Stałam tam…
Nie pamiętam, kiedy przestałam płakać. Może wtedy, gdy zrozumiałam, że łzy niczego już nie zmienią. Może wtedy, gdy zobaczyłam Jego twarz — nie tę z dzieciństwa, nie tę z dni w Nazarecie, ale tę, której świat nie chciał przyjąć.
„A obok krzyża Jezusowego stała Matka Jego…” (J 19,25).
Stałam tam, pod Jego krzyżem…
Widziałam, jak inni odchodzą. Uczniowie — rozproszeni jak owce bez pasterza. Tłum — raz krzyczący „Hosanna”, teraz milczący lub szyderczy. Przyjaciele — gdzieś daleko, jakby ten krzyż był zbyt ciężki nawet dla ich spojrzeń.
Ale ja nie mogłam odejść.
Byłam tam, gdzie zawsze chciałam być — przy Nim.
Pamiętam obietnicę. Pamiętam słowa starca w świątyni. Symeon spojrzał na mnie kiedyś z dziwną powagą i powiedział: „Twoją duszę miecz przeniknie”. Wtedy nie rozumiałam. Teraz rozumiałam aż za dobrze.
Ten miecz nie przyszedł nagle.
On dojrzewał przez lata.
W każdym niezrozumiałym słowie.
W każdej nocy, gdy wiedziałam, że nie należy już do mnie.
W każdej chwili, gdy mówił o Bogomjako swoim Ojcu, jakby był bliższy niż ja.
A teraz…
Teraz wisiał między niebem a ziemią.
Nie krzyczałam. Nie upadłam. Nie uciekłam.
Stałam tam…
Czy ta chwila była szczytem bezsilności … ? Poniekąd tak... ale było też coś więcej. To była Jego zgoda na bezsilność.
Słyszałam kiedyś, jak mówił: „Nikt Mi życia nie odbiera, lecz Ja je oddaję”. Wtedy brzmiało to jak tajemnica. Teraz widziałam — to była prawda.
To nie oni Go pokonali.
To On się oddawał nam…
Pamiętałam Jego pierwsze kroki. Pamiętałam, jak trzymał mnie za rękę. Pamiętałam Jego głos, gdy jako dziecko wołał mnie w domu.
A teraz Jego ręce były przebite.
I nie mogłam ich już dotknąć.
Czy serce matki może to znieść?
Nie.
A jednak stałam tam…
Może to, co mnie trzymało, nie było już tylko miłością matki. Może to była wiara. Taka, o jakiej później będą pisać ci, którzy zrozumieją więcej ode mnie — że Bóg realizuje swój plan nawet wtedy, gdy wszystko wygląda na klęskę. Że krzyż nie jest porażką, lecz drogą.
On zawsze mówił o woli Ojca.
A ja… ja uczyłam się jej teraz, patrząc na Jego śmierć.
Nie rozumiałam wszystkiego. Nie potrafiłam tego poukładać jak uczeni, którzy będą kiedyś rozważać Pisma. Ale wiedziałam jedno:
To nie był przypadek.
To nie była tylko ludzka niesprawiedliwość.
To było coś, co musiało się wydarzyć.
Stałam więc nie tylko jako matka.
Stałam jako świadek.
Milczący, nieruchomy, trwający.
Nie chciałam zakłócić Jego ostatnich chwil. W Jego cierpieniu było coś świętego. Coś, czego nie wolno było dotknąć ani słowem, ani krzykiem.
Więc stałam tam…
I patrzyłam.
A w tej ciszy zaczynałam rozumieć — nie sercem matki, które pękało, ale duszą, która była prowadzona przez Boga:
..że ten krzyż nie jest końcem.
..Że ten ból nie jest bez celu.
..Że Ten, którego urodziłam… przyszedł właśnie na tę godzinę.
I dlatego nie uciekłam.
Dlatego nie upadłam.
Dlatego — choć miecz przeszył moją duszę —
stałam tam…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz