R.C.Sproul | Szósta trąba - brak opamiętania

 

SNP Obj 9:13-21: 

13 Zatrąbił szósty anioł. 

Wtedy usłyszałem głos jednego z czterech rogów stojącego przed Bogiem złotego ołtarza. 

14 Mówił on do szóstego anioła, który trzymał trąbę: Uwolnij czterech aniołów związanych nad wielką rzeką Eufrat. 15 I zostali uwolnieni. Byli oni przygotowani na godzinę, dzień, miesiąc i rok, aby zabić trzecią część ludzi. 

16 Liczba ich wojsk konnych wynosiła dwie miriady miriad [dwieście milionów lub — idiom. — niezliczona liczba.] — taką liczbę usłyszałem. 

17 A konie i jeźdźcy, których oglądałem w moim widzeniu, wyglądali tak: 

byli uzbrojeni w pancerze ogniście czerwone, hiacyntowe i żółte. Łby koni przypominały głowy lwów. Z pysków buchał im ogień, dym i siarka. 

18 Od tych trzech klęsk, to jest od ognia, dymu i siarki, buchających im z pysków, zginęła trzecia część ludzi. 19 Gdyż moc tych koni tkwi w ich pyskach oraz ogonach. Ogony ich bowiem przypominały węże — miały głowy zdolne wyrządzać szkody.

20 Jednak pozostali ludzie, ci, którzy nie zostali zabici przez wymienione klęski, nie opamiętali się. Nie zaprzestali popełniania zła, to znaczy nadal oddawali cześć demonom oraz złotym, srebrnym, miedzianym i drewnianym bożkom, które nie widzą, nie słyszą i nie chodzą. 21 Nie opamiętali się też w swoich morderstwach, czarach, w nierządzie i złodziejstwie.

Ważną prawdą, która wyróżnia się w Obj. 9, jest ograniczony charakter przedstawionego sądu. Na przykład szarańcza uwolniona przez piątą trąbę może dręczyć ludzi tylko przez pięć miesięcy (werset 10). Najwyraźniej szarańcza ta nie sprowadza ostatecznej, wiecznej kary, ponieważ jest obecna niecałe pół roku. 

Podobnie armia uwolniona przez szóstą trąbę w dzisiejszym fragmencie zabija tylko jedną trzecią ludzkości, a nie wszystkich ludzi (wersety 13–19). 

W ten sposób wizja przekazuje ideę ograniczonego sądu. W obu przypadkach nie widzimy ostatecznego sądu Pana nad ludźmi na końcu historii, ale ograniczone wyrażenie Bożej sprawiedliwości w czasie. Opis ostatecznego sądu czeka na koniec Księgi.

W dzisiejszym fragmencie jedna trzecia ludzkości ginie z rąk armii liczącej około dwustu milionów żołnierzy. Liczba ta, podobnie jak wiele innych liczb w Apokalipsie, nie powinna być traktowana dosłownie. Jest ona większa niż liczba ludności całego świata śródziemnomorskiego w czasach, gdy Jan pisał swoją księgę. Obraz ten symbolizuje niezliczone zagrożenie (werset 16). Armia ta jeździ na przerażających koniach, które zioną ogniem, dymem i siarką (werset 17). Konie te ranią ogonami (werset 18). Co więcej, pochodzą one zza rzeki Eufrat (wersety 13–15).

Biorąc pod uwagę wszystkie te fakty, wizja ta opiera się prawdopodobnie na przerażających armiach Imperium Partów, które kontrolowało terytorium od rzeki Eufratu po współczesne Indie. Partowie byli w czasach Jana budzącymi strach wrogami Imperium Rzymskiego. Ci wykwalifikowani jeźdźcy byli ekspertami w strzelaniu z łuków do tyłu, podczas gdy konie, na których jechali, pędziły do przodu, stąd też nawiązanie do żądła w ich ogonach. 

Oczywiście Jan nie wydaje się twierdzić, że Imperium Partów najechało i zabiło jedną trzecią ludzkości. Liczba żołnierzy jest niemożliwie ogromna, a opis ich koni jest przerażający i budzi strach. 

