ZDUMIENI PRZEBACZENIEM

 

Tozer - JESTEŚMY ZDUMIENI, ŻE BÓG NAM PRZEBACZYŁ

 Jestem bowiem najmniejszym z apostołów, nie powinienem nawet nosić tego miana, gdyż prześladowałem kościół Boga. Tylko dzięki Jego łasce jestem tym, kim jestem - a nie okazała się ona bezowocna.….

1 KORYNTIAN 15:9,10

Każdy pokorny i oddany wierzący w Jezusa Chrystusa musi mieć swoje własne okresy zdumienia i zadziwienia tą tajemnicą pobożności — gotowością Syna Człowieczego, aby zająć nasze miejsce w sądzie, na ławie oskarżonych, aby lud Boży mógł być oczyszczonym i duchowym ludem!

Jeśli zdumienie zniknęło, coś jest nie tak i trzeba ponownie rozbić skalisty grunt!

Apostoł Paweł, jeden z najświętszych ludzi, jacy kiedykolwiek żyli, nie wstydził się swoich wspomnień i zachwytu nad łaską i dobrocią Boga. Wiedział, że Bóg nie będzie mu na zawsze zarzucał i wypominał jego starych grzechów!

Wiedząc, że stare konto zostało już rozliczone, radosne serce Pawła zapewniało go raz po raz, że wszystko jest w porządku. Mógł tylko pokręcić głową ze zdumienia i wyznać: „Nie jestem godzien, takiego powołania, ale dzięki Jego łasce jestem nowym stworzeniem w Jezusie Chrystusie!”

Wspominam o wierze, pewności i radości Pawła, aby powiedzieć, że jeśli to pokorne poczucie nieustannej pokuty kiedykolwiek opuści nasze usprawiedliwione istnienie, będziemy na drodze do odstępstwa!

A.W.Tozer

Księga Sędziów jest opisem ludu Bożego pogrążającego się w duchowej obojętności i buncie. Po śmierci Jozuego i jego rówieśników następne pokolenie „opuściło Pana, Boga swoich ojców, ... i poszło za innymi bogami spośród bogów ludów, które były wokół nich” (Sdz 2:12).

Ten ponury zapis chwiejnej wierności nie wydaje się miejscem, w którym można znaleźć duchowych bohaterów, a jednak cztery osoby z Księgi Sędziów - Gedeon, Barak, Samson i Jefte (rozdz. 4-16) - są wymienione w Liście do Hebrajczyków (11:32). Wraz z Noem, Abrahamem, Mojżeszem i innymi wybitnymi postaciami są oni wyróżnieni i pochwaleni za swoją wiarę.

Księga Sędziów przedstawia tych mężczyzn jako niedoskonałych ludzi, którzy jednak odpowiedzieli na Boże wezwanie w czasie duchowej ciemności w ich kulturze. Biblia szanuje ich za wiarę, a nie za doskonałość. Byli oni odbiorcami Bożej łaski tak samo jak i my.

W każdym pokoleniu Bóg wzbudza ludzi, którzy są wierni Jemu i Jego Słowu. Miarą ich życia i naszego życia nie jest brak niepowodzeń, ale obecność łaskawego Bożego przebaczenia i wiara w posłuszeństwo Jego wezwaniu. Wszyscy Boży czempioni są raczej mało prawdopodobnymi bohaterami.

David C. McCasland

Niebiańscy bohaterowie nigdy nie zapisują swoich imion na marmurowych kolumnach zbudowanych dla ziemskiej sławy; zamiast tego budują dziedzictwo, które wyrasta z życia prowadzonego dla Króla królów. - Gustafson

Wiara w Chrystusa może uczynić niezwykłych bohaterów ze zwykłych ludzi.

Niezwykli bohaterowie nie skupiają się na swoich możliwościach ale są zdumieni łaską Pana Jezusa. 

Księga Psalmów

(Księga Psalmów 31:19-21)

(19) Niech oniemieją kłamliwe wargi, 

Co o sprawiedliwym mówią zuchwale w wyniosłości i pogardzie! 

(20) Jak wielka jest dobroć twoja, 

Którą zachowałeś dla tych, którzy się ciebie boją, 

Którą wobec ludzi okazałeś tym, którzy ufają tobie! 

(21) Ochraniasz ich pod osłoną oblicza twojego przed przewrotnością ludzi, 

Ukrywasz ich w namiocie przed kłótliwymi językami.

(Księga Psalmów 33:16-18)

(16) Nie licznemu wojsku zawdzięcza król swe zwycięstwo, 

Nie swej wielkiej sile zawdzięcza wojownik ocalenie. 

(17) Koń zawodzi, gdy chodzi o zwycięstwo, 

A wielka jego siła nie zapewni człowiekowi ocalenia. 

