Wielki Piątek „Gdy moje dni znikają jak dym” Psalm 102 Modlitwa człowieka wypalonego

 Wielki Piątek 

„Gdy moje dni znikają jak dym”

Psalm 102

 Modlitwa człowieka wypalonego (ww. 1–11)

Czy widziałeś ręce, które kiedyś budowały domy, a teraz drżą przy podnoszeniu kubka. 

Psalmista nie udaje silnego.

„Dni moje znikają jak dym… 

serce moje jest jak trawa spalona”.

To modlitwa utrapionego — i Bóg ją zachowuje w Piśmie dla nas.

Duch Święty daje nam słowa na takie właśnie chwile… czyli gdy wiara jest słaba, a dusza umęczona.

Pytania:

- Czy w modlitwie jestem szczery do bólu, czy raczej gram „duchowo odpornego na ból”?

- Czy z utrapieniem uciekam DO Boga, czy OD Boga?

- Czy pozwalam, by cierpienie prowadziło mnie do zgorzknienia?

 Punkt zwrotny: „Lecz Ty, Panie…” (ww. 12–22)

To najważniejsze słowo psalmu: „Lecz”.

Człowiek przemija.

Bóg trwa.

„LECZ Ty, Panie, trwasz na wieki”.

Tu zaczyna się odnowa duszy — nie w zmianie okoliczności, lecz w zmianie perspektywy.

Pytania:

- Czy moje myślenie kończy się na „ja”, czy prowadzi do „Ty, Panie”?

- Czy wierzę, że Bóg działa nawet wtedy, gdy Jego plan wydaje się dziwny/opóźniony?

- Czy moja nadzieja jest zakorzeniona w charakterze Boga?

 Niezmienny Pan (ww. 23–28)

„One przeminą, ale Ty zostaniesz… 

Ty jesteś ten sam”.

Do kogo Autor Listu do Hebrajczyków odnosi te słowa?  - Do Jezusa Chrystusa (Hbr 1:10–12). 

Co to znaczy? - Odwieczny wszedł w przemijanie.

Nasze ciało się starzeje.

Świat się chwieje.

Ale Chrystus pozostaje ten sam na wieki.

Pytania:

- Czy moja pewność zbawienia opiera się na mojej stałości i mojej zaradności czy na Jego? (PS.Zrozumiałe jest jeśli ktoś ubolewa nad swoim nieposłuszeństwem… ale nie popełnijmy błędu polegania na swoim posłuszeństwie i zarazem sprawiedliwości…)

- Czy naprawdę wierzę, że Jezus jest niezmienny w łasce? (Błąd: potknąłem się = Bóg mnie odrzuca)

Podsumowując:

Psalm 102 zaczyna się od krzyku człowieka, który czuje się spalony jak trawa.

Czy to nie brzmi jak echo Golgoty?

Jezus wszedł w nasze doświadczenie:

- osamotnienia,

- odrzucenia,

- wysychania duszy.

Na krzyżu Wieczny Stwórca — Ten, o którym Psalm mówi: „Ty założyłeś ziemię” — doświadczył ludzkiej słabości.

To paradoks Ewangelii:

- Ten, który się nie zmienia, przyjął ciało podległe cierpieniu.

- Ten, którego lata się nie skończą, wszedł w śmierć.

Dlaczego?

Aby twoje „dni jak cień” nie były końcem historii.

Psalm 102 znajduje swoje wypełnienie w Chrystusie:

- On jest wieczny.

- On jest niezmienny.

- On odbudowuje prawdziwy Syjon — Kościół.

Twoja nadzieja nie polega na tym, że przestaniesz cierpieć.

Polega na tym, że należysz do Tego, który się nie zmienia… który cierpienie zamienia w uwielbienie. 

___________

(23)  Osłabił w drodze moją siłę, skrócił moje dni. 

(24)  Powiedziałem: Mój Boże, 

nie zabieraj mnie w połowie moich dni; 

twoje lata bowiem trwają z pokolenia na pokolenie. 

(25)  Ty dawno założyłeś fundamenty ziemi 

i niebiosa są dziełem twoich rąk. 

(26)  One przeminą, ale ty pozostajesz; 

wszystkie jak szata się zestarzeją, 

zmienisz je jak płaszcz i będą odmienione. 

(27)  Ale ty zawsze jesteś ten sam, 

a twoje lata nigdy się nie skończą. 

(28)  Synowie twoich sług będą trwać u ciebie, 

a ich potomstwo zostanie przed tobą utwierdzone.

A zatem:

1. Możesz przynieść Bogu swój ból… bez cenzury.
2. Twoje życie jest kruche, ale… Bóg jest wieczny.
3. Historia nie wymknęła się spod kontroli… Bóg odbudowuje Syjon (swój lud).
4. Ostateczna nadzieja znajduje się w Chrystusie, który nie zmienia się i nie jest chimeryczny.