Opierając się na tym, czego powszechnie obawiali się jego słuchacze, Jan mówi, że w okresie między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa potężne armie (tutaj mogą to być nawet demony) będą zabijać i niszczyć, ale ich niszczycielska moc będzie ograniczona przez Boga.

Zwróćmy szczególną uwagę na to, co Jan mówi w wersetach 20–21. Ci, którzy nie zostali zabici przez jeźdźców lub szarańczę z Obj. 9, nie pokutują za swoje bałwochwalstwo i niemoralność. Nie traktują tej klęski jako działania Boga w Jego łasce, mającego na celu nakłonienie ich do odwrócenia się od grzechu i odnalezienia życia. Takie sytuacje zdarzają się zbyt często w historii ludzkości.

Coram Deo

Fragmenty takie jak Księga Kapłańska 26 mówią nam, że Pan pozwala na coraz większe zniszczenia, aby skłonić ludzi do opamiętania. Nieracjonalność grzechu polega na tym, że ludzie doświadczają niszczycielskich skutków grzechu, a mimo to nie okazują skruchy. Nie powinniśmy być zaskoczeni, gdy nieszczęścia nie skłaniają ludzi do odwrócenia się od grzechu, ale nie powinniśmy też zapominać o odwróceniu się od grzechu nie tylko w złych ale i w dobrych czasach.

Do dalszego studiowania

2 Kronik 36 bwp 

15 A Jahwe, Bóg ich ojców, upominał ich przez swoich wysłanników, ustawicznie i na różne sposoby. Żal Mu bowiem było tego ludu i miejsca swego zamieszkania. 16 Ale oni naigrywali się z wysłanników Boga, za nic mieli ich słowa, szydząc z samych proroków. I zapłonął Bóg w końcu gniewem przeciwko swojemu ludowi, i nie było już żadnego ratunku.

