Psalm 96
Psalm ten ma podobną strukturę i konstrukcję do Ps 95:1-11. Jest on wezwaniem do powszechnego uwielbienia i bez wątpienia został zaprojektowany do użytku w publicznym nabożeństwie - w służbie sanktuarium.
Psalm nie ma tytułu w języku hebrajskim, a jego autorstwo nie może być z całą pewnością ustalone. Istnieje jednak bardzo wyraźne podobieństwo między tym psalmem a częścią tego, który został skomponowany i zaśpiewany podczas przenoszenia arki przez Dawida, jak zapisano w 1 Krn 16, i o którym powiedziano w 1 Krn 16:7: „Tego dnia Dawid wydał najpierw ten psalm, aby podziękować Panu, w ręce Asafa i jego braci”. Zatem autorem oryginalnego psalmu był bez wątpienia Dawid. Ps. 96:1-13 jest jedynie skróceniem tego psalmu, a właściwie jego wyciągiem, ponieważ jest zasadniczo podobny do jednej jego części i został z niej zaczerpnięty z bardzo niewielkimi zmianami (1 Krn 16:23-33). Ale przez kogo dokonano wyciągu i niewielkich zmian oraz z jakiej okazji to zrobiono, nie mamy pewnych sposobów ustalenia. Tytuł w Septuagincie brzmi: „Kiedy dom został zbudowany po niewoli. Oda Dawida”. Taki sam tytuł nosi łacińska Wulgata. Zgodnie z tym przypuszcza się, że podczas poświęcenia świątyni, gdy została ona odbudowana po niewoli babilońskiej, wybrano i ułożono w tym celu część psalmu skomponowanego przez Dawida.
Stąd można go właściwie nazwać „Psalmem Dawida”, choć oczywiście nie został on skomponowany przez niego na tę konkretną okazję. Wydaje mi się, że jest to bardzo prawdopodobne wyjaśnienie pochodzenia psalmu i powodu, dla którego ma on obecną formę. W oryginalnym psalmie z 1 Krn 16 były rzeczy, które nie byłyby szczególnie odpowiednie do poświęcenia świątyni, podczas gdy fragment, który został wyodrębniony, doskonale nadaje się do takiej służby. DeWette wątpi w autentyczność psalmu z 1 Krn 16; a Hengstenberg przypuszcza, że psalm ten składał się z części zaczerpniętych z psalmów, które były wówczas w powszechnym użyciu. Wydaje mi się jednak, że powyższa sugestia jest najbardziej naturalna i wystarczająco wyjaśnia pochodzenie tego psalmu. Byłby on bardzo odpowiedni do ponownego poświęcenia świątyni; i powinien być używany w podobnych nabożeństwach przez cały czas.
Struktura psalmu jest bardzo prosta i nie wymaga szczególnej analizy.
_____________
Ps 96:1-13: bw
1 Śpiewajcie Panu pieśń nową,
Śpiewaj Panu, cała ziemio!
2 Śpiewajcie Panu, błogosławcie imię jego,
Zwiastujcie co dzień zbawienie jego!
3 Głoście wśród narodów chwałę jego,
Wśród wszystkich ludów cuda jego!
4 Gdyż wielki jest Pan i godzien najwyższej chwały,
Godniejszy trwożnej czci niż wszyscy bogowie.
5 Nicością są bowiem wszyscy bogowie ludów,
Pan zaś uczynił niebiosa.
6 Majestat i blask przed obliczem jego,
Moc i wspaniałość w świątyni jego.
-dzisiaj nie ma świątyni;
1 Kor.3(16) Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży w was mieszka?
6(19) Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i nie należycie do samych siebie?
2 Kor. 6(16) A co za porozumienie między świątynią Boga a bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, tak jak mówi Bóg: Będę w nich mieszkał i będę się przechadzał w nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.
Apokalipsa 21(22) Lecz świątyni w nim nie widziałem, bo jego świątynią jest Pan Bóg Wszechmogący oraz Baranek.
7 Oddajcie Panu, plemiona narodów,
Oddajcie Panu chwałę i moc!
8 Oddajcie Panu chwałę należną imieniu jego,
Przynieście dary i wejdźcie do przedsionków jego!
9 Oddajcie Panu pokłon w świętej szacie!
Drżyj przed nim, cała ziemio!
10 Głoście wśród narodów: Pan jest królem!
On utwierdził świat tak, że się nie chwieje;
Sprawiedliwie sądzić będzie ludy!
11 Niech radują się niebiosa i weseli się ziemia!
Niech zaszumi morze i to, co je wypełnia!
12 Niech radują się pola i wszystko, co jest na nich;
Niech szumią radośnie wszystkie drzewa leśne
13 Przed obliczem Pana, bo idzie!
Zaiste idzie, by sądzić ziemię.
Będzie sądził świat sprawiedliwie,
A ludy według swej wierności.
Ps 96:1-13: ubg
1 Śpiewajcie PANU nową pieśń, śpiewaj PANU, cała ziemio!
2 Śpiewajcie PANU, błogosławcie jego imię, opowiadajcie o jego zbawieniu dzień po dniu.
3 Głoście wśród narodów jego chwałę, wśród wszystkich ludów jego cuda.
4 Wielki bowiem jest PAN i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów.
5 Gdyż wszyscy bogowie narodów są bożkami, a PAN uczynił niebiosa.
6 Cześć i majestat przed jego obliczem, moc i piękno w jego świątyni.
7 Oddajcie PANU, rodziny narodów, oddajcie PANU chwałę i moc.
8 Oddajcie PANU chwałę jego imienia, przynieście dary i wejdźcie do jego przedsionków.
9 Oddajcie PANU pokłon w ozdobie świętości, niech cała ziemia drży przed nim.
10 Mówcie wśród pogan: PAN króluje; świat będzie utwierdzony, aby się nie poruszył, i on będzie sądził ludzi sprawiedliwie.
11 Niech się weselą niebiosa i niech raduje się ziemia; niech zaszumi morze i to, co w nim jest.
12 Niech radują się pola i wszystko, co jest na nich, wtedy radośnie wykrzykną wszystkie drzewa leśne;
13 Przed obliczem PANA, bo idzie, zaprawdę idzie, aby sądzić ziemię.
Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody w swojej prawdzie.
_______________
Ps 96:1-13: snp
1 Śpiewajcie PANU nową pieśń,[gdy dom był budowany po niewoli]
Śpiewaj PANU, cała ziemio!
Śpiewajcie Panu pieśń nową - patrz uwagi w Ps 33:3. Jest to jedyny dodatek wprowadzony do oryginalnej formy psalmu. Słowo nowa sugeruje, że pojawiła się nowa okazja do wysławiania Boga; że miało miejsce jakieś wydarzenie lub że jakaś prawda odnosząca się do Boskiego charakteru została teraz ujawniona, czego nie można było dobrze wyrazić w żadnym psalmie lub hymnie będącym wówczas w użyciu. Jest to wezwanie do wszystkich, aby wysławiali Pana w „nowej” pieśni - nowej, szczególnie dlatego, że wzywa ona „całą ziemię” do przyłączenia się do niej; i być może miało to na celu zasugerowanie idei, że podczas gdy ta świątynia będzie stała, rozpocznie się dyspensacja, w której różnica między Żydami a poganami zostanie zniesiona, a cała ludzkość zjednoczy się w chwaleniu Boga.
Śpiewajcie Panu, cała ziemio - Wszystkie narody. Wszyscy ludzie mieli okazję błogosławić (uznać, cieszyć się..) Jego imię; chwalić Go. To, co uczynił i co nadal czyni, interesowało wszystkie ziemie i stanowiło apel do wszystkich ludzi, by Go chwalili. Psalm jest skonstruowany na tym założeniu, że okazja do wychwalania, o której mowa, była taka, w której wszyscy ludzie byli zainteresowani; lub, innymi słowy, że Jahwe był prawdziwym Bogiem nad wszystkimi narodami i że wszyscy ludzie powinni Go uznać.
2 Śpiewajcie PANU i błogosławcie Jego imię,
Dzień po dniu nieście dobrą wieść o Jego zbawieniu!
Śpiewajcie Panu, błogosławcie imię jego - Ten werset jest zasadniczo taki sam jak 1 Krn 16:23: „Śpiewajcie Panu, cała ziemio; okazujcie z dnia na dzień jego zbawienie”.
Okazujcie jego zbawienie - Jego interwencję; fakt, że nas zbawił lub wybawił. Pierwotnie mogło to odnosić się w szczególności do tego, co uczynił, aby ocalić lud w czasie niebezpieczeństwa, ale język jest również taki, aby wyrazić zbawienie w wyższym sensie - zbawienie od grzechu i śmierci. Jako taki może być użyty do wyrażenia tego, co Bóg uczynił dla ludzkości - dla wszystkich ludzi, Żydów i pogan - zapewniając drogę zbawienia i umożliwiając im osiągnięcie nieba. Za to wszyscy ludzie mają okazję do chwały.
Z dnia na dzień - nieustannie; zawsze. Jest to odpowiedni temat do nieustannego wychwalania. Każdy człowiek powinien chwalić Boga każdego dnia - każdego powracającego poranka i każdego wieczoru - za zapewnienie, że istnieje dla niego droga zbawienia i „że może być szczęśliwy na wieki”. Gdybyśmy mieli właściwe uczucia, byłaby to pierwsza myśl, która wybuchałaby w umyśle każdego ranka, opromieniając promieniami słońca wszystko wokół nas; i byłaby to ostatnia myśl, która pozostawałaby w duszy, gdy kładziemy się w nocy i zamykamy oczy we śnie - czyniąc nas wdzięcznymi, spokojnymi i szczęśliwymi, gdy zapadamy w odpoczynek, ponieważ niezależnie od tego, czy obudzimy się na tym świecie, czy nie, możemy być na zawsze szczęśliwi.
3 Rozgłaszajcie wśród narodów Jego chwałę
I wśród wszystkich ludów niezwykłe Jego dzieła,[cudowne dzieła, cuda]
Głoście jego chwałę wśród pogan - wśród narodów; ludzi, którzy nie są Hebrajczykami. Znaczenie jest takie: Niech będzie głoszona we wszystkich krajach, wśród wszystkich ludzi. Niech nie ogranicza się do tych, którzy są rzekomo jego ludem, ale niech będzie ogłaszana wszędzie. Jest to dosłowne tłumaczenie z 1 Krn 16:24.
Jego cuda wśród wszystkich ludzi - Jego „cudowne dzieła”; te rzeczy, które nadają się do wywołania zdumienia w umyśle. Odnosi się to do tych dzieł i czynów Boga, które leżą tak daleko poza mocą jakiejkolwiek stworzonej istoty, a które przez swój ogrom, mądrość i dobroczynność nadają się do wywierania głębokiego wrażenia na ludzkim umyśle.
4 Gdyż PAN jest wielki, godny najwyższej chwały,
On budzi lęk większy niż wszelkie inne bóstwa.
Bo Pan jest wielki - Jahwe jest wielki. Zobacz przypisy do Ps 77:13. Werset ten został dosłownie zaczerpnięty z 1 Krn 16:25.
I wielce chwalony - godny wzniosłej chwały i uwielbienia.
Ma się go bać ponad wszystkich bogów - ma być czczony i uwielbiany ponad wszystkich, którzy są nazywani bogami. Wyższa cześć ma być mu dana; bardziej wzniosła chwała ma być mu przypisana. On jest Władcą całej ziemi i ma prawo do powszechnej chwały. Nawet gdyby przyznano, że byli oni prawdziwymi bogami, nadal byłoby prawdą, że byli lokalnymi i podrzędnymi bóstwami; że rządzili tylko poszczególnymi krajami, w których byli czczeni i uznawani za bogów, i że nie mieli roszczenia do „powszechnej” adoracji, jaką ma Jahwe.
5 Bo bóstwa innych ludów nie mają wartości,[to nic więcej niż bożki]
To nasz PAN ukształtował niebo!
Bo wszyscy bogowie narodów są bożkami - Wszyscy bogowie czczeni przez ludzi z innych krajów są zwykłymi „bożkami”. Żaden z nich nie może twierdzić, że istnieje naprawdę jako bóg. Słowo oddane tutaj jako „bożki” jest przetłumaczone przez Septuagintę jako δαιμόνια daimonia, „demony”. Podobnie łacińska Wulgata „daemonia”.Hebrajskie słowo אליל 'ĕlı̂yl - oznacza właściwie „nic, nic, pusty, próżny”. Zobacz Job 13:4. Znaczenie tutaj jest takie, że byli zwykłymi nicościami; nie mieli prawdziwego istnienia; byli wytworami wyobraźni; w żadnym sensie nie można ich było uważać za to, za co ich udawano; nie mieli prawa do czci i kultu jako bogowie. W przypadku większości z nich faktem było, że w ogóle nie istniały, lecz były jedynie tworami wyobraźni. O tych, którzy naprawdę istnieli, jak słońce, księżyc, gwiazdy, zwierzęta lub duchy zmarłych ludzi, chociaż prawdą było, że mieli rzeczywiste istnienie, to jednak prawdą było również, że nie mieli istnienia „jako bogowie” lub jako uprawnieni do czci; a zatem prawdą było również, że cześć im oddawana była tak samo próżna, jak ta, którą oddawano zwykłym istotom z wyobraźni. Ten werset jest dosłownie wyodrębniony z 1 Krn 16:26. Hebrajski jest taki sam.
