R.C.Sproul | Anioł z małym zwojem Obj.10:1-7

 

Bwp Ap 10:1-7: 

1 I widziałem też, jak inny anioł potężny zstępował z nieba. 

Był obleczony w obłok, a nad jego głową widniała tęcza. 

Jego twarz lśniła jak słońce, a nogi przypominały wyglądem [dwa] ogniste słupy. 

2 W prawej ręce miał otwartą niewielką księgę, prawą nogą stanął na morzu, lewą na ziemi. 

3 I zawołał głosem przejmującym, tak jak ryczy lew. 

A skoro tylko dał się słyszeć jego głos, odezwało się równocześnie siedem grzmotów. 

4 Gdy tylko przebrzmiało siedem grzmotów, postanowiłem zabrać się do pisania. 

Lecz wtedy właśnie usłyszałem głos z nieba mówiący: 

Opieczętuj to, co zostało wypowiedziane przez siedem grzmotów, i nie zapisuj tego. 

5 Anioł zaś, którego ujrzałem, jak stał na morzu i na ziemi, podniósł ku niebu prawą ręką 6 i złożył przysięgę na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię ze wszystkim, co na niej jest, i morze ze wszystkim, co w sobie kryje – że już nie będzie się ociągał, 7 ale gdy tylko nadejdą dni wystąpienia siódmego anioła, gdy już będzie miała zabrzmieć jego trąba, dokona się misterium Boga zgodnie z dobrą nowiną, którą przekazał On sługom swoim prorokom.

SNP Obj 10:1-7: 

1 Potem zobaczyłem innego potężnego anioła. 

Zstępował on z nieba. Spowity był w obłok. 

Nad głową miał tęczę. 

Jego twarz przypominała słońce, nogi — słupy ognia. 

2 W ręce trzymał rozwinięty mały zwój. 

Prawą nogę postawił na morzu, a lewą na lądzie. 

3 I zawołał głosem donośnym jak ryk lwa. 

W odpowiedzi przemówiło siedem gromów. 

4 Po ich przemowie zamierzałem zabrać się do pisania. 

Usłyszałem jednak głos, który powiedział do mnie z nieba:

Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów. 

Nie spisuj tego! 

5 A anioł, który — jak widziałem — stał jedną nogą na morzu, a drugą na lądzie, podniósł prawą rękę ku niebu 6 i złożył przysięgę. 

Przysiągł on na Tego, który żyje na wieki, który stworzył niebo, ziemię i morze oraz to, co w nich jest, że już więcej nie będzie zwlekania. 

7 Przeciwnie, w dniach trąbienia siódmego anioła dopełni się Boża tajemnica, tak jak ogłosił On to swoim sługom, prorokom.

Pomiędzy otwarciem szóstej pieczęci pod koniec rozdziału 6 Księgi Objawienia a otwarciem siódmej pieczęci na początku rozdziału 8 Jan miał rozbudowaną wizję ochrony ludu Bożego (rozdział 7). Niektórzy komentatorzy łączą tę wizję z szóstą trąbą, podczas gdy inni nazywają ją interludium. Tak czy inaczej, była to swego rodzaju przerwa w sekwencji siedmiu pieczęci sądu.

Ponieważ między szóstą a siódmą pieczęcią była przerwa, nie jest zaskakujące, że między szóstym a siódmym trąbieniem również występuje przerwa. Objawienie 10:1–11:14 stanowi tę przerwę, a dzisiaj rozważamy fragment 10:1–7. 

Jan opisuje anioła z nieba, który jest otoczony obłokiem, z tęczą nad głową, twarzą podobną do słońca i nogami jak słupy ognia. 

Obrazy te przywodzą na myśl ogień i obłok, którymi Bóg prowadził Izraelitów przez pustynię (Wj 13:21), miłosierdzie Boga widoczne w znaku tęczy (Rdz 9:12–17) oraz chwałę Boga, często przedstawianą jako jasne, wyraźne światło (Iz 60:19 Słońce nie będzie już twoją światłością za dnia ani księżyc już nie zaświeci ci swoim blaskiem; ale PAN będzie twoją wieczną światłością, a twój Bóg - twoją chwałą.). Najwyraźniej anioł ten przybył z obecności samego Boga.

W dłoni anioł trzyma „małą księgę”, której zawartość omówimy bardziej szczegółowo w następnym studium. Po przybyciu staje nad morzem i lądem i woła. Następnie rozbrzmiewa siedem grzmotów, a Jan chce je zapisać, ale zostaje mu to zabronione (Obj. 10:2–4). Komentatorzy mają różne opinie na temat znaczenia tych grzmotów. Niektórzy postrzegają je po prostu jako metaforę tajemnic należących do Pana, które nie mogą zostać ujawnione (Pwt 29:29).

