R.C.Sproul | Siódma trąba Obj.11:15-19

Objawienia 11 snp

(15)  Zatrąbił siódmy anioł. 

Wówczas w niebie rozległy się okrzyki: 

Nasz Pan, i Jego Chrystus, zapanował nad światem! 

Będzie On królował na wieki. 

(16)  A dwudziestu czterech starszych, zasiadających na swoich tronach przed Bogiem, 

upadło na twarz i złożyło pokłon Bogu. 

(17)  Powiedzieli: 

Dziękujemy Ci, Panie, Boże Wszechmocny, 

który jesteś i który byłeś, że użyłeś swej wielkiej mocy i objąłeś królowanie. 

(18)  Narody wpadły w złość, wówczas nastał czas Twego gniewu, 

czas sądzenia umarłych 

i rozdania zapłaty Twoim sługom prorokom, świętym, szanującym Twoje imię 

— małym i wielkim — oraz czas zagłady dla tych, którzy niszczą ziemię. 

(19)  Wtedy otworzył się niebieski przybytek Boga, 

a w przybytku ukazała się skrzynia Jego Przymierza. 

Strzeliły błyskawice, rozległy się głosy i grzmoty, 

powstało trzęsienie ziemi i spadł wielki grad.

PSZ Ap 11:15-19: 

15 Wtedy zatrąbił siódmy anioł i rozległy się donośne głosy z nieba: 

„Teraz władzę nad światem obejmie nasz Pan

i Jego Mesjasz—On będzie królować na wieki!”. 

16 A dwudziestu czterech starszych, siedzących przed Bogiem na tronach, 

padło na twarz, oddając Mu hołd 17 i wołając: 

„Panie, Wszechmocny Boże,

Ty jesteś i zawsze byłeś!

Dziękujemy Ci, za to,

że użyłeś swojej wielkiej mocy

i przejąłeś władzę nad światem. 

18 Narody zbuntowały się przeciwko Tobie, 

ale teraz nadszedł czas Twego gniewu.

Jest to czas sądu nad zmarłymi

i czas nagrody dla Twoich sług

—proroków i świętych, i wszystkich tych,

którzy mieli dla Ciebie respekt,

niezależnie od tego, kim byli.

Jest to również czas zagłady dla tych,

którzy siali na ziemi zniszczenie”. 

19 Wtedy otworzyła się w niebie Boża świątynia i można było dostrzec w niej skrzynię przymierza. 

Pojawiły się również błyskawice, rozległ się huk piorunów i nastąpiło trzęsienie ziemi, po czym spadł wielki grad.

Jak już zauważyliśmy, powtarzające się motywy siódemki i podobieństwa, takie jak przerwa między szóstą a siódmą pieczęcią oraz między szóstym a siódmym trąbieniem (Obj. 7; 10:1–11:14), najprawdopodobniej wskazują, że Apokalipsa nie przedstawia ścisłej chronologii wydarzeń związanych z końcem świata. Zamiast tego wielokrotnie analizuje te same kwestie z różnych perspektyw. 

Wizje, które otrzymuje Jan, dotyczą całego okresu między wniebowstąpieniem Chrystusa a Jego powrotem, od czasu do czasu nawiązując do wydarzeń z I wieku, takich jak zniszczenie Jerozolimy i rzymskie prześladowania chrześcijan. 

Innymi słowy, Apokalipsa pokazuje nam rzeczy, które miały miejsce, mają miejsce obecnie i będą miały miejsce aż do powrotu Jezusa.

Widzimy to szczególnie wtedy, gdy rozbrzmiewa siódma trąba. Jan słyszy tę trąbę w dzisiejszym fragmencie, a jej dźwięk powoduje ważne ogłoszenie albo proklamację z nieba: „Królestwo świata stało się królestwem naszego Pana i Jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków” (Obj. 11:15). W zamian za to Bóg i Jego Syn otrzymują wyrazy czci, ponieważ zaczęli królować i sądzić ziemię (wersety 16–18).

Może wydawać się dziwne mówienie o królestwie świata, które staje się królestwem „naszego Pana i Jego Chrystusa”, ponieważ Pismo Święte naucza, że Bóg zawsze panował nad wszechświatem (Ps 10:16; 29:10). Z pewnością nie możemy zapominać, że nasz Stwórca jest władcą wszystkiego i ustanawia wszystko, co się dzieje, zgodnie ze swoją doskonałą wolą (Ef 1:11 PSZ Dzięki Niemu także my zostaliśmy wybrani przez Boga—zgodnie z Jego planem. Wszystko bowiem dzieje się zgodnie z Jego zamierzeniem.).

