Tozer | Czego Chrystus dokonuje w nas

 

SNP'18, Kol 3:4

Gdy pojawi się Chrystus, który jest waszym życiem, wtedy i wy wraz z Nim pojawicie się w chwale.

PSZ, Kol 3:4

Gdy więc Chrystus, który jest waszym życiem, ukaże się w chwale całemu światu, wtedy również wy ukażecie się razem z Nim w Jego wspaniałej chwale.

____________

Pisząc do wierzących w Koryncie, Paweł obiecał pełne duchowe wyzwolenie i stabilność w świadomości, że Jezus Chrystus „stał się dla nas mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem”. Zapewnił również wierzących w Kolosach (1:28;4:12): „W Nim jesteście doskonali (zupełni, kompletni)!”.

Naszą wielką potrzebą jest więc po prostu Jezus Chrystus. 

-On jest tym, czego potrzebujemy. 

-On ma to, czego potrzebujemy. 

-On wie to, co musimy wiedzieć. 

-On jest w stanie uczynić w nas to, czego my nie możemy uczynić - pracując w nas nad tym, co jest miłe w oczach Boga.

Jest to trudny punkt w duchowej doktrynie i życiu dla wielu ludzi, którzy mogli być wybitni i ambitni oraz przyzwyczajeni do robienia własnych rzeczy na swój własny sposób!

Ale bez względu na to, kim jesteśmy, musimy przyznać, że jest to łaskawy plan i postanowienie dla mężczyzn i kobiet w dobroci i mądrości Boga. 

Co dzieje się kiedy z wiarą przyjmujemy Boże poselstwo?

(EKU) Hebrajczyków 12 

(22) Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, 

do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebiańskiego, 

do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, 

(23) do Kościoła pierworodnych, zapisanych w niebiosach, 

do Boga, sędziego wszystkich, 

do duchów sprawiedliwych, uczynionych doskonałymi, 

(24) do Jezusa, pośrednika Nowego Przymierza, 

do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla. 

(25) Uważajcie, abyście nie zrezygnowali ze słuchania Tego, który mówi. Jeśli bowiem tamci nie uniknęli kary, gdy zrezygnowali ze słuchania Tego, który pouczał na ziemi, to o wiele bardziej nie unikniemy jej my, którzy odwracamy się od Tego, który poucza z niebios. (26) Jego głos wstrząsnął wówczas ziemią, a teraz oznajmia: Jeszcze raz poruszę nie tylko ziemię, ale i niebo. (27) Słowa "jeszcze raz" ukazują przemianę stworzeń, które podlegają zmienności, aby trwało to, co niezmienne. 

(28) A ponieważ otrzymujemy Królestwo niezmienne, trwajmy w łasce, dzięki której będziemy służyć tak, jak się Bogu podoba, z pobożnością i bojaźnią. 

(29) Nasz Bóg jest bowiem ogniem pożerającym.

A zanim to wszystko osiągniemy, mamy przywilej i perspektywę pełnej miłości i radości służby dla Chrystusa i ludzkości na tej ziemi!

A. W.Tozer

021725 Czcij ojca swego i matkę…

 

TLB, Ef 6:1-3

Dzieci, bądźcie posłuszne swoim rodzicom; 

jest to słuszne, ponieważ Bóg dał im władzę nad wami. 

Czcij ojca swego i matkę swoją. 

Jest to pierwsze z Dziesięciu Przykazań Bożych, które kończy się obietnicą. 

Oto obietnica: jeśli będziesz szanował ojca i matkę, twoje życie będzie długie i pełne błogosławieństw.

Przy dwóch okazjach, gdy Paweł podaje swoim czytelnikom długą listę brzydkich owoców bezbożności, w samym środku znajdujemy jedno małe wyrażenie: „nieposłuszni rodzicom” (Rzymian 1:30; 2 Tymoteusza 3:2). 

Z drugiej strony, kiedy czytamy historię kościoła, odkrywamy, że w czasach duchowego przebudzenia następowała praktyczna pobożność - w tym poddanie się dzieci bogobojnemu autorytetowi rodziców.

Posłuszeństwo dzieci wobec rodziców nie jest jedynie sugestią, ale obowiązkiem. Pismo Święte naucza, że takie posłuszeństwo jest właściwe zgodnie z naturalnym porządkiem Bożego stworzenia, zgodnie z Jego prawem oraz jako odpowiedź na ewangelię. 

Rodzice nie powinni bać się wzywać do posłuszeństwa oraz je pochwalać. Ale Paweł nie tylko mówi, że posłuszeństwo jest słuszne; mówi także, że jest ono nagradzane. 

W Panu Jezusie jest błogosławieństwo, które towarzyszy zwracaniu uwagi na Boże przykazania i obietnice. A kiedy relacje rodzic-dziecko są naznaczone miłością, zaufaniem i posłuszeństwem - nie tylko tworzymy zdrowych ludzi; tworzymy zdrowe, zgrane (spójne) społeczeństwo.