Ezechiela 14

Ez 14:1-23: 1 Kilku spośród starszych Izraela przyszło i usiadło przede mną. 2 Wtedy Pan przemówił do mnie w te słowa: 3 Synu człowieczy, ci mężowie wprowadzili do swoich serc bogów i postawili przed własnymi oczyma to, co stało się dla nich okazją do upadku. Czy mam więc zgodzić się na to, żeby teraz oni właśnie pytali Mnie o radę? 4 Dlatego ty zwróć się do nich i powiedz im tak: Jeżeli ktoś z Domu Izraela wprowadza do swojego serca obcych bogów i stawia ich przed sobą, co stanie się dla niego przyczyną upadku, a potem idzie prosić go o radę, to wtedy Ja, Pan, temu, co przychodzi do Mnie z licznymi bogami cudzymi w sercu, Ja sam taką mu dam odpowiedź: 5 Uderzę w cały Dom Izraela, ponieważ wszyscy z powodu swoich bożków odwrócili się ode Mnie! 6 Dlatego powiedz Domowi Izraela: Oto, co mówi Pan Bóg: Nawróćcie się! Porzućcie wasze bożki, odwróćcie oczy od wszystkich tych obrzydliwych idoli! 7 Jeżeli ktoś z Domu Izraela albo spośród cudzoziemców żyjących w Izraelu odwróci się ode Mnie i do serca swojego wprowadzi obcych bogów, i będzie ich miał ciągle przed oczyma, co stanie się dla niego przyczyną upadku, a potem przyjdzie do proroka i będzie szukał rady u Mnie, wtedy Ja, Pan, sam mu odpowiem. 8 Skieruję mój wzrok przeciwko takiemu człowiekowi, uczynię go przysłowiowym znakiem ostrzeżenia i usunę go spośród mojego ludu. Wtedy przekonacie się, że Ja jestem Panem. 9 Gdyby prorok dał się jednak zwieść i począł coś mówić [od siebie], wtedy Ja, Pan, sprawię zawód temu prorokowi: Wyciągnę przeciwko niemu moją prawicę i zgładzę go na oczach całego ludu. 10 Obaj będą musieli odpowiedzieć za swoje czyny, gdyż przestępstwo tego, który pytał Mnie o radę, jest takie samo jak wina proroka. 11 I wtedy Dom Izraela nie będzie się ociągał z pójściem w moje ślady i nie będzie się już więcej brukał swoimi grzechami. I znów oni będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem. Taki jest wyrok Pana Boga. 12 Pan przemówił do mnie w te słowa: 13 Synu człowieczy, gdy jakiś kraj zgrzeszy przeciwko Mnie i nie zechce Mi być posłuszny, Ja wyciągnę na ten kraj moją prawicę, pozbawię go zapasów chleba i spadnie nań klęska głodu, tak że wyginą ludzie i zwierzęta. 14 Gdyby wśród ludzi byli tam trzej mężowie: Noe, Daniel i Hiob, to ci trzej ocaleliby dzięki swej sprawiedliwości. Taki jest wyrok Pana i Boga. 15 Albo gdybym zesłał na jakiś kraj stada dzikich zwierząt, które by tak zniszczyły ten kraj, iż stałby się pustkowiem i nikt z powodu owych zwierząt nie mógłby poruszać się po kraju, 16 i gdyby w tym kraju żyli wspomniani trzej mężowie, to zaprawdę – taki jest wyrok Pana – nie mogliby ocalić ani synów własnych, ani córek. Ocaleliby tylko oni sami, cały zaś kraj zamieniłby się w pustynię. 17 Albo gdybym dobył miecza na ten kraj i ogłosił wszystkim, że przez cały kraj ma przejść miecz, od którego wyginą ludzie i zwierzęta, 18 i gdyby w owym kraju znajdowali się wspomniani trzej mężowie, to zaprawdę – taki jest bowiem wyrok Pana – nie mogliby ocalić ani synów własnych, ani córek. Ocaleliby tylko oni sami. 19 Albo gdybym na cały kraj zesłał zarazę i wylał na niego mój gniew mordując krwawo ludzi i zwierzęta, 20 i gdyby się okazało, że w tym kraju żyją Noe, Daniel i Hiob, to zaprawdę – taki jest wyrok Pana – nie mogliby ocalić ani synów własnych, ani córek. Ocaleliby tylko oni sami ze względu na ich sprawiedliwość. 21 Zaprawdę, tak oto mówi Pan i Bóg: Choćbym zesłał na Jerozolimę cztery najgorsze plagi, to jest miecz, głód, dzikie zwierzęta i zarazę, aby wyniszczyć wszystkich ludzi i zwierzęta, 22 to nieliczni spośród przebywających w mieście unikną śmierci i ocaleją, i zdołają uratować swoich synów i córki. A wy, jeśli zobaczycie ich całe postępowanie i pojedyncze czyny, doznacie pociechy po wszystkich nieszczęściach, jakie spadły na Jerozolimę, po tym wszystkim, co Ja sam na to miasto sprowadziłem. 23 Oni podnosić was będą na duchu ukazując wam swoje postępowanie i pojedyncze czyny. Wtedy też przekonacie się, że nie bez powodu sprowadziłem to wszystko na to miasto. Taki jest wyrok Pana Boga.

Mateusza 11:20–24

PSZ

Wtedy zaczął czynić wyrzuty miastom, w których dokonał najwięcej cudów, że mimo to się nie opamiętały. —Marny wasz los, Korozain i Betsaido! Gdyby cuda, których u was dokonałem, wydarzyły się w zepsutym Tyrze i Sydonie, ich mieszkańcy już dawno by się opamiętali, siedząc w worze pokutnym i popiele.