Jednak dzisiejszy fragment nie odnosi się do tej suwerennej, wszechwładnej władzy Boga. Pismo Święte odnosi się do innego rodzaju boskiego panowania, czyli władzy Boga nad kosmosem, który dobrowolnie jest Mu poddany. Władza ta jest sprawowana przez wyznaczonego przez Boga króla. Pierwotnie panowanie to zostało dane całej ludzkości poprzez Adama, ponieważ nakazano nam panować nad stworzeniem dla chwały Boga. Kiedy Adam zgrzeszył, straciliśmy to prawo do panowania, a kosmos został poddany się marności w buncie przeciwko Panu (Rdz 1–3; Rz 8:19–22). 

Na szczęście Bóg w swojej łasce postanowił przywrócić tę władzę i panowanie, przede wszystkim w swoim Mesjaszu, swoim namaszczonym Królu, który miał być ustanowiony nad wszystkimi narodami. Psalm 2 opowiada nam o intronizacji tego Króla i podporządkowaniu się Mu narodów. Objawienie 11:15–19 powtarza ten fragment, wskazując na jego wypełnienie w Chrystusie. Jezus jest prawdziwie ludzkim Królem, który jest również prawdziwie boski, w którym przywrócone zostaje panowanie Boga nad stworzeniem, które nie buntuje się już przeciwko Niemu.

Coram Deo

Panowanie Boga nad stworzeniem, które chętnie Mu służy, zostało przywrócone w Chrystusie, który wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Tam zasiadł, rządząc i panując, aż wszystko zostanie poddane Jego stopom. Jezus panuje nawet teraz, a całe stworzenie wzdycha, czekając na powrót Króla. Jako poddani tego panowania musimy chętnie Mu służyć i głosić innym Jego królestwo.

Do dalszego studiowania

PSALM 110

(1)  Dawida. Psalm. Wyrocznia PANA dla Pana mego: 

Usiądź po Mojej prawicy, aż położę Ci Twoich wrogów jako podnóżek pod stopy. 

(2)  PAN pośle z Syjonu Twoje potężne berło, byś panował nad nieprzyjaciółmi. 

(3)  Twój lud dobrowolnie się ofiaruje w dniu Twojej potęgi, w splendorze świętości. 

Z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę. 

(4)  PAN przysiągł i nie będzie żałował: 

Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka. 

(5)  Pan po Twojej prawicy zmiażdży królów w dniu swego gniewu, 

(6)  będzie sądził narody, wzniesie stosy trupów, roztrzaska głowy na szerokiej ziemi. 

(7)  Po drodze będzie pił z potoku, dlatego głowę podniesie.

Adamczyk Ps 110:1: 

1 Powiedział Jahwe do Pana mego:

„Usiądź po mojej prawicy,

A Ja w swej Mocy rzucę twych wrogów,

Pod stopnie twojej stolicy.”

Dlatego berłem Swej władzy sięgnie

Za Syjon, do krain „wrogów”

I zapanuje wśród „nieprzyjaciół”

Ku chwale Wielkiemu Bogu.

On jak zrodzona jutrzenka z rana

Rosę zbawienną przyniesie,

Jak Melchizedek w wiecznym kapłaństwie,

Boga poganom zaniesie.

Porazi królów, ich władzę zniszczy,

Sam będzie sądził narody...

Pysznych poniży, butnych wytraci,

W planie do wiecznej tu zgody.

Tylko rząd jego zatryumfuje,

Jemu lud będzie nieść sławę.

On zaś zwycięsko głowę uniesie,

Bo walczył za Boską sprawę.

Izajasza 52(7)  O, jak piękne są na górach nogi zwiastuna dobrej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje dobro, ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje! 

1 Koryntian 15

(20)  Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych jako pierwszy z tych, którzy umarli. 

(21)  Skoro bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też przyszło zmartwychwstanie. 

(22)  Jak właśnie w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. 

(23)  Każdy zaś we właściwej sobie kolejności: jako pierwszy Chrystus, następnie ci, którzy należą do Chrystusa w czasie Jego przyjścia. 

(24)  Potem nastanie koniec, gdy przekaże królestwo Bogu i Ojcu, gdy pokona wszelką zwierzchność, władzę i moc. 

(25)  Trzeba bowiem, aby On królował, dopóki nie położy wszystkich wrogów pod swoje stopy. 