(18) Oto oko Pana jest nad tymi, którzy się go boją, 

Nad tymi, którzy spodziewają się łaski jego,

(Księga Psalmów 57:10-12)

(10) Wysławiać cię będę, Panie, wśród ludów, 

Będę grał tobie wśród narodów, 

(11) Bo wielka jest łaska twoja aż do niebios 

I aż do obłoków sięga wierność twoja. 

(12) Wznieś się nad niebiosa, Boże, 

Niech będzie nad całą ziemią chwała twoja!

(Księga Psalmów 86:12-14)

(12) Będę cię wysławiał, Panie, Boże mój, całym sercem 

I będę wielbił imię twoje na wieki, 

(13) Ponieważ wielka jest łaska twoja dla mnie: 

Wybawiłeś duszę moją z głębin krainy umarłych. 

(14) Boże, zuchwali powstali przeciwko mnie, 

A zgraja gwałtowników czyha na życie moje 

I nie mają ciebie przed oczyma swymi.

(Księga Psalmów 103:10-12)

(10) Nie postępuje z nami według grzechów naszych

Ani nie odpłaca nam według win naszych. 

(11) Lecz jak wysoko jest niebo nad ziemią, 

Tak wielka jest dobroć jego dla tych, którzy się go boją. 

(12) Jak daleko jest wschód od zachodu, 

Tak oddalił od nas występki nasze.

(Księga Psalmów 108:4-6)

(4) Wysławiać cię będę, Panie, wśród ludów, 

Będę grał tobie wśród narodów, 

(5) Bo wielka ponad niebiosa jest łaska twoja 

I aż do obłoków sięga wierność twoja. 

(6) Wznieś się nad niebiosa, Boże, 

Chwała twoja niech będzie nad całą ziemią,

(Księga Psalmów 138:4-6)

(4) Wysławiać cię będą, Panie, wszyscy królowie ziemi, 

Gdy usłyszą słowa ust twoich. 

(5) Będą opiewali drogi Pańskie, 

Gdyż wielka jest chwała Pana. 

(6) Zaiste, wzniosły jest Pan, a jednak spogląda na uniżonego, 

A dumnego z daleka poznaje.

(Lamentacje Jeremiasza 3:22-24)

(22) niewyczerpane są objawy łaski Pana, 

miłosierdzie jego nie ustaje. 

(23) Każdego poranku objawia się na nowo, 

wielka jest wierność twoja. 

(24) Pan jest moim działem, mówi dusza moja, dlatego w nim mam nadzieję.

020125 Radosne uwielbienie i zachwyt

Wiedzcie, że Pan jest Bogiem! 

On nas uczynił i do niego należymy,

Myśmy ludem jego i trzodą pastwiska jego.

Psalm 100:3

Księga Psalmów została opisana jako apteczka dla naszych dusz. Możemy w niej znaleźć lamenty poniżonych, wołania do Boga w trudnych czasach, a także modlitwy pochwalne i dziękczynne. Cokolwiek ci dolega, znajdziesz balsam w Psałterzu.

Szczególnie w psalmach uwielbienia tkana jest ta fundamentalna prawda: Pan jest Bogiem, a my należymy do Niego. Samo nasze istnienie jako ludu Bożego wskazuje na to, kim On jest. Kiedyś nie byliśmy ludem, ale teraz nim jesteśmy. Kiedyś nie mogliśmy liczyć na miłosierdzie, ale teraz otrzymujemy je codziennie (1 Piotra 2:10).

Prawda jest taka, że nie należymy do siebie. Nigdy nie należeliśmy. Jesteśmy stworzeniami noszącymi obraz, ukształtowanymi przez potężnego Stwórcę. On jest Garncarzem, który nas ukształtował, a „my należymy do Niego”. Co więcej, jesteśmy odkupionymi grzesznikami, „nabytymi za wysoką cenę” przez kochającego Zbawiciela (1 Koryntian 6:20). On jest Pasterzem, który oddał za nas swoje życie, a teraz otacza nas opieką (J 10:11-15), a my „do Niego należymy”. Jesteśmy podwójnie kupieni: jesteśmy Jego zarówno w stworzeniu, jak i w odkupieniu.

Dlatego to, co jest teraz nasze w Panu Jezusie Chrystusie, nie jest okazją do dumy, ale do wychwalania Go. Świadomość, że Pan jest Bogiem, a my jesteśmy Jego, skłoni nas do chwalenia Go i dziękowania Mu (Psalm 100:3).

Chwalenie jest spontanicznym uznaniem tego, co wartościowe. Ludzie naturalnie chwalą to, co cenią. Bóg jest naszym Stwórcą i Odkupicielem, a zatem ma prawo do naszego uwielbienia i jest tego godny. Nikt i nic nie zasługuje na pochwałę bardziej niż On.