Jest to możliwe, ale bardziej prawdopodobne jest, że obraz siedmiu grzmotów służy do wzmocnienia przekazu, że nie będzie już żadnych opóźnień, że sąd Boży i odnowienie wszystkich rzeczy wkrótce nastąpią. Dodanie siedmiu grzmotów do siedmiu pieczęci, siedmiu trąb i siedmiu czasz (które dopiero zostaną objawione; Ap 16) oznaczałoby dodanie kolejnych wydarzeń, które muszą mieć miejsce w okresie między wniebowstąpieniem Chrystusa a Jego powrotem. Jednakże, ponieważ nie zostały one zapisane, Bóg powstrzymuje grzmoty. Pan jest władcą czasu i mógłby jeszcze dodać więcej wydarzeń, zanim Jego plan zostanie zrealizowany, ale wybrał, aby tego nie robić.

Interpretacja ta znajduje potwierdzenie w Obj. 10:5-7, gdzie anioł przysięga, że nie będzie już żadnej zwłoki, że gdy zabrzmi siódma trąba, „tajemnica Boga zostanie wypełniona”. Widzimy zatem, że Pan zrealizuje swój plan w odpowiednim czasie. Bóg niczego nie opóźnia; wszystko przebiega we właściwym czasie i we właściwej kolejności.

Coram Deo

Fragmenty takie jak Ewangelia Marka 13:20 sugerują, że Bóg skrócił czas ucisku dla dobra swoich wybranych. Mógłby wylać więcej sądu w odpowiednim czasie, ale dla dobra swojego ludu postanowił tego nie robić. Ilustruje to wyjątkową miłość i miłosierdzie naszego Boga i powinniśmy pamiętać, że choć czasami sytuacja może być trudna, cierpienie nie trwa tak długo, jak mogłoby potrwać. Pomaga nam to być bardziej cierpliwymi w obliczu różnego rodzaju prób.

Do dalszego studiowania

ubg Jeremiasza 33

(1)  I słowo PANA doszło do Jeremiasza po raz drugi, gdy ten był jeszcze zamknięty na dziedzińcu więzienia, mówiące: (2)  Tak mówi PAN, Sprawca tego: PAN, który to ukształtował i utwierdził; PAN to jego imię. (3)  Wołaj do mnie, a odpowiem ci i oznajmię ci rzeczy wielkie i ukryte, których nie znasz. 

AMOS 7

(1)  To mi ukazał Pan BÓG. Oto tworzył koniki polne na początku odrastania potrawu, a oto był to potraw po sianokosach królewskich. (2)  A gdy zjadły trawę ziemi, powiedziałem: Panie BOŻE! Przebacz, proszę. Któż zostanie Jakubowi? Jest bowiem malutki. (3)  I żałował tego PAN. PAN powiedział: To się nie stanie. (4)  To mi ukazał Pan BÓG: Oto Pan BÓG wezwał ogień w celu sądu, a wchłonął wielką głębię i strawił dział. (5)  Wtedy powiedziałem: Panie BOŻE! Zaniechaj tego, proszę. Któż zostanie Jakubowi? Jest bowiem malutki. (6)  I żałował tego PAN. Pan BÓG powiedział: I to się nie stanie. (7)  Potem to mi ukazał: oto Pan stał na murze wybudowanym za pomocą pionu, z pionem w ręku. (8)  I PAN powiedział do mnie: Co widzisz, Amosie? Odpowiedziałem: Pion. Wtedy Pan powiedział: Oto przyłożę pion pośród mojego ludu, Izraela. Już mu więcej nie odpuszczę. (9)  Wyżyny Izaaka będą spustoszone i świątynie Izraela zostaną zburzone, i powstanę z mieczem przeciwko domowi Jeroboama.

Mateusza 24

 (22)  A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione. Ale ze względu na wybranych dni te będą skrócone. 

Objawienia 12

(1)  I ukazał się wielki cud na niebie: 

Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd. (2)  A była brzemienna i krzyczała w bólach porodowych i w mękach rodzenia. 

(3)  I ukazał się inny cud na niebie: Oto wielki rudy smok mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron. 

(4)  A jego ogon wlókł trzecią część gwiazd nieba i zrzucił je na ziemię. I stanął smok przed kobietą, która właśnie miała urodzić, aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko. 

(5)  I urodziła syna - mężczyznę, który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną. I porwane zostało jej dziecko do Boga i do jego tronu; 

(6)  A kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. 

(7)  I nastąpiła walka w niebie. Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie; 

(8)  Ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie. 

(9)  I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie. 

(10)  I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, moc i królestwo naszego Boga, i władza jego Chrystusa, bo został zrzucony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem. 

(11)  Ale oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia - aż do śmierci. 