(26)  Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. 

(27)  Wszystko bowiem położył pod Jego stopy. Kiedy zaś się mówi, że wszystko zostało poddane, jest jasne, że oprócz Tego, który Mu wszystko poddał. 

(28)  A gdy wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Obj.5(9)  I taką nową pieśń śpiewają: Jesteś godny wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią nabyłeś dla Boga ludzi z każdego plemienia, języka, ludu i narodu. (10)  I uczyniłeś ich dla naszego Boga królestwem i kapłanami, i będą królować na ziemi.  

___________________________

Komentarz G. K. Beale’a do Objawienia 11:15

Objawienie 11:15 to kluczowy moment w siódmej trąbie, gdzie „głośne głosy w niebie” ogłaszają: „Królestwo świata stało się królestwem Pana naszego i Jego Pomazańca, i będzie królować na wieki wieków” (Biblia Tysiąclecia). 

Beale, w swoim komentarzu The Book of Revelation: A Commentary on the Greek Text (NIGTC, Eerdmans, 1999, s. 588–593) oraz Revelation: A Shorter Commentary (Eerdmans, 2015, s. 233–235), interpretuje ten wers w ramach swojej amilenijnej perspektywy, kładąc nacisk na symbolikę, kontekst starotestamentowy i teologiczne znaczenie inauguracji królestwa Bożego. 

Tekst grecki brzmi: „Ἐγένετο ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.”

Kluczowe elementy komentarza Beale’a:

1. Kontekst i struktura:
   
   
• Ap 11:15 jest centralnym punktem siódmej trąby (Ap 11:15–19), która wieńczy cykle pieczęci, trąb i czasz. Beale widzi to jako „recapitulation” (powtórzenie tematyczne) wcześniejszych wizji, a nie chronologiczne wydarzenie. Siódma trąba ogłasza kulminację Bożego planu – ustanowienie królestwa, które już rozpoczęło się przez zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Chrystusa (por. Ap 1:5–6; 5:10).
  
  
• „Głośne głosy w niebie” wskazują na anielskie lub niebiańskie istoty (por. Ap 5:11–12), które celebrują zwycięstwo Boga nad mocami zła. Beale podkreśla, że ten hymn kontrastuje z bluźnierczymi roszczeniami bestii (Ap 13:4), ukazując Boga jako jedynego suwerennego Władcę.
  
  
2. Analiza tekstu greckiego i aluzje starotestamentowe:
   
   
• „Królestwo świata stało się” (Ἐγένετο ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου): Użycie aorystu (ἐγένετο) sugeruje dokonane działanie, które Beale interpretuje jako inaugurację królestwa przez dzieło Chrystusa (por. Mt 28:18; Ef 1:20–22). To echo Dn 2:44 (królestwo, które „nigdy nie będzie zniszczone”) i Dn 7:13–14 (Syn Człowieczy otrzymuje władzę). Beale podkreśla, że „królestwo świata” (kosmos) odnosi się do upadłego porządku świata, który zostaje przejęty przez Boga.
  
  
• „Pana naszego i Jego Pomazańca” (τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ): Fraza ta odzwierciedla Ps 2:2, gdzie „Pomazaniec” (hebr. Mesjasz, gr. Christos) jest Królem ustanowionym przez Boga. Beale zauważa, że w Apokaliipsie Chrystus jest współwładcą z Bogiem, co podkreśla Jego boskość i jedność z Ojcem (por. Ap 22:1, 3).
  
  
• „Będzie królować na wieki wieków” (βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων): Beale widzi tu aluzję do Ex 15:18 („Pan będzie królował na wieki”) i Dn 7:27, co podkreśla wieczność Bożego panowania w kontraście do tymczasowych imperiów (np. Rzymu). Futurystyczny czasownik (βασιλεύσει) wskazuje na kontynuację i ostateczną konsumpcję królestwa w eschatologicznej przyszłości.
  
  
3. Teologiczne znaczenie:
   
   
• Inauguracja królestwa: Beale podkreśla napięcie „już–nie jeszcze”. Królestwo zostało zainaugurowane przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa (Kol 1:13; Ap 1:5), ale jego pełna manifestacja nastąpi przy powtórnym przyjściu (Ap 19:11–16; 21:1–5). Ap 11:15 nie opisuje przyszłego wydarzenia, lecz potwierdza obecną rzeczywistość duchową, w której wierzący już uczestniczą (por. Ef 2:6).
  
  
• Kontekst prześladowań: Hymn jest odpowiedzią na prześladowania kościoła (Ap 11:1–13, np. dwóch świadków). Beale argumentuje, że proklamacja królestwa wzmacnia wierzących w obliczu ucisku (np. I-wieczny Rzym), przypominając, że Bóg już pokonał szatana (Ap 12:7–12) i ostatecznie zniszczy zło.
  
  
• Uniwersalność królestwa: „Królestwo świata” staje się własnością Boga, co oznacza, że żaden aspekt stworzenia (polityczny, kulturowy, duchowy) nie jest poza Jego kontrolą. To kontrastuje z roszczeniami cesarzy lub współczesnych ideologii.
  
  
4. Krytyka innych interpretacji:
   
   
• Beale odrzuca preteryzm pełny (Ap 11:15 jako wyłącznie upadek Jerozolimy w 70 r. n.e.), wskazując na uniwersalne aluzje do Daniela i wieczność królestwa. Odrzuca też dosłowny premilenializm, który widzi tu przyszłe tysiącletnie królestwo, argumentując, że królestwo jest już obecne duchowo (por. Ap 20:4–6 jako symboliczne panowanie męczenników). Jego amilenijna perspektywa widzi Ap 11:15 jako symboliczne przedstawienie całej ery Kościoła.
  
  
5. Zastosowanie praktyczne:
   
   
• W Shorter Commentary Beale zachęca wierzących do refleksji: „Czy wierzymy, że Bóg już króluje nad chaosem świata, mimo pozornej dominacji zła? Jak to wpływa na naszą odwagę w świadectwie?” Hymn w Ap 11:15 jest wezwaniem do uwielbienia i wytrwałości, przypominając, że Bóg i Chrystus są ostatecznymi zwycięzcami.
  
  

Podsumowanie:

Beale interpretuje Ap 11:15 jako proklamację rozpoczęcia Bożego królestwa przez Chrystusa, z naciskiem na jego duchową rzeczywistość w teraźniejszości i eschatologiczną konsumpcję w przyszłości. Kluczowe są aluzje do Daniela i Psalmów, które podkreślają suwerenność Boga nad historią. Wers ten zachęca wierzących do ufności w Bożą władzę pośród prześladowań.

Komentarz G. K. Beale’a do Objawienia 11:17

Objawienie 11:17 to fragment hymnu uwielbienia wypowiadanego przez 24 Starców po siódmej trąbie, w kontekście ogłoszenia królestwa Bożego. Wers ten brzmi (w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia): „Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, Który jesteś i Który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i zacząłeś królować”.

G. K. Beale, w swoim komentarzu The Book of Revelation: A Commentary on the Greek Text (NIGTC, Eerdmans, 1999, s. 593–597) oraz w skróconej wersji Revelation: A Shorter Commentary (Eerdmans, 2015, s. 235–238), interpretuje ten wers w ramach amilenijnej (lub “inaugurated millennial”) perspektywy eschatologicznej. Podkreśla on, że Objawienie jest symboliczną kontynuacją prorockich ksiąg Starego Testamentu, z silnymi aluzjami do Izajasza, Ezechiela i Daniela. Beale analizuje tekst grecki (Ap 11:17: „Εὐχαριστοῦμεν σοι, Κύριε ὁ Θεός ὁ παντοκράτωρ, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν, ὅτι εἴληφας τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας”), skupiając się na teologicznym znaczeniu i kontekście całej księgi.

Kluczowe elementy komentarza Beale’a:

1. Kontekst hymnu i struktura Objawienia:
   
   
• Beale widzi Ap 11:17 jako kulminację siódmej trąby (Ap 11:15–19), która symbolizuje początek eschatologicznego królestwa Bożego. To nie jest dosłowne wydarzenie chronologiczne, lecz recapitulación (powtórzenie) wcześniejszych wizji (np. pieczęci i czaszy), podkreślające suwerenność Boga nad historią.
  
  
• Hymn Starców (Ap 11:17–18) jest odpowiedzią na proklamację królestwa (w. 15): „Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca”. Beale podkreśla, że to echo Ps 93:1 i Dn 2:44, gdzie Bóg przejmuje władzę po okresie ucisku. Wers 17 kontrastuje z bluźnierczym hymnem bestii (Ap 13:4), ukazując boską kontrreakcję na zło.
  
  
2. Analiza greckiego tekstu i aluzje do ST:
   
   
• „Dzięki czynimy Tobie” (Εὐχαριστοῦμεν σοι): Beale wskazuje, że to forma dziękczynienia (eucharisteō), typowa dla hymnów prorockich (por. Ps 136; Dn 2:23). Podkreśla wdzięczność za spełnienie proroctw, nie za nowe wydarzenie, lecz za inaugurację królestwa przez Chrystusa (por. Ap 1:6; 5:10).
  
  
• „Panie, Boże wszechmogący” (Κύριε ὁ Θεός ὁ παντοκράτωρ): Tytuł ten (pantokrator – „wszechmogący”) pojawia się 10 razy w Ap, zawsze w kontekście Bożego panowania nad chaosem (aluzja do Wj 15:18 i Iz 6:1–5). Beale argumentuje, że podkreśla to kontrast z imperialnym kultem Rzymu (np. Domitianem), gdzie cesarz był „panem świata”. Bóg jest jedynym prawdziwym Władcą.
  
  
• „Który jesteś i Który byłeś” (ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν): Skrócona forma formuły z Ap 1:4,8; 4:8 (pomijająca „który przychodzi”, bo królestwo już nadeszło). Beale interpretuje to jako potwierdzenie, że Boża wieczność i suwerenność są już realizowane – nie czekamy na przyszłe „przyjście”, lecz na kulminację obecnego panowania (inauguracja przez zmartwychwstanie Chrystusa).
  
  
• „Żeś objął wielką Twą władzę i zacząłeś królować” (ὅτι εἴληφας τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας): Kluczowa fraza. Beale podkreśla aoryst (εἴληφας – „objąłeś”) i dokonany aspekt (ἐβασίλευσας – „zaczynasz królować” w sensie inauguracyjnym). To aluzja do Ps 95:5 i Dn 7:13–14, gdzie Syn Człowieczy otrzymuje królestwo. Beale argumentuje, że „objęcie władzy” nie jest przyszłym wydarzeniem (jak w premilenijnej eschatologii), lecz zaczęło się wniebowstąpieniem Chrystusa (Dz 2:33–36). „Wielka władza” (dynamis megale) kontrastuje z ograniczeniem szatana (Ap 20:1–3). Królestwo jest już obecne duchowo, choć eskatologicznie niepełne – wierzący uczestniczą w nim poprzez zmartwychwstanie duchowe (Ef 2:6).
  
  
3. Teologiczne znaczenie:
   
   
• Eschatologiczne napięcie: Beale podkreśla „już-nie jeszcze” – królestwo jest inaugurated (rozpoczęte przez Chrystusa), ale kulminuje przy powtórnym przyjściu (Ap 19–22). Wers 17 zachęca prześladowanych chrześcijan (kontekst I w. n.e., ale transhistoryczny) do ufności w Bożą suwerenność pośród ucisku (42 miesiące z w. 2 symbolizują okres próby z Dn 7:25).
  
  
• Suwerenność Boga nad złem: Hymn kontrastuje gniew narodów (w. 18) z Bożym sądem. Beale widzi tu predestynację: Bóg kontroluje historię, w tym uwolnienie szatana (Ap 20:7), by ostatecznie go pokonać. To zachęta do wytrwałości – cierpienia wierzących służą królestwu (por. Ap 6:9–11).
  
  
• Zastosowanie dla wierzących: W sekcji „Suggestions for Reflection” (w skróconej wersji), Beale pyta: „Czy ufamy, że Bóg już króluje pośród naszych osobistych i globalnych kryzysów? Jak to wpływa na nasze świadectwo?” Podkreśla, że hymn inspiruje do adoracji i misji, widząc w historii Boży plan zbawienia.
  
  
4. Krytyka innych interpretacji:
   
   
• Beale odrzuca preteryzm (całość jako proroctwo o upadku Jerozolimy w 70 r. n.e.), argumentując, że Ap 11:17 ma szerszy, eschatologiczny zakres (aluzje do Dn 12:1–3). Odrzuca też premilenializm, bo „zaczynasz królować” wskazuje na teraźniejszość, nie przyszłe tysiąclecie. Preferuje idealistyczną perspektywę z elementami historyczno-eschatologicznymi, gdzie wizje symbolizują powtarzające się cykle ucisku i zwycięstwa.
  
  

Beale’s komentarz jest szczegółowy, oparty na grece i ST (ponad 50 aluzji w rozdz. 11), czyniąc Ap 11:17 wezwaniem do nadziei w Bożej władzy.