Rodzice, którzy chcą doprowadzić do takiego posłuszeństwa, powinni pamiętać o pięciu ważnych prawdach, których Biblia uczy o naszych dzieciach:

1. „Dzieci są dziedzictwem Pana” (Psalm 127:3). Są darem i błogosławieństwem. Myślenie o naszych dzieciach powinno wywoływać wdzięczność wobec Dawcy tych dzieci.

2. Nie jesteśmy właścicielami naszych dzieci; one należą do Boga. Są nam „wypożyczone” na określony czas.

3. Dzieci są zepsute od poczęcia, są grzeszne i nie zasługują na życie wieczne - podobnie jak my wszyscy (Ps 58:3; Rz 3:23).

4. Ponieważ dzieci są grzeszne, potrzebują Bożych przykazań (i kogoś kto przypilnuje dyscyplinę). Jako rodzice jesteśmy odpowiedzialni za nauczanie ich Bożego prawa od najwcześniejszych dni. To nie my, ale Boże słowo powinno być najwyższym autorytetem w ich życiu.

5. Nasze dzieci mogą być zbawione tylko dzięki łasce. Dlatego też musimy uczyć je, by szukały ratunku, zbawienia wyłącznie w Jezusie.

Wielu z nas żyje w kulturze, w której te prawdy są ze sobą sprzeczne. 

- Z jednej strony dzieci są postrzegane jako z natury dobre, a ich edukacja, zdrowie lub szczęście są uważane za najwyższe dobro. 

- Z drugiej strony, są one często przedmiotem żartów lub skarg. Czasami nawet w samym kościele brakuje jasnych, biblijnych stanowisk na temat rodzicielstwa. 

Ale oto, co mówi Bóg: dzieci dorastające w domu mają być posłuszne swoim rodzicom; rodzice mają wychowywać swoje dzieci tak, aby znały Boże prawo i Bożą łaskę. 

Jeśli chcemy wychować w naszych domach i kościołach pokolenie, które będzie bardziej pobożne i gorliwe niż nasze - dobrze zrobimy, wychowując nasze dzieci w kontekście Bożej prawdy. 

Czasami auta mają z tyłu naklejkę z ostrzeżeniem: uwaga dziecko na pokładzie! W kościołach również powinny istnieć takie znaczki. Nie chodzi o to, żeby nas straszyć przed dziećmi, ale zwrócić na nie szczególną uwagę.

Zastanów się więc, jak powinno wyglądać twoje przyczynianie się do duchowego zdrowia następnego pokolenia?

SNP, Prz 2:1-22: 

1 Jeśli posłuchasz, mój synu, moich słów 

i zachowasz przy sobie przykazania, 

2 nadstawiając swoje ucho na mądrość, 

nakłaniając swe serce do badania;

3 jeśli zechcesz zawezwać rozum 

i ku rozsądkowi skierujesz swój głos; 

4 jeśli będziesz ich szukał jak srebra 

i poszukiwał jak skarbów ukrytych, 

5 wtedy pojmiesz sens bojaźni PANA 

i dojdziesz do poznania Boga. 

6 Ponieważ to PAN daje mądrość, 

od Niego pochodzi poznanie i zrozumienie,

7 On zachowuje zwycięstwo dla prawych, 

niczym tarczą osłania nienagannych, 

8 chcąc w ten sposób chronić ścieżki prawa 

i zabezpieczyć drogę swoich wiernych. 

9 Wtedy też zrozumiesz, 

na czym polega 

sprawiedliwość i sąd 

oraz prawość — 

i pojmiesz każdy dobry szlak, 

10 ponieważ w twoje serce wstąpi mądrość 

i poznanie będzie miłe twojej duszy, 

11 rozwaga będzie czuwać nad tobą, 

a myślenie będzie ciebie chronić. 

12 To cię będzie strzec od niegodziwej drogi 

i od ludzi mówiących przewrotnie, 

13 od tych, którzy porzucają ścieżki prawa, 

aby chodzić drogami ciemności; 

14 od tych, którzy lubią popełniać 

niegodziwość, 

rozmiłowanych w tym, co złe i przewrotne; 

15 od ludzi, których ścieżki są kręte, 

od rozbitków przez swe własne czyny.

16 To cię będzie strzec również od cudzej kobiety, 

od obcej, której łatwo przychodzą 

piękne słowa, 

17 która porzuciła towarzysza młodości 

i zapomniała o przymierzu ze swym 

Bogiem — 

18 bo jej dom chyli się ku śmierci, 

na jej szlakach czyhają duchy zmarłych. 

19 Żaden z jej gości od niej nie powraca, 

nie dociera już na ścieżki życia. 

20 Chodzi o to, byś podążał drogą dobrych 

i strzegł ścieżek ludzi sprawiedliwych. 

21 W ziemi bowiem zamieszkają prawi 

i pozostaną w niej ludzie nienaganni. 

22 Bezbożni natomiast będą wytępieni, 

a niewiernych wykorzenią z ziemi.

012625 Kiedy życie nie układa się po twojej myśli | cisi zabójcy

BW, Efez 4:31

Wszelka gorycz i zapalczywość, 

i gniew, i krzyk, i złorzeczenie 

niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością.

BT, Ef 4:31

Niech zniknie spośród was wszelka 

gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważenie - wraz z wszelką złością.

BWP, Ef 4:31

Niech zniknie spośród was duch wszelkiego zgorzknienia, irytacji, gniewu, zgiełku, zniewag wzajemnych i wszelkiej złości.

EKU'18, Ef 4:31

Wszelka gorycz, gwałtowność, gniew, wrzask i bluźnierstwo niech zostaną spośród was usunięte wraz ze wszelką złością.

PSZ, Ef 4:31

Usuńcie spośród siebie wszelkie zgorzknienie, gwałtowne reakcje, gniew, krzyk i ostre słowa. Odrzućcie także złość.

SNP'18, Ef 4:31

Usuńcie spośród siebie wszelką gorycz i gwałt, gniew, krzyk i oszczerstwo. 

Nie tolerujcie po swej stronie najmniejszej niegodziwości.

Efezjan 4:31

Większość z nas, jeśli nie wszyscy, wie, jak to jest obudzić się z myślą, że nasze życie nie jest takie, jak byśmy chcieli. Być może czułeś się tak, gdy obudziłeś się dzisiaj. Fizycznie, emocjonalnie, relacyjnie, finansowo, a nawet duchowo, możemy mieć do czynienia ze szczególnie trudnymi dniami, w wyniku czego kusi nas, by popaść w rozczarowanie. 

Co zatem powinniśmy zrobić?

Jednym z pomocnych miejsc na początek jest poproszenie Boga o Jego ochronę przed trzema potężnymi źródłami duchowych kłopotów. Są to następujący „cisi zabójcy”: gorycz, uraza i użalanie się nad sobą. 

Te trzy czynniki powoli dławią naszą wiarę a następnie przeradzają się w zazdrość i złośliwość wobec tych, którzy mają to, czego my tak bardzo pragniemy. 

Tak więc w sytuacjach, w których się znajdujemy, być może znanych tylko nam i Bogu, potrzebujemy Jego pomocy w reagowaniu wrażliwym sercem zamiast surowym usposobieniem.

W swoim liście do wierzących w Efezie Paweł zachęcał - a właściwie nakazywał - aby pozbyli się wszelkiej goryczy, gniewu i złości. Chociaż łatwiej to powiedzieć niż zrobić, polecenie Pawła jest bardzo bezpośrednie. 

W rzeczywistości w Słowie Bożym nigdy nie ma polecenia, którego nie możemy wykonać, bez względu na to, jak trudne się ono wydaje, ponieważ Bóg zawsze wzmacnia to, co nakazuje. 

Jeśli więc mówi On: pozbądź się czegoś, możemy być pewni, że zastosuje moc Ducha Świętego w naszym życiu, aby umożliwić nam wykonanie tego, co nam nakazał. Kiedy żyjemy z goryczą, urazą lub użalaniem się nad sobą wypełniającymi nasze serca, wtedy możemy winić tylko siebie. Choćbym nie wiem jak bardzo chciał, nie mogę przerzucać odpowiedzialności na Boga.

Jedną z osób, która mogłaby argumentować, że jej okoliczności uprawniały ją do tych trzech trujących uczuć, jest Anna, której historię poznajemy na początku 1 Księgi Samuela. 

Musiała walczyć z każdym z tych „trucicieli”, gdy mijał kolejny miesiąc bez zajścia w ciążę, a kolejny dzień przynosił drwiny drugiej żony jej męża i widok dzieci, które Bóg dał tej kobiecie. 

Ale ona wzięła swoje frustracje i smutek i zrobiła z nimi coś dobrego: modliła się. 

Wylała swoje serce przed Bogiem a wiedząc, że została wysłuchana, odeszła w pokoju. Chociaż w tym momencie jej ciało pozostawało bezpłodne, a jej okoliczności nie uległy zmianie, jej duch został uwolniony przez niebiańskiego Ojca.

Bóg ochronił Hannę przed tymi cichymi zabójcami: goryczą, urazą i użalaniem się nad sobą - i ochroni również nas. Nie musisz więc czuwać w nocy, próbując upewnić się, że twoje życie układa się tak, jak tego chcesz. I nie musisz być zdominowany przez to dręczące uczucie pojawiające się po przebudzeniu w kolejnym dniu pełnym niechcianych okoliczności. 

Możesz raczej wykorzystać te chwile, aby nauczyć się wartości pozostawiania nurtujących cię pytań i sytuacji, których nie rozumiesz, pod opieką Boga - bo przecież właśnie tam jest ich miejsce.