie to, z czym je [wysłał]“ (Izajasza 55:11). Nasze życie nigdy nie pozostanie takie samo.

PS. Czy lepiej mieszkać w kraju, który szanuje Pismo Święte czy w kraju, gdzie Biblia nie jest znana a moze naset zakazana???