Swędzące uszy – głód prawdy czy głód brzmienia?
Wyobraź sobie niedzielny poranek. Ludzie siadają w ławkach, wszystko jest znajome: ton głosu, rytm zdań, dobrze znane zwroty. Słowa płyną gładko, jak melodia, którą już kiedyś słyszałeś. Czujesz się bezpiecznie. Wszystko brzmi „tak jak trzeba”.
Tylko… czy to jeszcze jest życie, czy już tylko echo?
A. W. Tozer uderza w samo serce problemu: człowiek religijny łatwo przyzwyczaja się do pustych formuł. Można – mówi – tak opanować język religijny, że dziś przemówisz do jednych, jutro do drugich, i wszyscy będą zadowoleni. Wystarczy powiedzieć to, czego oczekują. Nie to, co prawdziwe – ale to, co brzmi znajomo.
I tu pojawia się problem, o którym Biblia mówi obrazowo: „swędzące uszy” (2 Tm 4,3). Nie chodzi o brak słuchania – chodzi o wybór tego, co chcemy słyszeć.
Tozer idzie dalej: taki „zręczny mówca” może mówić o rzeczach, których nigdy nie przeżył, do ludzi, którzy nawet nie zauważą braku rzeczywistości. Wystarczy rytmiczny, kojący szum religijnych fraz. A ludzie wyjdą uspokojeni – choć nic się nie wydarzyło.
A przecież chrześcijanin to świadek.
Nie recytator. Nie aktor. Świadek.
A świadek mówi o tym, co widział i słyszał.
Dlatego apostoł Jan nie zaczyna od teorii, lecz od doświadczenia:
„Co było od początku, co słyszeliśmy, co oczami naszymi widzieliśmy, na co patrzyliśmy i czego ręce nasze dotykały… o Słowie żywota… to zwiastujemy wam” (1 J 1,1–3).
To nie jest religijna retoryka. To jest życie, które zostało dotknięte.
I tu leży pytanie dla nas – nie tylko dla kaznodziejów, ale dla każdego wierzącego:
Czy moje słowa o Bogu wypływają z życia z Bogiem…
czy tylko z osłuchania się z właściwym językiem?
Można znać właściwe odpowiedzi i nie znać Boga.
- Można mówić „amen” we właściwym momencie i nigdy nie drżeć przed Jego świętością.
- Można powtarzać prawdy, które nigdy nie przeszły przez serce.
Tozer ostrzega: największym zagrożeniem nie jest herezja, która szokuje – ale pustka, która brzmi poprawnie.
Praktycznie
Zatrzymaj się dziś i zadaj sobie kilka prostych, ale bolesnych pytań:
- Kiedy ostatni raz naprawdę doświadczyłem Bożego działania – nie tylko o nim mówiłem?
- Czy Słowo Boże mnie konfrontuje, czy tylko mnie uspokaja?
- Czy szukam prawdy… czy raczej tego, co dobrze brzmi?
I zrób coś konkretnego:
Nie szukaj dziś „ładnego kazania”.
Szukaj Boga.
Otwórz Słowo nie po to, by znaleźć znane frazy – ale by spotkać żywego Chrystusa.
Módl się nie poprawnie – ale prawdziwie.
Mów o Bogu nie tylko to, co wypada – ale to, co przeżyłeś.
Bo Kościół nie potrzebuje więcej ludzi z „dobrze ułożonym językiem”.
Potrzebuje świadków.
A świat nie potrzebuje kolejnego echa.
Potrzebuje głosu, który zanim się odezwał… naprawdę widział i słyszał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz