Objawienia 11:1–2
W Obj. 10–11 Jan nie tylko “widzi” wizje od Boga, ale także w nich “uczestniczy”. W Obj. 10 Jan zjadł zwój. Dzisiejszy fragment mówi, że Jan uczestniczył w wizji, mierząc „świątynię Boga oraz ołtarz i tych, którzy tam oddają cześć” (11:1–2).
Czym jest ta „świątynia Boga”? Wielu dyspensacjonalistycznych interpretatorów uważa, że chodzi o dosłowną, fizyczną świątynię w Jerozolimie, która zostanie odbudowana pod koniec czasów. Jednak taka interpretacja jest mało prawdopodobna. Jan musi zmierzyć także czcicieli w tej świątyni, co byłoby nietypowym żądaniem, gdyby chodziło o fizyczną budowlę (ww. 1–2).
[(ang. dispensationalism z łac. dispensio 'zwolnienie') – protestancki system teologiczny, usystematyzowany przez Johna Nelsona Darby'ego. Według dyspensacjonalizmu należy ciągle dosłownie interpretować Pismo Święte (w szczególności proroctwa) oraz odróżniać Izrael (w rozumieniu ludu Bożego) od Kościoła, który nie ma udziału w Bożym przymierzu z Abrahamem, Dawidem i Izraelem.Według dyspensacjonalizmu należy ciągle dosłownie interpretować Pismo Święte (w szczególności proroctwa) oraz odróżniać Izrael (w rozumieniu ludu Bożego) od Kościoła, który nie ma udziału w Bożym przymierzu z Abrahamem, Dawidem i Izraelem.]
Ponadto słowo „świątynia” często pojawia się w Nowym Testamencie, a nawet w samej Księdze Objawienia, jako metafora ludu Bożego (1 Kor. 3:16–17; 1 Piotra 2:4–8; Obj. 3:12).
Prawie na pewno świątynia opisana w Obj. 11:1–2 symbolicznie przedstawia lud Boży.
Mierzenie przez Jana przypomina Ezechiela 40–48, gdzie anioł mierzy nową świątynię i miasto. Świątynia i miasto w Księdze Ezechiela są wiecznie bezpieczne, więc mierzenie świątyni, czyli ludu Bożego, przez Jana wydaje się metaforą wiecznej ochrony Pana nad Jego synami i córkami.
Innymi słowy, czynność Jana informuje nas, że Bóg będzie strzegł swojego Kościoła na zawsze.
Jednak Jan nie mierzy całej świątyni, ponieważ zabroniono mu mierzyć jej zewnętrzny dziedziniec. To miejsce zostało oddane narodom, które będą je deptać przez czterdzieści dwa miesiące (Obj. 11:1–2). W ramach starego przymierza zewnętrzny dziedziniec był przeznaczony dla cudzoziemców, którzy nie byli objęci przymierzem zbawienia z Izraelem. W świetle symbolicznego przedstawienia świątyni Boga wydaje się, że odnosi się to do prześladowania Kościoła przez narody.
Tak, Bóg zachowa swój lud w ostatecznym sensie, ponieważ wnętrze świątyni jest zmierzone i chronione (wewnętrzny dziedziniec). Jednak jednocześnie Kościół będzie cierpiał z rąk narodów (zewnętrzny dziedziniec).
To paradoks życia Kościoła – jesteśmy bezpieczni na zawsze w rękach Boga, ale dopóki Jezus nie powróci, wrogowie Boga będą walczyć przeciwko Kościołowi.
Święte miasto i świątynia cierpią przez czterdzieści dwa miesiące (Obj. 11:2). Niektórzy widzą tu aluzję do zniszczenia Jerozolimy w 70 roku n.e., które według żydowskiego historyka Józefa Flawiusza trwało czterdzieści dwa miesiące. Jeśli tak, ten tekst może również mówić o ochronie Boga nad chrześcijanami pochodzenia żydowskiego w tamtym czasie, podczas gdy Żydzi, którzy odrzucili Chrystusa, buntowali się przeciwko Rzymowi i ginęli.
W każdym razie możemy być pewni, że Jezus będzie chronił swój lud na zawsze w nowym niebie i ziemi.
Coram Deo
Pismo Święte szczególnie podkreśla naszą nadzieję w przyszłym świecie. Dlatego obietnice ochrony ze strony Boga należy czytać w odniesieniu do nowego nieba i ziemi. Pan zapewnia nam bezpieczeństwo, ale nie gwarantuje to łatwego życia ani tego, że nie będziemy musieli umrzeć za sprawę Chrystusa. Gwarantuje jednak, że jeśli ufamy Jezusowi, już mamy życie wieczne, już przeszliśmy ze stanu śmierci do życia i nie staniemy na sądzie... czyli, że nigdy nie wypadniemy z Jego ochronnej ręki.
Do dalszego studiowania
PSALM 18:31–33
BT, Ps 18:30-33
Bo z Tobą zdobywam wały, mur przeskakuję dzięki mojemu Bogu. Bóg - Jego droga jest nieskalana, słowo Pana w ogniu wypróbowane; On tarczą dla wszystkich, którzy doń się chronią. Bo któż jest Bogiem prócz Pana? Lub któż jest Skałą prócz Boga naszego? Bóg, co mocą mnie przepasuje i nienaganną czyni moją drogę,
2 Tymoteusza
BWP, 2Tm 4:18
Pan uwolni mnie też od wszelkiego zła i przyjmie do królestwa niebieskiego. Jemu niech będzie chwała po wszystkie wieki. Amen.
BT, 2Tm 4:18
Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen.
BW, 2 Tym 4:18
Wyrwie mnie Pan ze wszystkiego złego i zachowa dla Królestwa swego niebieskiego; jemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.
EKU'18, 2 Tm 4:18
Wyrwie mnie Pan z każdej złej sytuacji i wybawi dla swojego Królestwa niebiańskiego. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.
PSZ, 2Tm 4:18
Pan zawsze wybawia mnie z każdej opresji i w końcu doprowadzi mnie do swojego królestwa w niebie. Jemu niech będzie wieczna chwała. Amen!
SNP'18, 2Tm 4:18
Tak, Pan mnie ochroni przed wszystkimi wrogimi zakusami i zbawi dla swego Królestwa w niebie. Jemu niech będzie chwała — na zawsze. Amen.
Komentarz G.K. Beale’a do 11. rozdziału Księgi Objawienia, zarówno w jego monumentalnym dziele The Book of Revelation: A Commentary on the Greek Text (NIGTC, 1999), jak i w skróconej wersji Revelation: A Shorter Commentary (2015), charakteryzuje się szczegółową analizą egzegetyczną, z naciskiem na aluzje do Starego Testamentu i amilenijną perspektywę interpretacyjną. Poniżej przedstawiam zwięzły przegląd jego komentarza do Objawienia 11, ze szczególnym uwzględnieniem kluczowych elementów tego rozdziału, takich jak wizja świątyni, dwóch świadków i siódmej trąby.
1. Kontekst i podejście interpretacyjne
Beale przyjmuje tzw. eklektyczne, redemptorystyczno-historyczne podejście idealistyczne, które zakłada, że Księga Objawienia opisuje ogólne wzorce duchowej rzeczywistości i walki między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa, a nie konkretne wydarzenia historyczne czy wyłącznie przyszłe. W Objawieniu 11 widzi kontynuację tej perspektywy, gdzie symbole odnoszą się do duchowych realiów Kościoła w okresie między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa. Kluczowe dla jego interpretacji jest dostrzeżenie licznych aluzji do Starego Testamentu, które pomagają zrozumieć znaczenie obrazów i metafor.
2. Objawienie 11:1-2 – Pomiar świątyni
W Objawieniu 11:1-2 Jan otrzymuje polecenie zmierzenia świątyni, ołtarza i czcicieli, ale dziedziniec zewnętrzny ma zostać pominięty, ponieważ jest oddany poganom, którzy będą deptać święte miasto przez 42 miesiące. Beale interpretuje świątynię nie jako literalną budowlę w Jerozolimie, lecz jako symbol Kościoła – wspólnoty wierzących, którzy są duchową świątynią Boga (por. 1 Kor 3:16; Ef 2:19-22). Pomiar świątyni oznacza Bożą ochronę i zachowanie Jego ludu w sensie duchowym, mimo prześladowań. 42 miesiące (lub 1260 dni) to symboliczny okres, który nawiązuje do proroctw Daniela (np. Dn 7:25; 12:7) i oznacza czas ucisku, który trwa przez cały okres Kościoła aż do powrotu Chrystusa. Beale odrzuca preterystyczne interpretacje, które łączą ten fragment wyłącznie z historycznymi wydarzeniami w Jerozolimie (np. zburzeniem świątyni w 70 r. n.e.), wskazując, że obrazy te mają uniwersalne, ponadczasowe znaczenie.
3. Objawienie 11:3-13 – Dwaj świadkowie
Beale poświęca szczególną uwagę dwóm świadkom z Objawienia 11:3-13, którzy prorokują przez 1260 dni, mają moc czynienia cudów, a następnie zostają zabici przez bestię, by później zmartwychwstać i zostać wzięci do nieba. W przeciwieństwie do interpretacji dosłownych (np. że świadkowie to Mojżesz i Eliasz lub inni konkretni prorocy), Beale twierdzi, że dwaj świadkowie symbolizują cały Kościół w jego roli prorocko-świadczącej. Argumentuje to następująco:
Symbolika dwóch świadków: Liczba „dwa” nawiązuje do starotestamentowego wymogu dwóch świadków dla ważnego świadectwa (Pwt 19:15). Świadkowie reprezentują Kościół, który głosi ewangelię i świadczy o Chrystusie w świecie, mimo oporu i prześladowań.