Ale Pan stworzył niebiosa - Jahwe stworzył niebiańskie zastępy, a zatem jest prawdziwym Bogiem i jest uprawniony do oddawania czci. Moc „stwarzania” - powodowania istnienia czegokolwiek tam, gdzie wcześniej nic nie było - musi odnosić się tylko do Boga i jest najwyższym aktem Boskości. Żaden udawany pogański bóg nie ma takiej mocy; żaden człowiek nie ma takiej mocy. Prawdziwy Bóg zarezerwował korzystanie z tej mocy dla siebie i nigdy, w żadnym przypadku, nie przekazał jej stworzonej istocie.
6 Majestat i świetność widać tam, gdzie On przebywa,
Potęga i piękno zdobią Jego świątynię.
Cześć i majestat są przed nim - Ta część wersetu jest dosłownie wzięta z 1 Krn 16:27. Znaczenie jest takie, że to, co stanowi cześć, chwałę, majestat, jest w jego obecności lub gdziekolwiek on jest. Gdziekolwiek się objawia, tam są przejawy czci i majestatu. Są one zawsze towarzyszami Jego obecności.
Siła i piękno są w jego sanktuarium - Jest to nieco zmienione w stosunku do równoległego fragmentu w 1 Krn 16:27. Słowo oddane jako „siła” jest w obu miejscach takie samo. Słowo oddane tutaj jako „piękno” - תפארת tiph'ereth - to w 1 Krn 16:27 חדוה chedvâh - „radość lub radość”. Słowo oddane tutaj jako „sanktuarium” - מקדשׁ miqdâsh - występuje w 1 Krn 16:27 - מקום mâqôm - „miejsce”. Te zmiany są takie, aby pokazać, że psalm nie jest zwykłym wyciągiem, ale że został zmieniony w projekcie i dostosowany do okazji, w której miał być użyty - potwierdzając przypuszczenie, że mógł zostać użyty przy ponownym poświęceniu świątyni po powrocie z niewoli.
Słowo „sanktuarium” odnosi się do świętego miejsca, w którym mieszka Bóg; Jego świętej siedziby, czy to Jego rezydencji w niebie, czy świątyni na ziemi jako miejsca Jego ziemskiego zamieszkania. Kiedy jest powiedziane, że jest tam „siła”, oznacza to, że miejsce zamieszkania Boga jest źródłem „mocy” lub że moc emanuje stamtąd; to znaczy od samego Boga. Kiedy jest powiedziane, że jest tam „piękno”, oznacza to, że cokolwiek nadaje się do oczarowania pięknem; cokolwiek jest prawdziwą ozdobą; cokolwiek czyni świat atrakcyjnym; cokolwiek upiększa i ozdabia stworzenie, ma swój dom w Bogu; pochodzi od Niego. Można dodać, że wszystko, co ma „moc” zreformować świat i nawrócić grzeszników; wszystko, co ma odwrócić ludzi od ich błędnego i porzuconego sposobu życia; wszystko, co ma uczynić świat lepszym i szczęśliwszym, pochodzi ze „świątyni” - kościoła Bożego. Cokolwiek jest, co prawdziwie zdobi społeczeństwo i czyni je bardziej pięknym i atrakcyjnym; cokolwiek jest, co roztacza urok nad życiem domowym i społecznym; cokolwiek jest, co czyni świat bardziej pięknym lub bardziej pożądanym do życia - bardziej uprzejmym, łagodniejszym, bardziej humanitarnym, bardziej życzliwym, bardziej wybaczającym - ma swój dom w „sanktuarium” lub emanuje z kościoła Bożego.
7 Oddajcie PANU, plemiona narodów,
Oddajcie PANU chwałę, uznajcie Jego moc!