Objawienia 16:1–11

1 A potem usłyszałem głos donośny ze świątyni wołający do siedmiu aniołów: Idźcie i wylejcie siedem czar Bożego gniewu na ziemię! 2 Poszedł tedy pierwszy i wylał swą czarę na ziemię. I natychmiast złośliwe, bolesne wrzody pokryły ludzi noszących na sobie znamię Bestii i oddających cześć jej obrazowi. 3 Drugi wylał swą czarę do morza. I natychmiast pojawiła się [na morzu] krew jakby z zabitego [człowieka]. I wszystko, co żyło w morzu, wyginęło. 4 A trzeci wylał swoją czarę na rzeki i na źródła wód. I [również] pojawiła się krew. 5 I usłyszałem, jak anioł wód wołał: Sprawiedliwy jesteś, Ty, który jesteś i który byłeś, Święty jesteś, dlatego że taki wydałeś wyrok. 6 Ponieważ oni przelewali krew świętych i proroków. Ty również im krew pić dałeś. Zasłużyli na to. 7 I usłyszałem głos od ołtarza: Tak, Panie, Boże Wszechmocny. Prawdziwe i sprawiedliwe są Twoje wyroki. 8 A czwarty wylał swoją czarę na słońce. Ten otrzymał władzę nękania ludzi ogniem. 9 Począł tedy palić ludzi wielki żar. Bluźnili więc imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami, lecz nie nawrócili się i nie oddali Mu chwały. 10 A piąty wylał swą czarę na tron Bestii. I zapanowały ciemności w jej królestwie, a ludzie z bólu aż gryźli swe języki 11 i bluźnili Bogu niebios z powodu swego cierpienia i wrzodów, lecz nie zaniechali swoich czynów.

Do Objawienia 9:13-21 istnieje kilka innych komentarzy biblijnych, które oferują różne perspektywy: 

1. Komentarz Matthew Henry’ego : Podkreśla, że szósty trąbek reprezentuje dalszą eskalację Bożych sądów. Cztery anioły to demoniczne siły uwolnione, by wykonać wyrok na niepokutujących. Henry widzi armię jeźdźców jako symbol ogromnych, niszczycielskich mocy, które przynoszą chaos, a brak skruchy ludzi wskazuje na ich zatwardziałość. 

2. Komentarz Johna MacArthura : Skupia się na dosłowności kary – armia 200 milionów to prawdopodobnie demoniczne siły, a Eufrat symbolizuje region, skąd przychodzą historyczne zagrożenia. MacArthur zauważa, że ogień, dym i siarka to metafory Bożej sprawiedliwości, a grzechy wymienione w wersetach 20-21 pokazują upór ludzkości. 

3. Komentarz Williama Barcleya : Barcley interpretuje ten fragment bardziej symbolicznie, widząc w jeźdźcach obraz wojen i katastrof, które są ostrzeżeniem przed sądem ostatecznym. Podkreśla, że brak nawrócenia ludzi jest kluczowym tematem, wskazując na ich duchową ślepotę. 

4. według komentarza Thomasa L. Constable’a: szósta trąba uwalnia cztery anioły związane nad rzeką Eufrat. Te anioły prowadzą armię liczącą 200 milionów jeźdźców na koniach o głowach lwów, z których ust wydobywają się ogień, dym i siarka, zabijając jedną trzecią ludzkości. Constable podkreśla, że jest to boski sąd przeciwko niewierności i bałwochwalstwu. Pomimo tych plag, ludzie nie nawracają się, trwając w grzechach takich jak czary, niemoralność i kradzieże. Komentarz zwraca uwagę na symbolikę jeźdźców jako demonicznych sił, które działają pod Bożym przyzwoleniem, oraz na znaczenie Eufratu jako granicy duchowej i historycznej.

5. John Piper podkreśla, że wydarzenia opisane w tej księdze są częścią Bożego planu sądu nad grzesznym światem, ale także wezwaniem do pokuty i wiary. 

Jego podejście do Objawienia jest konsekwentne: traktuje te wizje jako symboliczne przedstawienie Bożej sprawiedliwości i suwerenności. W odniesieniu do szóstego trąbienia, Piper wskazuje na armię jeźdźców jako obraz Bożego działania w świecie, które ma skłonić ludzi do nawrócenia, choć – jak zauważa tekst – wielu pozostaje zatwardziałych w grzechu (wersety 20-21). Podkreśla, że takie fragmenty przypominają o powadze grzechu i chwale Bożego panowania, a wierzących zachęcają do zaufania Bogu w trudnych czasach.