Tozer 18 kwietnia Jaki krzyż mam nosić?

 

Jaki krzyż mam nosić?

Galacjan 5(24) A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami.

Podążanie za Chrystusem krok po kroku i punkt po punkcie w identycznym cierpieniu rzymskiego ukrzyżowania nie jest możliwe dla nikogo z nas i z pewnością nie było zamierzone przez naszego Pana.

Pewna gorliwa chrześcijanka dawno temu zwróciła się do Henry'ego Suso o pomoc dotyczącą jej życia duchowego. Narzucała sobie surowe rygory, starając się poczuć cierpienia, które Chrystus odczuwał na krzyżu. Sprawy nie układały się po jej myśli, a Suso wiedział dlaczego.

Stary święty napisał do swojej duchowej córki i przypomniał jej, że nasz Pan nie powiedział: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie i niech weźmie krzyż Mój”. Powiedział: „Niech... weźmie swój krzyż”. Różnica polega tylko na jednym małym zaimku, ale ta różnica jest ogromna i ważna.

Wszystkie krzyże są podobne, ale nie ma dwóch identycznych. Nigdy wcześniej ani później nie było takiego doświadczenia krzyża jak to, które zniósł Zbawiciel. Całe straszne dzieło umierania, które wycierpiał Chrystus, było czymś wyjątkowym w doświadczeniu ludzkości. 

Musiało tak być, jeśli krzyż miał oznaczać życie dla świata. Dźwiganie grzechu, doświadczenie ciemność, odrzucenia przez Ojca były cierpieniami charakterystycznymi dla Jednej z Osób Trójcy. Tylko Chrystus miał zakosztować tej świętej ofiary. Twierdzenie przez kogokolwiek, że doświadczył tego samego, co Chrystus, byłoby świętokradztwem.

Każdy krzyż był i jest narzędziem śmierci, ale żaden człowiek nie może umrzeć na krzyżu kogoś innego; dlatego Jezus powiedział: „Niech każdy weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje!”.  A.W.Tozer

W oczach większości ludzi w tłumie Jezus był zwykłym przestępcą idącym na miejsce egzekucji. Pomaganie Mu w niesieniu krzyża było więc zarówno poniżające, jak i stygmatyzujące.

Szymon z Cyreny został zmuszony do tej służby (Mk 15:21). Był to jednak być może najwspanialszy dzień w jego życiu. Możliwe, że wierzył w Zbawiciela, podobnie jak jego żona i dzieci. Niektórzy nauczyciele Biblii dochodzą do takiego wniosku, ponieważ wiele lat później, gdy apostoł Paweł pozdrawiał chrześcijan w Rzymie, wspomniał o mężczyźnie imieniem Rufus i jego matce (Rzymian 16:13). Wierzę, że był on synem Szymona wspomnianego przez Marka w jego Ewangelii (15:21), która prawdopodobnie została napisana w Rzymie. Jest to prawdopodobnie powód, dla którego Marek powiedział, że Szymon był ojcem Rufusa i Aleksandra.

Kiedy idziemy z Jezusem i „bierzemy krzyż” (Łk 9:23), my również doświadczamy kpin ze strony świata za utożsamianie się ze Zbawicielem. Jednak przez to wszystko, podobnie jak Szymon z Cyreny, nasze życie zostanie przemienione, a nasze świadectwo będzie miało wpływ na życie rodziny i przyjaciół wokół nas.

Szymon został „zmuszony” do niesienia krzyża (Mk 15:21), ale Jezus zaprasza nas do wzięcia naszego krzyża. A ty? H.G.Bosch

Podążanie za Jezusem wymaga więcej niż cokolwiek innego - no może poza nie podążaniem za Nim.

ZDUMIENI PRZEBACZENIEM

 

Tozer - JESTEŚMY ZDUMIENI, ŻE BÓG NAM PRZEBACZYŁ

 Jestem bowiem najmniejszym z apostołów, nie powinienem nawet nosić tego miana, gdyż prześladowałem kościół Boga. Tylko dzięki Jego łasce jestem tym, kim jestem - a nie okazała się ona bezowocna.….

1 KORYNTIAN 15:9,10

Każdy pokorny i oddany wierzący w Jezusa Chrystusa musi mieć swoje własne okresy zdumienia i zadziwienia tą tajemnicą pobożności — gotowością Syna Człowieczego, aby zająć nasze miejsce w sądzie, na ławie oskarżonych, aby lud Boży mógł być oczyszczonym i duchowym ludem!

Jeśli zdumienie zniknęło, coś jest nie tak i trzeba ponownie rozbić skalisty grunt!

Apostoł Paweł, jeden z najświętszych ludzi, jacy kiedykolwiek żyli, nie wstydził się swoich wspomnień i zachwytu nad łaską i dobrocią Boga. Wiedział, że Bóg nie będzie mu na zawsze zarzucał i wypominał jego starych grzechów!

Wiedząc, że stare konto zostało już rozliczone, radosne serce Pawła zapewniało go raz po raz, że wszystko jest w porządku. Mógł tylko pokręcić głową ze zdumienia i wyznać: „Nie jestem godzien, takiego powołania, ale dzięki Jego łasce jestem nowym stworzeniem w Jezusie Chrystusie!”

Wspominam o wierze, pewności i radości Pawła, aby powiedzieć, że jeśli to pokorne poczucie nieustannej pokuty kiedykolwiek opuści nasze usprawiedliwione istnienie, będziemy na drodze do odstępstwa!

A.W.Tozer

Księga Sędziów jest opisem ludu Bożego pogrążającego się w duchowej obojętności i buncie. Po śmierci Jozuego i jego rówieśników następne pokolenie „opuściło Pana, Boga swoich ojców, ... i poszło za innymi bogami spośród bogów ludów, które były wokół nich” (Sdz 2:12).

Ten ponury zapis chwiejnej wierności nie wydaje się miejscem, w którym można znaleźć duchowych bohaterów, a jednak cztery osoby z Księgi Sędziów - Gedeon, Barak, Samson i Jefte (rozdz. 4-16) - są wymienione w Liście do Hebrajczyków (11:32). Wraz z Noem, Abrahamem, Mojżeszem i innymi wybitnymi postaciami są oni wyróżnieni i pochwaleni za swoją wiarę.

Księga Sędziów przedstawia tych mężczyzn jako niedoskonałych ludzi, którzy jednak odpowiedzieli na Boże wezwanie w czasie duchowej ciemności w ich kulturze. Biblia szanuje ich za wiarę, a nie za doskonałość. Byli oni odbiorcami Bożej łaski tak samo jak i my.

W każdym pokoleniu Bóg wzbudza ludzi, którzy są wierni Jemu i Jego Słowu. Miarą ich życia i naszego życia nie jest brak niepowodzeń, ale obecność łaskawego Bożego przebaczenia i wiara w posłuszeństwo Jego wezwaniu. Wszyscy Boży czempioni są raczej mało prawdopodobnymi bohaterami.

David C. McCasland

Niebiańscy bohaterowie nigdy nie zapisują swoich imion na marmurowych kolumnach zbudowanych dla ziemskiej sławy; zamiast tego budują dziedzictwo, które wyrasta z życia prowadzonego dla Króla królów. - Gustafson

Wiara w Chrystusa może uczynić niezwykłych bohaterów ze zwykłych ludzi.

Niezwykli bohaterowie nie skupiają się na swoich możliwościach ale są zdumieni łaską Pana Jezusa. 

Księga Psalmów

(Księga Psalmów 31:19-21)

(19) Niech oniemieją kłamliwe wargi, 

Co o sprawiedliwym mówią zuchwale w wyniosłości i pogardzie! 

(20) Jak wielka jest dobroć twoja, 

Którą zachowałeś dla tych, którzy się ciebie boją, 

Którą wobec ludzi okazałeś tym, którzy ufają tobie! 

(21) Ochraniasz ich pod osłoną oblicza twojego przed przewrotnością ludzi, 

Ukrywasz ich w namiocie przed kłótliwymi językami.

(Księga Psalmów 33:16-18)

(16) Nie licznemu wojsku zawdzięcza król swe zwycięstwo, 

Nie swej wielkiej sile zawdzięcza wojownik ocalenie. 

(17) Koń zawodzi, gdy chodzi o zwycięstwo, 

A wielka jego siła nie zapewni człowiekowi ocalenia. 

(18) Oto oko Pana jest nad tymi, którzy się go boją, 

Nad tymi, którzy spodziewają się łaski jego,

(Księga Psalmów 57:10-12)

(10) Wysławiać cię będę, Panie, wśród ludów, 

Będę grał tobie wśród narodów, 

(11) Bo wielka jest łaska twoja aż do niebios 

I aż do obłoków sięga wierność twoja. 

(12) Wznieś się nad niebiosa, Boże, 

Niech będzie nad całą ziemią chwała twoja!

(Księga Psalmów 86:12-14)

(12) Będę cię wysławiał, Panie, Boże mój, całym sercem 

I będę wielbił imię twoje na wieki, 

(13) Ponieważ wielka jest łaska twoja dla mnie: 

Wybawiłeś duszę moją z głębin krainy umarłych. 

(14) Boże, zuchwali powstali przeciwko mnie, 

A zgraja gwałtowników czyha na życie moje 

I nie mają ciebie przed oczyma swymi.

(Księga Psalmów 103:10-12)

(10) Nie postępuje z nami według grzechów naszych

Ani nie odpłaca nam według win naszych. 

(11) Lecz jak wysoko jest niebo nad ziemią, 

Tak wielka jest dobroć jego dla tych, którzy się go boją. 

(12) Jak daleko jest wschód od zachodu, 

Tak oddalił od nas występki nasze.

(Księga Psalmów 108:4-6)

(4) Wysławiać cię będę, Panie, wśród ludów, 

Będę grał tobie wśród narodów, 

(5) Bo wielka ponad niebiosa jest łaska twoja 

I aż do obłoków sięga wierność twoja. 

(6) Wznieś się nad niebiosa, Boże, 

Chwała twoja niech będzie nad całą ziemią,

(Księga Psalmów 138:4-6)

(4) Wysławiać cię będą, Panie, wszyscy królowie ziemi, 

Gdy usłyszą słowa ust twoich. 

(5) Będą opiewali drogi Pańskie, 

Gdyż wielka jest chwała Pana. 

(6) Zaiste, wzniosły jest Pan, a jednak spogląda na uniżonego, 

A dumnego z daleka poznaje.

(Lamentacje Jeremiasza 3:22-24)

(22) niewyczerpane są objawy łaski Pana, 

miłosierdzie jego nie ustaje. 

(23) Każdego poranku objawia się na nowo, 

wielka jest wierność twoja. 

(24) Pan jest moim działem, mówi dusza moja, dlatego w nim mam nadzieję.

Tozer - KTO MIAŁ UDZIAŁ W UMIESZCZENIU JEZUSA NA KRZYŻU

 KTO MIAŁ UDZIAŁ W UMIESZCZENIU JEZUSA NA KRZYŻU

Chrystus również doznał cierpień

—raz na zawsze płacąc za ludzkie grzechy. 

Był niewinny, ale cierpiał za winnych, aby pojednać was z Bogiem. Poniósł fizyczną śmierć, ale został ożywiony przez Ducha.

1 PIOTRA 3:18

W dzisiejszym świecie panuje dziwna zmowa milczenia - nawet w kręgach religijnych - na temat odpowiedzialności człowieka za grzech, rzeczywistości sądu, rozgniewanego Boga i potrzeby ukrzyżowanego Zbawiciela. 

Wciąż jednak na każdej pojedynczej osobie kładzie się wielki cień - fakt, że nasz Pan był posiniaczony, poraniony i ukrzyżowany za całą ludzkość! Jest to podstawowa ludzka odpowiedzialność, którą ludzie próbują od siebie odsunąć i tym samym jej uniknąć.

Łatwo jest obwiniać Żydów, Judasza lub Piłata... Ale nie krzywmy się na Judasza i nie wskazujmy na niego oskarżycielskiego palca ze słowami: „Sprzedał Go za pieniądze!”.

Z pewnością oni wszyscy byli winni! Ale byli też naszymi wspólnikami w zbrodni. To oni i my umieściliśmy Go na krzyżu, a nie tylko oni sami. 

To ta wzbierająca złość i gniew, które tak gorąco płoną w waszych piersiach - umieściły Go tam! Zło, nienawiść, podejrzliwość, zazdrość, kłamliwy język, oszustwo, zmysłowość, zamiłowanie do cielesnych przyjemności - wszystko to w naturalnym (nie odrodzonym) człowieku zjednoczyło się, by umieścić Go na krzyżu!

Na całym świecie istnieje potężny ruch mający na celu zapewnienie ludziom spokoju umysłu poprzez uwolnienie ich od jakiejkolwiek historycznej odpowiedzialności za proces i ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa. Ale, czy nam się to podoba, czy nie, będziemy musieli przyznać, że każdy z nas należących do rodu Adama miał swój udział w umieszczeniu Go na krzyżu!

A.W.Tozer

___________________

Pewien mężczyzna wypełniał podanie o pracę, gdy dotarł do pytania „Czy byłeś kiedykolwiek aresztowany?”. Napisał „Nie”. Następne pytanie, przeznaczone dla osób, które odpowiedziały „Tak” na poprzednie pytanie, brzmiało „Dlaczego?”. Wnioskodawca i tak odpowiedział na nie: „Nigdy nie zostałem złapany”. Najwyraźniej wiedział, że jest winny wielu rzeczy!

Podobnie było z apostołem Pawłem. Wiedział, że osobiście popełnił zło i zgrzeszył przeciwko Bogu. Napisał: „Dawniej byłem bluźniercą, prześladowcą i zuchwalcem” (1 Tm 1:13). Nazwał siebie nawet „głównym” grzesznikiem (w.15).

My również byliśmy kiedyś oddzieleni od Pana z powodu naszego grzechu i byliśmy uważani za Jego wrogów (Rzym. 5:10; Kol. 1:21). Ale kiedy wyznaliśmy nasz grzech i uznaliśmy potrzebę Jego przebaczenia, On oczyścił nas i uczynił nowymi.

Ci z nas, którzy znają Pana od wielu lat, mogą mieć tendencję do zapominania o tym, od czego zostaliśmy uratowani i co zostało nam wybaczone. Dzielenie się naszymi przeszłymi i obecnymi niepowodzeniami oraz chwalenie Boga za przebaczenie pomoże nam nie wydawać się „świętszymi od innych” ludzi, którzy jeszcze nie znają Pana.

Prawda jest taka, że wszyscy byliśmy winni wielu rzeczy, a Bóg zasługuje na chwałę za swoje miłosierdzie wobec nas.

Jak to mówi stara pieśń: to nie gwoździe Cię przybiły lecz mój grzech. Ale jest też dalsza część, która mówi, że to nie gwoździe Go tam trzymały ale Jego miłość do nas.  

By:  Anne Cetas