W książce pt. „David Crockett: życie i przygody”, Davy odkrywa wspaniały widok, który wzbudza w nim uwielbienie dla Stwórcy. Autor opisuje epizod w następujących słowach: „Tuż za zagajnikiem rozpościerała się pozbawiona drzew preria tak bogata, piękna i ukwiecona, że nawet pułkownik Crockett, nieprzywykły do religijnego nastroju, wstrzymał konia i patrząc z zachwytem na krajobraz zawołał: ‘O Boże, cóż za piękny świat stworzyłeś dla człowieka! A on tak mizernie Ci się odwzajemnia! Nawet Ci nie podziękuje’”. 

Crockett uświadamiał sobie, że dzieła Stwórcy wymagają wdzięcznej reakcji, którą ludzie często zaniedbują lub ignorują.

Psalmista napisał: „Niebiosa opowiadają chwałę Boga,  A firmament głosi dzieło rąk jego” (Psalm 19:2). Boże dzieła są tak piękne, że nie tylko powinny zapierać nam dech w piersiach, lecz również inspirować nas do uwielbienia Boga, jak czynił to autor Psalmów.

Ale nawet w mniej niż idealnych okolicznościach wciąż mamy powód, by chwalić Boga po prostu ze względu na to, kim On jest. 

- Kiedy żegnamy się z ukochaną osobą lub tracimy pracę, która zapewniała nam ziemskie wygody - wciąż możemy Go chwalić. 

- Kiedy nasze głosy są zdławione łzami, kiedy nasze serca doświadczają porażek, kiedy okoliczności nas frustrują, kiedy życie wydaje się nas zawodzić - wciąż możemy znaleźć w Bożej „niezachwianej miłości”, która „trwa na wieki” (Psalm 100:5) - niekończący się powód do radosnego uwielbienia i wdzięcznego wychwalania. 

On nigdy nie jest kimś mniej niż potężnym Stwórcą i kochającym Zbawicielem.

Serce pełne wdzięczności jest znakiem rozpoznawczym chrześcijańskiego doświadczenia. Pozwól, by to ono wyróżniało cię dzisiaj.

138 Nieustanny zachwyt

Potem wyprowadził ich aż do Betanii. Tam uniósł ręce i pobłogosławił ich. 

Także gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i zaczął wznosić się ku niebu. 

Oni natomiast pokłonili Mu się, po czym z wielką radością wrócili do Jerozolimy. 

Tam stale przebywali w świątyni i chwalili Boga.

Łukasza 24:51-53 lit

Kiedy Jezus wstąpił na tron, ci, którzy byli świadkami Jego „uniesienia do nieba”, zareagowali na to oddaniem Mu czci. Wiedzieli, tak jak my wiemy, że cześć należy się tylko Bogu. W tym ostatnim momencie rozsztania, wszystkie elementy układanki musiały się połączyć, gdy ujrzeli Chrystusa w Jego otoczonym chwałą ciele, wstępującego do Ojca, co doprowadziło ich do radości. 

Być może ich reakcja przypomina reakcję trędowatego z Ewangelii Łukasza 17:11-18, który po tym jak został uzdrowiony, wraca do Jezusa, pada u Jego stóp i chwali Boga donośnym głosem.

Ale reakcja tych wierzących nie ograniczała się do chwilowego uniesienia i wyrażenia swojego uwielbienia. Oni również „wrócili do Jerozolimy z wielką radością”, gdzie nadal dziękowali Bogu za to, co uczynił i uwielbiali Go za wspaniałość Jezusa. 

Cechowało ich zatem uwielbienie i radość - a także posłuszeństwo. 

Jezus powiedział im: „Oto Ja zsyłam na was obietnicę mojego Ojca. Pozostańcie jednak w mieście, aż zostaniecie przyobleczeni mocą z wysoka” (Ew. Łukasza 24:49). I dokładnie to zrobili.

Chrystus jest przedmiotem naszego uwielbienia. 

On jest źródłem naszej radości. 

On jest tym, który zasługuje na nasze całkowite posłuszeństwo. 

Na Nim skupia się cały nasz zachwyt. 

W Nim jesteśmy akceptowani. 

Pierwsi uczniowie to rozumieli. Czy my to rozumiemy? 

Nasze oddawanie czci, radość, posłuszeństwo i uwielbienie są miłe Bogu nie z powodu czegokolwiek, co uczyniliśmy, ale w świetle Jego łaskawego działania w nas. 

Tylko dzięki Jego pomocy możemy prosić o niezachwianą wiarę we wniebowstąpionego Syna Bożego - wiarę, która pobudza nas do oddawania Mu czci i do naśladowania Jego przykładu we wszystkim, co myślimy, we wszystkim, co mówimy i we wszystkim, co robimy. 

Jeśli trudno ci dziś oddawać cześć, odczuwać radość lub być posłusznym Panu, poproś Go, aby skierował twoje oczy wiary na zmartwychwstałego, wniebowstąpionego, panującego Zbawiciela. 

Gdy zobaczysz tego samego Jezusa, którego znali pierwsi uczniowie, zostaniesz poruszony do pełnej uwielbienia radości, a twoje posłuszeństwo przestanie być zwykłym obowiązkiem i stanie się twoją radością.

Psalm 146