Oddajcie Panu - przypiszcie Panu - Jahwe. Jest to dosłowne tłumaczenie z 1 Krn 16:28.
O rody ludu - hebr. „Rodziny” ludu: ludzie zjednoczeni więzami rodzinnymi. Chodzi o oddawanie czci nie tylko jako jednostki, ani jako zwykły „ zbiór ” jednostek zjednoczonych bez wspólnych więzi, ale jako osoby zjednoczone silnymi więzami; związani krwią i uczuciem; ukonstytuowani we wspólnoty. Jest to wezwanie do oddawania czci Bogu jako osoby w ten sposób ze sobą związane; do przychodzenia jako rodziny i oddawania czci Bogu. Innymi słowy, jest to wezwanie do uznania Boga przez rodziny „jako takie”. Rodzina jest właściwym miejscem do oddawania czci Bogu. Kiedy ta sama radość przenika wszystkie serca w pomyślności i kiedy wszyscy są tak samo zasmuceni w przeciwnościach, istnieje oczywista stosowność, że wszyscy powinni zjednoczyć się w tym samym uwielbieniu Boga; i że tak jak we wszystkich innych rzeczach mają wspólne interesy, sympatie i uczucia, tak powinni mieć w religii - w służbie swemu Stwórcy.
Oddajcie Panu chwałę i moc - to znaczy, ogłoście, że należą one do Boga; lub czcijcie Go jako Boga chwały i mocy.
8 Oddajcie PANU chwałę godną Jego imienia!
Przynieście dary! Wejdźcie do Jego przedsionków!
Oddajcie Panu chwałę należną jego imieniu - To również jest dosłownie wzięte z 1 Krn 16: Ps. 96:1-13:28. Marginesem jest tutaj, podobnie jak w języku hebrajskim, „jego imię”: cześć jego imienia. Ideą jest to, co jest wyrażone w naszym tłumaczeniu. Przynieście Bogu to, co mu się należy; lub oddajcie takie uznanie, na jakie zasługuje i jakiego się domaga. Uznaj go za Boga i uznaj go za takiego Boga, jakim jest. Niech będzie Mu oddawana cześć należna Bogu jako takiemu i niech będzie Mu przypisywana cześć należna Mu za charakter, jaki rzeczywiście posiada.
Przynieście ofiarę - Jest to język zaczerpnięty z kultu świątynnego i oznacza, że Bóg ma być czczony w sposób przez Niego określony, jako odpowiedni wyraz Jego majestatu. Słowo oddane tutaj jako „ofiara” - מנחה minchāh - jest powszechnie używane do określenia „bezkrwawej” ofiary - ofiary dziękczynnej. Zobacz uwagi w Iz. 1:13.
I wejdźcie na jego dziedzińce - dziedzińce lub obszary wokół przybytku i świątyni, gdzie składano ofiary i gdzie ludzie oddawali cześć. Zobacz uwagi w Mat 21:12.
9 Pokłońcie się PANU w odświętnych szatach!
Zadrżyj przed Nim, cała ziemio!
Uwielbiajcie Pana w pięknie świętości - Werset ten jest dosłownie zaczerpnięty z 1 Krn 16:29-30. Margines brzmi: „w chwalebnym sanktuarium”. Septuaginta, ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ en aulē hagia - „na jego świętym dworze”. Podobnie łacińska Wulgata. Co do znaczenia tego wyrażenia, zobacz uwagi w Ps 29:2.
Bójcie się przed nim wszystkie ziemie - wszystkie ziemie; wszyscy ludzie. Słowo oddane jako „bać się” oznacza właściwie wić się, skręcać, odczuwać ból, a następnie drżeć, trząść się, bać się. Słowo „drżeć, trwożyć się” być może najlepiej oddaje ideę tego słowa. Jest to uroczysty lęk wywołany poczuciem Boskiej obecności i majestatu, który powoduje drżenie. Oznacza ono głęboką cześć dla Boga.
10 Głoście wśród narodów: PAN jest królem!
To On utwierdził świat tak, że się nie chwieje,
I On sprawiedliwie będzie sądził ludy.
Głoście wśród pogan - wśród narodów; wszystkich narodów. Ogłoście to wszędzie. Jest to zmiana w stosunku do równoległego fragmentu w 1 Krn 16. Tam mówi się: „Bójcie się przed nim, cała ziemio; świat też będzie stabilny, aby się nie poruszył; niech się radują niebiosa i niech się raduje ziemia; i niech ludzie mówią między narodami: Pan króluje”. Sens jest jednak zasadniczo taki sam. Idea jest tutaj taka: „Ogłaszajcie powszechnie, że Jahwe jest Królem”.
Że Pan króluje - patrz przypisy do Ps 93:1.
Świat też będzie utwierdzony ... - pod panowaniem Boga. Oznacza to, że świat jest stały lub niewzruszony. Ma swoje miejsce i nie można go z niego ruszyć. Rząd Boży jest stały i stabilny. Nie jest tymczasowy, zmienny, chwiejny, jak dynastie ziemskie, ale jest stały i trwały, i jest dobrze reprezentowany przez ziemię - tak stałą i mocną, że nic nie może jej ruszyć z miejsca.
Będzie sądził lud sprawiedliwie - lud wszystkich ziem; narody ziemi. Zobacz przypisy do Ps 67:4.
11 Niech się radują niebiosa i niech cieszy się ziemia!
Niech zaszumi morze i to, co je wypełnia!
Niech się radują niebiosa i niech się raduje ziemia - Niech wszystkie światy będą pełne radości, ponieważ wszystkie są zainteresowane faktem, o którym tu mowa. Wszechświat jest jednością. Został stworzony przez tę samą rękę; jest pod kontrolą tego samego umysłu; rządzą nim te same prawa. Bóg, który panuje na ziemi, panuje w niebie, a to, co wpływa na jedną część wszechświata, wpływa na wszystkie. Dlatego we wszystkich przejawach charakteru Boga, czy to w niebie, czy na ziemi, właściwe jest wezwanie całego wszechświata do udziału w ogólnej radości.
Niech ryczy morze - na chwałę Boga. Nierzadko Pismo Święte wzywa rzeczy nieożywione do chwalenia Boga. Porównaj Ps 148:7-9. To samo jest powszechne we wszelkiej poezji.
I jego pełnia - Jego obfitość. To, co go wypełnia. Wszystko, co zawiera. To znaczy: Niech wszystko, co mieszka w morzach, chwali Boga. Jego panowanie jest okazją do powszechnej radości. Wszyscy w świecie nieożywionym; wszyscy wśród niepojętych ludów świata; wszystko w powietrzu, w wodach lub na ziemi ma okazję do wychwalania i będzie chwalić, jeśli będzie w stanie docenić mądrość i dobroć przejawiającą się w ich stworzeniu. Niższe stworzenia, choć nieświadome, wydają się wysławiać Boga, ale tylko człowiek może wypowiedzieć inteligentne dziękczynienie.
12 Niech wiwatują pola, wszystko, co po nich biega,
Niech zaszumią radośnie wszystkie leśne drzewa —
Niech się raduje pole ... - Jest to zaczerpnięte - ze zmianą jednej litery, bez wpływu na sens - z 1 Krn 16:32-33. Jest to wezwanie do pól - uprawnych części ziemi - aby radowały się z panowania Boga. Jakby świadomi piękna, którym je odziewa, i szczęścia, jakie dają człowiekowi w swoim pięknie i obfitości swoich produktów, są wzywani do chwalenia Boga.
Wtedy rozradują się wszystkie drzewa leśne - lasy - dęby, cedry, sosny, które falują z tak wielkim majestatem. Gdyby były świadome własnej wspaniałości i piękna - gdyby mogły zobaczyć, jak wiele mądrości i dobroci Bóg im udzielił w ich kształtach, gałęziach, liściach, kwiatach i owocach - gdyby mogły wiedzieć, jak wiele zostały stworzone, aby uczynić świat pięknym i przyczynić się do szczęścia człowieka - gdyby zrozumiały, jak nagi, ponury, zimny i pustynny byłby ten świat, gdyby nie one, one również miałyby wiele okazji do chwały i radości.
13 Przed obliczem PANA, gdyż nadchodzi,
Gdyż idzie, aby sądzić ziemię!
On osądzi świat sprawiedliwie,
W swojej wierności[prawdzie] osądzi ludy.
Przed Panem - jest to zmienione z 1 Krl 16. Tam mówi się po prostu: „Wtedy drzewa leśne będą śpiewać przed obliczem Pana, ponieważ przychodzi, aby sądzić ziemię”. Oznacza to, że wszystkie te rzeczy mają okazję chwalić Pana, ilekroć się pojawia; radować się w obecności Tego, który uczynił je tym, czym są.
Albowiem przychodzi - to znaczy, że przyjdzie. Objawi się jako sprawiedliwy sędzia. Przyjdzie, by panować nad światem, a Jego panowanie będzie powszechną okazją do radości. Wydaje się, że aluzja dotyczy jakiegoś przyszłego czasu, kiedy Bóg przyjdzie, aby panować wśród ludzi; aby wymierzyć sprawiedliwość; aby usprawiedliwić swój lud i ustanowić prawdę. „Język” jest taki, który właściwie odnosiłby się do przewidywanego panowania Mesjasza jako panowania sprawiedliwości i jest takim językiem, jaki jest często używany w Starym Testamencie do określenia charakteru Jego panowania. Nie ma powodu, by wątpić, że psalm ten może być „przeznaczony” do opisania panowania Mesjasza i że psalmista w tym języku mógł oczekiwać tego przyszłego królestwa sprawiedliwości i pokoju.
Albowiem przychodzi, aby sądzić ziemię ... - Zobacz wyjaśnienie tego języka w przypisach do Ps 72:2-4 oraz w przypisach do Iz 11:2-5. To, co jest tutaj powiedziane, ma miejsce teraz, gdziekolwiek ewangelia panuje w sercach ludzi; zostanie to w pełni osiągnięte, gdy Pan Jezus przyjdzie ponownie i będzie sądził świat.
________________
psalm 96 bt
(1) Śpwiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, wszystkie krainy!
(2) Śpiewajcie Panu, błogosławcie Jego imię, z dnia na dzień głoście Jego zbawienie!
(3) Rozgłaszajcie Jego chwałę wśród narodów, Jego cuda - wśród wszystkich ludów!
(4) Bo wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, wzbudza On większy lęk niż wszyscy bogowie.
(5) Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa.
(6) Przed Nim kroczą majestat i piękno, potęga i jasność w Jego przybytku.
(7) Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i [uznajcie] potęgę;
(8) oddajcie Panu chwałę Jego imienia! Nieście ofiary i wchodźcie do Jego przedsieni,
(9) oddajcie pokłon odziani w święte szaty! Zadrżyj, cała ziemio, przed Jego obliczem!
(10) Mówcie wśród pogan: Pan jest królem.
Umocnił świat, by się nie poruszył: ze słusznością wymierza ludom sprawiedliwość.
(11) Niech się cieszy niebo i ziemia raduje; niech szumi morze i to, co je napełnia;
(12) niech się weselą pola i wszystko, co jest na nich, niech się także radują wszystkie drzewa leśne
(13) przed obliczem Pana, bo nadchodzi, bo nadchodzi, aby sądzić ziemię.
On będzie sądził świat sprawiedliwie, z wiernością swą - narody.
________________
Ps 96:1: Adamczyk
1 Śpiewajcie, śpiewajcie, śpiewajcie!
Najnowszą Pieśń Bogu Zbawienia.
Z dnia na dzień słów innych szukajcie
Dla Chwały i Jego Imienia!
A śpiew niech się niesie do pogan,
By przejąć się mogli dziełami
Nad podziw Wielkiego nam Boga,
Co gardzi wszystkimi bogami.
Są niczym ich bóstwa wspaniałe.
I muszą to przyznać poganie,
Że piękno, potęgę i Chwałę,
W Świątyni się tylko zastanie.
Oddajcie, oddajcie, oddajcie!
Należną Mu chwałę w Świątyni!
Ofiary ze drżeniem składajcie,
On wtedy z was sług swych uczyni.
Jak my poświęceni będziecie
Oddawać Mu pokłon w czystości
I głosić, że Bogiem na świecie
Jest Jahwe, Król całej ludzkości.
On ziemię tak Mocą urządził,
Że ona się nigdy nie chwieje.
I będzie w prawości Lud sądził,
Każdemu da trwałą nadzieję.
Przed Jego potęgą drży morze...
On sprawia, że pola plonują,
Więc cieszy się świat Jego stworzeń
I Niebios mieszkańcy radują.
Pan przyjdzie, by ziemię osądzić.
Tak przyrzekł to w swojej wierności
I ludy nie będą już błądzić,
Dostąpią chwalebnej wolności.