(12)  Dlatego radujcie się niebiosa i wy, ich mieszkańcy. Biada mieszkańcom ziemi i morza, bo zszedł do was diabeł pałający wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu.

Komentarz do Apokalipsy 10:1-7 (Thomas L. Constable)

Kontekst ogólny: Rozdział 10 Apokalipsy stanowi interludium między szóstą a siódmą trąbą (Ap 8–11). To przejściowe wstawki, które oferują dodatkową perspektywę i przygotowują grunt pod dalsze wydarzenia w księdze. Constable podkreśla, że ten fragment wprowadza ważny moment w narracji, w którym Bóg zapewnia o ostatecznym wypełnieniu swoich planów.

Werset 1: „I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w obłok, z tęczą nad głową, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego jak słupy ognia.”

Constable zauważa, że „inny potężny anioł” różni się od aniołów trąbiących wcześniej. Jego majestatyczny opis (obłok, tęcza, oblicze jak słońce, nogi jak słupy ognia) sugeruje boską chwałę i autorytet. Niektórzy komentatorzy utożsamiają tego anioła z Chrystusem ze względu na podobieństwa do opisu w Ap 1:15-16, ale Constable skłania się ku interpretacji, że jest to anioł, a nie sam Chrystus, ponieważ kontekst Apokalipsy zazwyczaj wyraźnie identyfikuje Jezusa w innych rolach (np. Baranek). Tęcza może symbolizować Boże miłosierdzie i wierność przymierza, a słupy ognia wskazują na sąd i boską obecność.

Werset 2: „W ręce swojej trzymał małą książeczkę otwartą. Postawił prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi.”

Mała książeczka (gr. biblaridion) różni się od zwoju z Ap 5, który był zapieczętowany. Constable sugeruje, że może ona zawierać dalsze objawienia dotyczące Bożych sądów lub szczegółów związanych z końcem czasów. Postawienie nóg na morzu i ziemi symbolizuje uniwersalny autorytet anioła jako przedstawiciela Boga, obejmujący cały stworzony świat.

Werset 3-4: „I zawołał głosem donośnym, jakby ryk lwa. A gdy zawołał, odezwało się siedem grzmów. I gdy siedem grzmów przemówiło, chciałem pisać, lecz usłyszałem głos z nieba, który mówił: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem grzmów, i nie pisz tego.”

Głos anioła, podobny do ryku lwa, podkreśla jego autorytet. Siedem grzmów to prawdopodobnie dodatkowe objawienia lub sądy, ale Janowi zakazano ich zapisania. Constable interpretuje to jako wskazówkę, że nie wszystkie szczegóły Bożego planu są przeznaczone do ujawnienia. Ten zakaz kontrastuje z późniejszym poleceniem głoszenia treści książeczki (w. 11), co podkreśla selektywność w objawieniu Bożych tajemnic.

Werset 5-6: „A anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł prawą rękę do nieba i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim, i ziemię, i to, co na niej, i morze, i to, co w nim, że już nie będzie zwłoki.”

Przysięga anioła, złożona na Stwórcę, jest uroczystym zapewnieniem, że Boży plan osiągnie punkt kulminacyjny. Wyrażenie „już nie będzie zwłoki” (gr. chronos ouketi estai) wskazuje, że czas łaski lub opóźnienia dobiega końca, a ostateczne sądy (siódma trąba) są bliskie. Constable podkreśla, że to potwierdzenie Bożego panowania nad czasem i stworzeniem.

Werset 7: „Ale w dniach, gdy zabrzmi siódmy anioł, gdy zacznie trąbić, wtedy wypełni się tajemnica Boża, jak głosił sługom swoim, prorokom.”

Ten werset jest kluczowy. „Tajemnica Boża” odnosi się do pełnego objawienia i wypełnienia Bożego planu odkupienia i sądu, zapowiedzianego w Starym Testamencie przez proroków. Constable wskazuje, że siódma trąba (Ap 11:15-19) zapoczątkuje wydarzenia prowadzące do ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi, w tym ostateczne pokonanie zła i ustanowienie nowego nieba i nowej ziemi. To kulminacja Bożych obietnic.

Podsumowanie: Constable podkreśla, że Ap 10:1-7 przygotowuje grunt pod ostateczne sądy, akcentując Bożą suwerenność, autorytet i wierność w wypełnianiu Jego planu. Anioł z małą książeczką symbolizuje bliskość końca, a przysięga potwierdza, że Bóg nie będzie już zwlekał z wykonaniem swoich zamierzeń. Ten fragment jest zachętą dla wierzących, by trwali w wierze, wierząc w Boże panowanie nad historią.

Źródło: Komentarz oparty na „Dr. Constable’s Expository Notes” na temat Apokalipsy, dostępny na stronie soniclight.com.

Podsumowanie amilenijnej interpretacji: 

Amilenijni komentatorzy, tacy jak Beale, Storms i Riddlebarger, postrzegają Ap 10:1-7 jako potwierdzenie Bożej suwerenności i wierności w wypełnianiu Jego planu odkupienia. 

Anioł z małą książeczką symbolizuje objawienie Bożego słowa, które jest dostępne dla Kościoła, ale tajemnica siedmiu grzmów przypomina, że nie wszystko jest objawione. 

Przysięga anioła i zapowiedź „tajemnicy Bożej” wskazują na nieuchronność Bożych sądów i ostateczne ustanowienie Królestwa, które już trwa duchowo w obecnym wieku. 

Fragment ten zachęca wierzących do wytrwałości, głoszenia Ewangelii i zaufania w Boży plan, mimo trudności i tajemnic.

Komentarz Voddie Bauchama do Apokalipsy 10:1-7 

(hipotetyczny na podstawie jego podejścia teologicznego)

Kontekst ogólny: Voddie Baucham, w swojej serii kazań na temat Apokalipsy, przyjmuje podejście amilenijne, które postrzega księgę jako serię wizji przedstawiających okres między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa, z naciskiem na Bożą suwerenność i ostateczne zwycięstwo Kościoła. Rozdział 10 Apokalipsy to interludium między szóstą a siódmą trąbą, które przygotowuje grunt pod kulminację Bożych sądów.

Werset 1-2: „I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w obłok, z tęczą nad głową, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego jak słupy ognia. W ręce swojej trzymał małą książeczkę otwartą. Postawił prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi.”

Baucham podkreśla majestat tego anioła jako przedstawiciela Bożego autorytetu. Symbolika obłoku, tęczy, słońca i słupów ognia wskazuje na Bożą chwałę i suwerenność nad stworzeniem. Baucham zauważa, że anioł raczej nie jest Chrystusem, ale działa jako Jego wysłannik, co jest spójne z jego ostrożnym podejściem do identyfikacji postaci w Apokalipsie. Mała książeczka może być interpretowana jako objawienie Bożych sądów lub planu odkupienia, a postawienie nóg na morzu i ziemi podkreśla uniwersalny zasięg Bożego panowania.

Werset 3-4: „I zawołał głosem donośnym, jakby ryk lwa. A gdy zawołał, odezwało się siedem grzmów. I gdy siedem grzmów przemówiło, chciałem pisać, lecz usłyszałem głos z nieba, który mówił: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem grzmów, i nie pisz tego.”

Baucham, znany z akcentowania Bożej suwerenności, zwraca uwagę na tajemnicę siedmiu grzmów, podkreślając, że Bóg objawia tylko to, co chce, aby ludzie znali. Zakaz zapisania słów grzmów wskazuje na granice ludzkiego zrozumienia Bożych planów. Baucham zachęca wierzących do pokory i zaufania w Bożą opatrzność, nawet gdy nie wszystko jest jasne.

Werset 5-6: „A anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł prawą rękę do nieba i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim, i ziemię, i to, co na niej, i morze, i to, co w nim, że już nie będzie zwłoki.”

Baucham podkreśla przysięgę anioła jako potwierdzenie nieuchronności Bożych sądów. Wyrażenie „już nie będzie zwłoki” wskazywałoby na bliskość kulminacji Bożego planu. Jako amilenista, Baucham interpretuje to jako zapowiedź ostatecznego zwycięstwa Chrystusa nad złem, które obejmuje cały okres między Jego przyjściami, a nie konkretny moment historyczny.

Werset 7: „Ale w dniach, gdy zabrzmi siódmy anioł, gdy zacznie trąbić, wtedy wypełni się tajemnica Boża, jak głosił sługom swoim, prorokom.”

Baucham skupia się na „tajemnicy Bożej” jako wypełnieniu Bożego planu odkupienia, zapowiedzianego przez proroków Starego Testamentu. W jego amilenijnej perspektywie, siódma trąba (Ap 11:15-19) symbolizuje ustanowienie Królestwa Bożego, które już trwa duchowo w Kościele, ale osiągnie pełnię przy drugim przyjściu Chrystusa. Baucham zachęca wierzących do wytrwałości w wierze, wierząc, że Bóg kontroluje historię i doprowadzi ją do zamierzonego końca.

Podsumowanie: 

Ap 10:1-7 kładzie nacisk na Bożą suwerenność, wierność i ostateczne zwycięstwo nad złem. Anioł z małą książeczką symbolizuje Boże objawienie i autorytet, a przysięga w wersetach 5-6 potwierdza, że Bóg wypełni swoje obietnice w wyznaczonym czasie. Baucham wzywa wierzących do zaufania Bogu i głoszenia Ewangelii w obliczu trudności, wierząc w triumf Kościoła.