Aluzje starotestamentowe: Beale wskazuje na podobieństwa między cudami świadków (np. sprowadzanie ognia, zamykanie nieba) a działalnością Mojżesza i Eliasza (np. Wj 7-11; 1 Krl 17:1). Jednak nie oznacza to, że świadkowie to dosłownie te postacie, lecz że Kościół kontynuuje ich proroczą misję.
Śmierć i zmartwychwstanie świadków: Śmierć świadków (Obj 11:7-10) symbolizuje prześladowania, jakich doświadcza Kościół ze strony świata i sił szatańskich (bestia z otchłani). Ich zmartwychwstanie i wniebowstąpienie (Obj 11:11-12) wskazuje na ostateczne zwycięstwo i wywyższenie Kościoła przez Boga, mimo pozornej klęski.
Miasto i bestia: Beale widzi „wielkie miasto” (Obj 11:8), gdzie leżą ciała świadków, jako symboliczny obraz świata w opozycji do Boga, a nie literalnej Jerozolimy czy Rzymu. Bestia reprezentuje szatańskie siły prześladujące wierzących w całym okresie między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa.
Beale odrzuca interpretacje, które widzą w świadkach konkretne jednostki lub ograniczają ich rolę do męczenników czy proroków, wskazując, że symbolika obejmuje całą wspólnotę wierzących, która świadczy o Bogu w świecie.
4. Objawienie 11:15-19 – Siódma trąba
Siódma trąba (Obj 11:15-19) ogłasza ustanowienie Królestwa Bożego i nastanie sądu. Beale podkreśla, że ten fragment nie opisuje chronologicznie sekwencyjnego wydarzenia, lecz jest częścią rekapitulacyjnej struktury Księgi Objawienia, gdzie różne cykle (pieczęcie, trąby, czasze) przedstawiają tę samą rzeczywistość z różnych perspektyw. Siódma trąba zapowiada ostateczne zwycięstwo Boga, które obejmuje zarówno sąd nad niewierzącymi, jak i nagrodę dla wiernych. Beale łączy ten fragment z proroctwami starotestamentowymi, takimi jak Dn 7:13-14, które mówią o wiecznym panowaniu Mesjasza.
5. Kluczowe motywy teologiczne
Aluzje do Starego Testamentu: Beale podkreśla, że Objawienie 11 jest przesycone odniesieniami do Starego Testamentu, szczególnie do Daniela, Ezechiela i Zachariasza. Na przykład obrazy dwóch świadków nawiązują do dwóch oliwnych drzew i świeczników z Za 4:1-14, które symbolizują Bożą moc podtrzymującą Jego lud.
Amilenijna perspektywa: Beale interpretuje Objawienie 11 w kontekście swojej amilenijnej eschatologii, gdzie wydarzenia opisane w tej księdze odnoszą się do całego okresu Kościoła, a nie do przyszłego, literalnego tysiącletniego królestwa. Cykle ucisku i prześladowań są uniwersalne i dotyczą wszystkich pokoleń wierzących.
Praktyczne zastosowanie: W Revelation: A Shorter Commentary Beale włącza „Sugestie do refleksji”, które pomagają czytelnikom zastosować przesłanie Objawienia 11 do współczesnego życia chrześcijańskiego, np. zachęca do wierności w świadectwie mimo prześladowań i zaufania w Bożą ochronę nad Kościołem.
6. Krytyka i odbiór
Komentarz Beale’a jest powszechnie chwalony za dogłębność i skupienie na starotestamentowych aluzjach, ale niektórzy krytykują jego podejście za nadmierną symbolizację (np. odrzucenie literalnych interpretacji dwóch świadków) lub za zbyt techniczny charakter w pełnej wersji komentarza. W wersji skróconej Beale eliminuje większość odniesień do greckiego tekstu, co czyni ją bardziej dostępną dla pastorów i laików, ale nadal zachowuje głębię teologiczną.
Podsumowanie
W komentarzu do Objawienia 11 G.K. Beale przedstawia spójną, amilenijną interpretację, w której świątynia symbolizuje Kościół, dwaj świadkowie reprezentują świadectwo całej wspólnoty wierzących, a siódma trąba zapowiada ostateczne zwycięstwo Boga. Kluczowe dla jego analizy jest dostrzeżenie starotestamentowych aluzji, które nadają tekstowi uniwersalne znaczenie, istotne dla wszystkich pokoleń chrześcijan. Jego podejście jest szczególnie pomocne dla tych, którzy szukają głębszego zrozumienia symboliki Objawienia i jej zastosowania w życiu duchowym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz