01.15.25 Triumfujący Król

Łaska wam i pokój od tego, który jest, który był i który ma przyjść, i od siedmiu duchów, które są przed jego tronem, i od Jezusa Chrystusa, wiernego świadka, pierworodnego z umarłych i władcy królów na ziemi.

Objawienie 1:4-5

Co robić, gdy chrześcijańskie przekonania i okoliczności życiowe zdają się głosić dwie różne prawdy?

Przed takim właśnie dylematem stanęli pierwsi czytelnicy Księgi Objawienia. Ostatnia księga naszego Pisma Świętego nie została napisana po to, by mieszać nam w głowach i bałamucić, ale by błogosławić (Objawienie 1:3). 

Nie powinniśmy traktować jej jak zbioru zagadek czy teologicznej kostki Rubika. Musimy raczej zrozumieć, że Jan pisał do czytelników w ich konkretnym kontekście historycznym - wierzących z pierwszego wieku, którzy byli poniewierani i prześladowani przez ówczesne władze - aby dać im nadzieję i pewność.

Ewangelia była głoszona, a lud Boży był całkowicie przekonany, że tak jak Jezus odszedł, tak też powróci. Wierzyli, że jako Pan i Król, który wstąpił na tron Boży, Jezus w pełni kontroluje wszystkie okoliczności, a Jego wola jest ustanawiana na całej ziemi. Takie było ich przekonanie. 

Ale kiedy patrzyli na swoje położenie, wydawało się, że nie jest ono zgodne z tymi przekonaniami. Żadna z rzeczy, które sobie nawzajem wyznawali i którymi dzielili się z przyjaciółmi i sąsiadami, wydawała się nie mieć miejsca. Pełno było szyderców. 

W rzeczywistości apostoł Piotr ostrzegał już wcześniej wierzących: „W dniach ostatecznych przyjdą szydercy” i będą pytać: „Gdzież jest przyobiecane przyjście jego? Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak było od początku stworzenia.".  (2 Piotra 3:3-4).

Podczas gdy kościół był mały i sponiewierany, ludzkie imperia rosły w siłę i znaczenie. Prześladowania stawały się coraz bardziej intensywne, a Zły bez wątpienia przychodził i insynuował cierpiącym chrześcijanom, że kupili wielkie złudzenie. 

Potrzebowali, by Jezus przyszedł i dał im swoją perspektywę, aby ich utrapienia nie zniechęcały ich, nie wprawiały w zakłopotanie ani nie przytłaczały. Musieli po prostu zrozumieć, że Jezus wciąż jest triumfującym Panem i Królem. Przecież Jego zmartwychwstanie potwierdziło Jego autorytet i uczciwość. Można Mu było powierzyć życie i przyszłość Jego ludu.

W świecie, który nadal uciska lud Boży i sprzeciwia się Prawdzie, Księga Objawienia jest dokładnie tym, czego potrzebuje dzisiejszy Kościół. 

Podczas gdy przygnębienie ekonomiczne, niedostatek materialny oraz kwestie moralności i tożsamości osobistej grożą rozchwianiem umysłów mężczyzn i kobiet, przesłanie Jana przypomina nam, że nasza wiara chrześcijańska jest wystarczająca, aby sprostać wyzwaniom i pytaniom, które przed nami stoją. 

Czy twoje okoliczności sugerują ci, że być może twoje przekonania na temat wiary są błędne? Odpocznij w tym zapewnieniu: Jezus zmartwychwstał, Jezus króluje i ostatecznie Jezus zwycięża.

___________

Obj 1 

lit:

(1) Objawienie pochodzące od Jezusa Chrystusa, które otrzymał On od Boga, aby następnie ukazać swoim sługom to, co wkrótce musi się stać. To właśnie, za pośrednictwem swego anioła, przekazał On dalej swemu słudze Janowi. (2) Ten natomiast poświadczył to, co zobaczył, jako Słowo Boże i świadectwo Jezusa Chrystusa. 

(3) Szczęśliwy ten, kto czyta, oraz ci, którzy słuchają słów proroctwa i trzymają się tego, co jest w nim napisane. Czas bowiem jest bliski. 

(4) Jan do siedmiu kościołów położonych w Azji: Niech wam towarzyszy łaska i pokój. Darzy nimi Ten, który jest, który był i który nadchodzi, siedem duchów, które są przed Jego tronem, (5) oraz Jezus Chrystus, wierny świadek, pierwszy zmartwychwstały i Władca królów ziemi. 

Temu, który nas kocha i który za cenę swojej krwi uwolnił nas od naszych grzechów, (6) uczynił nas królestwem i kapłanami Boga, swojego Ojca — Jemu niech będzie chwała! Do Niego niech należy moc — na wieki. Amen. 

(7) Oto nadchodzi wśród obłoków. Ujrzy Go każde oko, również ci, którzy Go przebili. Opłakiwać Go będą wszystkie plemiona ziemi. Tak! Amen. (8) Ja jestem Alfą i Omegą, mówi Pan, Bóg, który jest, który był i który nadchodzi, Wszechmogący. 

Begg 9 kwietnia Imię ponad wszystkie imiona Flp.2

 Begg 9 kwietnia

Imię ponad wszystkie imiona

"Przybrawszy ludzką postać, uniżył samego siebie, 

stając się posłusznym aż do śmierci, 

i to śmierci krzyżowej. 

Dlatego też Bóg bardzo go wywyższył 

i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię." 

Filipian 2:8-9

W pewnym sensie najlepszym podsumowaniem przesłania Biblii i najbardziej fundamentalną prawdą w tym wszechświecie jest po prostu to: 

Jezus Chrystus jest Panem.

Większość teologów zgadza się, że "imię", do którego Paweł odnosi się w wersecie 9, może być tylko "Pan" (Flp 2:11). Tutaj greckim słowem na "Pan" jest kyrios, które jest również używane jako tłumaczenie boskiego imienia Boga, Jahwe, ponad 6,000 razy w Septuagincie (greckim tłumaczeniu Starego Testamentu). Użycie przez Pawła domyślnego Bożego imienia podkreśla boskość Jezusa, zaraz po tym jak przypomniał nam o jego poniżeniu podczas pobytu na ziemi.

Składający się z czterech spółgłosek (JHWH), Jahwe jest w zasadzie niemożliwy do wymówienia w języku hebrajskim - i celowo, ponieważ Żydzi nie odważali się wypowiadać tego boskiego imienia swoimi ustami. Jednak Jahwe, nie dający się opisać Bóg, przyszedł na ziemię jako wcielony Chrystus i objawił się ludziom. 

Pokornie poszedł na krzyż, a następnie został wyniesiony na najwyższe miejsce - Jego prawowite miejsce - i otrzymał imię "ponad wszelkie imiona". Jak mówi jeden z komentatorów: "On zmienił to niewypowiedziane imię w imię wymawiane przez człowieka i pożądane przez cały świat". W Tym, który nosi to imię, majestat Boga "jest cały przyobleczony w szaty miłosierdzia".

Proroctwa Starego Testamentu wzmacniają tę myśl raz po raz. W Księdze Izajasza 45 Bóg podaje opis, który odnosi się wyłącznie do Niego samego: 

"Nie ma innego Boga oprócz mnie, Boga sprawiedliwego i Zbawiciela; 

nie ma nikogo oprócz mnie" (Iz 45:21). 

Paweł, niegdyś agresywny przeciwnik Chrystusa i Jego wyznawców, stosuje ten właśnie opis do Chrystusa, składając imponującą deklarację o Jego bóstwie. Wskazuje, że Jezus został publicznie wywyższony do pozycji, która była słusznie Jego, zanim jeszcze przyszedł na ziemię, aby cierpieć upokorzenie w naszym imieniu. Siedzi teraz po prawicy Ojca. Jego majestat jest widoczny dla wszystkich, którzy znają Go jako Zbawiciela. Jego tożsamość jest jawna i bezdyskusyjna.

Bóg jest jedynym Zbawicielem - a Jezus jest tym Zbawicielem, o którym powiedziano: "Nazwiesz go imieniem Jezus, bo On zbawi swój lud od jego grzechów" (Mt 1:21). Lata po tym, jak Pawłowi po raz pierwszy otworzyły się oczy na prawdę o tym, kim jest Jezus, wciąż możemy uchwycić poczucie niezwykłej czci i miłości w jego słowach do Filipian. Jezus Chrystus jest Panem. On posiada imię ponad wszystkie imiona. Paweł nigdy nie pozwolił, aby znajomość tej prawdy zrodziła w nim poczucie obojętności i samozadowolenia. My też nie powinniśmy.

Zatrzymaj się teraz i pozwól, aby każde słowo skłoniło cię do wspaniałego uwielbienia tego człowieka: Jezusa, Zbawiciela swego ludu... Chrystusa, długo zapowiadanego Króla... Tego, który jest Panem, nie dającym się opisać, objawionym Bogiem. A ty masz prawo nazywać Go "bratem" (Hbr 2:11).

Objawienia 1:9-20

 (9) Ja, Jan, brat wasz i uczestnik w ucisku i w Królestwie, i w cierpliwym wytrwaniu przy Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu zwiastowania Słowa Bożego i świadczenia o Jezusie. 

(10) W dzień Pański popadłem w zachwycenie i usłyszałem za sobą głos potężny, jakby trąby, który mówił: 

(11) To, co widzisz, zapisz w księdze i wyślij do siedmiu zborów: do Efezu i do Smyrny, i do Pergamonu, i do Tiatyry, i do Sardes, i do Filadelfii, i do Laodycei. 

(12) I obróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos, który mówił do mnie; 

a gdy się obróciłem, ujrzałem siedem złotych świeczników, 

(13) a pośród tych świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, odzianego w szatę do stóp długą i przepasanego przez pierś złotym pasem; 

(14) głowa zaś jego i włosy były lśniące jak śnieżnobiała wełna, a oczy jego jak płomień ognisty, (15) a nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. 

(16) W prawej dłoni swej trzymał siedem gwiazd, a z ust jego wychodził obosieczny ostry miecz, a oblicze jego jaśniało jak słońce w pełnym swoim blasku. 

(17) Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły. 

On zaś położył na mnie swoją prawicę i rzekł: 

Nie lękaj się, Jam jest pierwszy i ostatni, (18) i żyjący. 

Byłem umarły, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła. 

(19) Napisz więc, co widziałeś i co jest, i co się stanie potem. 

(20) Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, które widziałeś w prawej dłoni mojej, i siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd, to aniołowie siedmiu zborów, a siedem świeczników, to siedem zborów.