R.C.Sproul | Kobieta i smok Obj.12:1-6

 

Kobieta i smok

EKU, Ap 12:1-6

I wielki znak ukazał się na niebie: 

Niewiasta ubrana w słońce i księżyc pod jej stopami, 

a na jej głowie wieniec z dwunastu gwiazd. 

I oczekuje dziecka, i krzyczy, cierpiąc bóle i męki rodzenia. 

I ukazał się inny znak na niebie: 

wielki ognisty Smok, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów. 

A jego ogon strąca trzecią część gwiazd z nieba. 

I zrzucił je na ziemię. 

I Smok stanął przed Niewiastą, która miała urodzić, 

aby kiedy urodzi, mógł pożreć jej Dziecko. 

I urodziła Syna – Mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. 

Ale jej Dziecko zostało porwane do Boga i do Jego tronu, 

a Niewiasta uciekła na pustkowie, 

gdzie ma miejsce przygotowane od Boga, 

aby tam ją żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

Rozdział 11 Księgi Objawienia kończy się otwarciem świątyni niebieskiej, dając Janowi widok na Arkę Przymierza. Towarzyszą temu objawieniu znaki, takie jak grzmoty (werset 19). Takie zjawiska towarzyszyły objawieniu prawa przez Boga na górze Synaj (Wj 19:16). Co więcej, zgodnie ze starym przymierzem tylko arcykapłan mógł wejść do pomieszczenia w ziemskiej świątyni, w którym znajdowała się arka (Kpł 16). Wszystko to sugeruje, że coś, co normalnie jest ukryte, wkrótce zostanie ujawnione, że coś, co nie jest od razu widoczne, zostanie odsłonięte.

Obj. 12:1–6 rzeczywiście daje nam nowe objawienie czegoś, co było niewidoczne dla naszych fizycznych oczu. Pamiętajmy, że Obj. 6–11 mówi wiele o cierpieniu ludu Bożego, ataku na Kościół ze strony jego wrogów i ostatecznym zabezpieczeniu wierzących przed tym wszystkim. Obj. 12 wyjaśnia, że wszystko to dzieje się z powodu próby pokrzyżowania Bożego planu przez szatana i wyrządzenia krzywdy naśladowcom Jezusa.

W wersetach 12:1–6 czytamy o kobiecie, jej synu i smoku. Werset 5 identyfikuje syna jako „tego, który ma rządzić wszystkimi narodami laską żelazną”. Sformułowanie to pochodzi z opisu Mesjasza zawartego w Psalmie 2:9, wskazującego, że owym synem jest Jezus. W Obj. 12:9 smok jest określony jako wąż, czyli szatan. Ten smok, czyli szatan, ma dziesięć rogów, podobnie jak bestia z Księgi Daniela 7, która toczy wojnę z ludem Bożym w dniu, w którym Syn Człowieczy otrzyma swoje królestwo. 

Ponieważ Jezus jest Synem Człowieczym, a smok próbuje pożreć męskiego potomka (Dz 7:56; Ap 12:4), te różne wątki łączą się, aby przedstawić wojnę szatana przeciwko Jezusowi, który zapoczątkował swoje królestwo podczas swojego pierwszego przyjścia i służby. Diabeł jednak ponosi porażkę. Męski potomek zostaje zabrany od niego do tronu Boga (Ap 12:5). Jezus oczywiście powstał z martwych, odnosząc zwycięstwo nad szatanem i jego księstwami i mocami, i wstąpił do nieba, skąd nawet teraz panuje (1 Kor 15:20–28; Kol 2:15).

Pozostaje nam zatem zidentyfikować tę kobietę. Niektórzy sugerują, że należy ją utożsamiać z Marią, matką Jezusa, ale takie określenie jej tożsamości jest zbyt ograniczone. Kobieta ta jest odziana w księżyc, słońce i dwanaście gwiazd, które odpowiadają postaciom z wizji Józefa o rodzącym się Izraelu, zapisanej w Księdze Rodzaju 37:9. 

Biorąc pod uwagę, że Stary Testament również mówi o wiernym Izraelu w kategoriach macierzyńskich (Iz 54:1; Mi 4:9–10), powinniśmy rozumieć tę kobietę jako Resztkę Izraela, jako wierny lud Boży. To oni otrzymują Bożą ochronę na pustyni (Ap 12:6).

Izaj 54:1: 

Raduj się niepłodna, która nie rodziłaś! 

Wykrzykuj radośnie i wesel się ty, która nie zaznałaś bólów, 

bo więcej dzieci ma porzucona niż ta, która ma męża - mówi Pan.

Mich 4:9-10: 

9 Czemu teraz tak bardzo krzyczysz? Czy króla nie ma u ciebie? 

Czy twój doradca zginął, że cię ogarniają bóle jak rodzącą? 

10 Wij się z bólu i jęcz, córko syjońska, jak rodząca! 

Gdyż wkrótce będziesz musiała wyjść z miasta i zamieszkasz na polu, i pójdziesz aż do Babilonu. 

Tam będziesz wyratowana, tam wykupi cię Pan z ręki twoich nieprzyjaciół.

Coram Deo

Dzisiejszy fragment przypomina nam, że próby zniszczenia ludu Bożego i naszego Pana są wynikiem duchowej walki. Naszymi wrogami są przede wszystkim szatan i jego sługi, i musimy z nimi odpowiednio walczyć. Oznacza to duchową walkę, w której modlimy się o pokrzyżowanie planów szatana, nawrócenie narodów i ochronę Kościoła przed fałszywymi naukami.

Do dalszego studiowania

Zach 3:1-5: 

1 Potem ukazał mi Jozuego, arcykapłana, stojącego przed aniołem Pana i szatana stojącego po jego prawicy, aby go oskarżać. 2 Wtedy anioł Pana rzekł do szatana: Niech cię zgromi Pan, szatanie, niech cię zgromi Pan, który obrał Jeruzalem! Czyż nie jest ono głownią wyrwaną z ognia? 3 A Jozue był ubrany w szatę brudną i tak stał przed aniołem. 4 A ten tak odezwał się i rzekł do sług, którzy stali przed nim: Zdejmijcie z niego brudną szatę! Do niego zaś rzekł: Oto ja zdjąłem z ciebie twoją winę i każę cię przyoblec w szaty odświętne. 5 Potem rzekł: Włóżcie mu na głowę czysty zawój! I włożyli mu na głowę czysty zawój, i przyoblekli go w szaty. A anioł Pana stał przy tym.

Mt 4:1-11: 

1 Potem Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby został przez diabła poddany próbie. 

2 Po czterdziestu dniach i nocach postu Jezus poczuł głód. 3 Wtedy zbliżył się do Niego kusiciel i powiedział: Jeśli jesteś Synem Boga, rozkaż, aby te kamienie zamieniły się w chleby. 

4 Lecz On odparł: Jest napisane: 

Nie samym chlebem żyje człowiek,

lecz każdym słowem,

które pochodzi z ust Boga. 

5 Potem diabeł zabrał Go do świętego miasta, postawił na szczycie świątyni 6 i powiedział: Jeśli jesteś Synem Boga, rzuć się w dół. Napisane jest bowiem: 

Aniołom swoim rozkaże

i będą Cię nosić na rękach,

abyś nie uderzył nogą o kamień. 

7 Jezus mu odpowiedział: Jest też napisane: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego. 

8 W końcu diabeł wziął Go na bardzo wysoką górę i pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz całą ich wspaniałość, 9 i oznajmił: Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz na twarz i złożysz mi hołd. 

10 Na to Jezus mu odpowiedział: Odejdź szatanie! Jest bowiem napisane: 

Panu, Bogu twemu, będziesz oddawał hołd

i Jemu samemu będziesz służył. 

11 Wtedy diabeł odstąpił od Jezusa, aniołowie zaś zbliżyli się i Mu usługiwali.

J 13:21-30: 

21 Gdy Jezus to powiedział, wzruszył się w duchu i oznajmił: Zapewniam, zapewniam was, jeden spośród was Mnie wyda. 22 Uczniowie spoglądali na siebie niepewni, o kim mówi. 23 A jeden z Jego uczniów, ten którego Jezus miłował, spoczywał blisko Jezusa. 24 Szymon Piotr dał mu więc znak, żeby się dowiedział, kim jest ten, o którym mówi. 25 Wtedy on oparł się o pierś Jezusa i zapytał Go: Panie, kto to jest? 

26 Jezus odpowiedział: To jest ten, dla którego Ja umoczę kawałek chleba i podam mu. Umoczył więc kawałek, wziął go i dał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. 

27 Gdy on wziął ten kawałek chleba, wszedł w niego szatan. Wówczas Jezus powiedział do niego: Co chcesz czynić, uczyń szybko. 

28 Nikt jednak ze spoczywających przy stole nie zrozumiał, dlaczego mu tak powiedział. 

29 Niektórzy bowiem myśleli, że skoro Judasz miał pod opieką sakiewkę, Jezus mu polecił: Zakup, czego nam potrzeba na święto, albo żeby coś dał ubogim. 30 Kiedy więc wziął ten kawałek chleba, zaraz wyszedł. A była noc.

1 P 5:6-11: 

6 Uniżcie się więc pod silną ręką Boga, aby was wywyższył we właściwym czasie. 

7 Każdą swoją troskę zrzućcie na Niego, ponieważ On troszczy się o was. 

8 Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Wasz przeciwnik, diabeł, jak lew ryczący krąży i szuka, kogo pożreć. 

9 Przeciwstawcie się jemu, silni wiarą, wiedząc, że te same cierpienia znoszą wasi bracia na świecie. 

10 A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który w Chrystusie powołał was do swojej wiecznej chwały, po waszych krótkotrwałych cierpieniach, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i postawi na twardym gruncie. 

11 Jego jest moc na wieki. Amen.

_____________________________________________

Interpretacja Objawienia 12:1-6 według G. K. Beale'a

G. K. Beale, prominentny biblista ewangelikalny i autor wpływowego komentarza do Księgi Objawienia podkreśla, że Objawienie nie jest czysto futurystyczną przepowiednią, ale symbolicznym opisem duchowej walki między dobrem a złem, zakorzenionym w Starym Testamencie (ST), z elementami historycznymi i eschatologicznymi. Rozdział 12 jest dla niego kluczem do całej księgi, wprowadzającym głębszy wymiar konfliktu duchowego, a w. 1-6 to wizja "wielkiego znaku" w niebie, symbolizująca narodziny Mesjasza i ochronę ludu Bożego przed szatanem.

Ogólna struktura i kontekst według Beale'a

- Beale widzi rozdział 12 jako początek nowej serii siedmiu wizji (12:1–15:4), które rozwijają temat duchowej wojny, zapoczątkowanej w raju (aluzja do Gn 3:15 – konflikt Węża z Nasionem Niewiasty). To nie chronologiczna narracja, lecz rekapiitulacja (powtórzenie) wydarzeń od stworzenia po koniec czasów, z naciskiem na inaugurated eschatology (inaugurowaną eschatologię) – królestwo Boże zaczęło się z Chrystusem i trwa w Kościele.

- Wizja jest silnie zakorzeniona w ST: brak bezpośrednich cytatów w Objawieniu (jak podkreśla Beale), ale liczne aluzje i echa (echoes), np. do Iz 66:7-8 (narodziny dziecka i syjonu), Oz 13:8 (bestia), Dn 7:25 (czas ucisku) i Ps 2 (Mesjasz jako król). Beale podkreśla, że zrozumienie tych aluzji jest kluczem do interpretacji – Objawienie to świadoma kontynuacja prorockich ksiąg ST.

- Symbolika: Nie traktuje wizji literalnie (np. nie jako dosłowną Maryję czy przyszłe wydarzenie), lecz alegorycznie, odnosząc do Chrystusa, Izraela i Kościoła. Beale jest amilenialistą (lub preferuje termin "inaugurowany millenium"), co oznacza, że okres 1260 dni symbolizuje nieokreślony czas ucisku Kościoła od wniebowstąpienia Chrystusa po Jego powrót.

Szczegółowa analiza wersetów według Beale'a

Beale analizuje tekst werset po wersie, skupiając się na grece (np. gramatyka, semityzmy) i teologicznym znaczeniu. Oto podsumowanie jego interpretacji dla w. 1-6 (oparte na jego komentarzach, z naciskiem na aluzje OT i zastosowanie):

- **W. 1-2: 

Wielki znak – Niewiasta obleczona w słońce, z księżycem pod stopami i wiankiem z dwunastu gwiazd na głowie; ciężarna, wołająca w bólach porodowych.**

  - **Symbolika Niewiasty**: 

Reprezentuje lud Boży w historii zbawienia – najpierw Izrael (aluzja do Iz 54:1-6; 66:7-8, gdzie syjon rodzi Mesjasza), potem Kościół (jako kontynuacja Izraela). Słońce, księżyc i gwiazdy symbolizują kompletność i chwałę Bożej społeczności (por. Rdz 37:9-10, sen Józefa; J 10:16). Beale podkreśla, że to "wielki znak" (sēmeion mega) kontrastuje z mniejszym znakiem smoka (w. 3), co wskazuje na wyższość Bożego królestwa.

  - **Bóle porodowe**: 

„Bóle porodowe” (ōdinousa kai basanizomenē tekein – „cierpiąca w bólach i męczona, by porodzić”) nie odnoszą się do literalnego porodu (np. Marii), ale są metaforą duchowych i historycznych zmagań ludu Bożego w oczekiwaniu na Mesjasza i w czasie prześladowań. Beale podkreśla, że greckie słowo basanizomenē („męczona”) sugeruje intensywny ucisk, nie tylko fizyczny, ale i duchowy, co łączy się z prześladowaniami.

Znaczenie teologiczne bóli porodowych

Beale interpretuje bóle porodowe w Obj 12:2 w ramach swojej teologii „inaugurated eschatology” (eschatologii zainaugurowanej), gdzie królestwo Boże już nadeszło w Chrystusie, ale czeka na pełne urzeczywistnienie. Kluczowe punkty jego interpretacji:

• Cierpienie jako przygotowanie do odkupienia: Bóle porodowe symbolizują cierpienia ludu Bożego (Izraela w OT, Kościoła w NT) w obliczu prześladowań i ucisku ze strony szatana (Smoka). Beale podkreśla, że te cierpienia nie są bezcelowe – prowadzą do narodzin Mesjasza (w. 5) i ostatecznego odkupienia.

• Duchowa walka: Bóle są związane z oporem szatana, który próbuje udaremnić Boży plan (w. 4 – Smok chce pożreć Dziecko). Beale widzi tu nawiązanie do historycznych wydarzeń (np. rzeź niewiniątek, Mt 2:16-18; kuszenie Jezusa, Mt 4:1-11) oraz ciągłej walki duchowej z szatanem w historii Kościoła (Ef 6:12).

• Paradoks zwycięstwa przez cierpienie: Beale podkreśla, że bóle porodowe, choć bolesne, są znakiem nadziei. Mesjasz rodzi się pomimo ucisku, a Jego zwycięstwo (wniebowstąpienie, w. 5) zapewnia ochronę ludu Bożego (w. 6). To odzwierciedla chrześcijański paradoks, że cierpienie prowadzi do chwały (Rz 8:18; 2 Kor 4:17).

• Uniwersalne zastosowanie: Bóle porodowe dotyczą nie tylko historycznego Izraela (np. ucisk w Egipcie czy Babilonie), ale także Kościoła w czasach Jana (prześladowania przez Rzym) i wszystkich wierzących w okresie między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa. Beale widzi w tym zachętę dla prześladowanych chrześcijan: ich cierpienia są częścią Bożego planu i prowadzą do eschatologicznego triumfu.

- **W. 3-4: 

Inny znak – Czerwony Smok z siedmioma głowami, dziesięcioma rogami i siedmioma diademami; ogon smoka zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzuca je na ziemię.**

  - **Symbolika Smoka**: 

To szatan (w. 9 wyraźnie), ukazany jako anty-król (parodia Boga i Mesjasza). Siedem głów i diademy nawiązują do Dn 7 (bestie jako imperia pogańskie, np. Rzym), dziesięć rogów nawiązuje do niekompletności (6 zamiast 7 symbolizuje niedoskonałość szatana wobec doskonałości Boga). Czerwony kolor oznacza przelewanie krwi (prześladowania).

  - **Zmiatanie gwiazd**: 

Symbolizuje upadek aniołów pod wpływem szatana (aluzja do Iz 14:12-15; J 12:31-32) lub prześladowanie wiernych (gwiazdy jako aniołowie lub wierzący). Beale widzi tu próbę szatana zakłócenia (pokrzyżowania) Bożego planu stworzenia i zbawienia, nawiązując do Gn 3:1-15 (Wąż jako wróg Nasiona).

- **W. 5: 

Niewiasta porodziła Syna – mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną; i jej Dziecko zostało porwane do Boga i do Jego tronu.**

  - **Symbolika Dziecka**: 

To Chrystus-Mesjasz (bezpośrednia aluzja do Ps 2:8-9 – "rządzić narodem rózgą żelazną"; por. 2:27; 19:15). Beale podkreśla, że "porwanie do tronu" to wniebowstąpienie Jezusa po zmartwychwstaniu (Dz 1:9-11; Ef 1:20-22), nie dosłowne narodziny. Całe ziemskie życie Jezusa jest tu "telescopowane" (skrócone) do jednej sceny: od kuszenia przez szatana (Mt 4) po zwycięstwo na krzyżu i wniebowstąpieniu.

  - **Znaczenie teologiczne**: 

Beale łączy to z inaugurowanym (zapoczątkowanym) królestwem – Chrystus już panuje z tronu (5:5-6), co chroni Kościół. Szatan próbował zniszczyć Mesjasza (np. rzeź niewiniątek, Mt 2; kuszenie, Mt 4; ukrzyżowanie), ale poniósł klęskę (J 12:31 – "teraz książę tego świata będzie precz wyrzucony").

- **W. 6: 

Niewiasta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.**

  - **Ucieczka Niewiasty**: 

Symbolizuje ochronę ludu Bożego (Izraela/Kościoła) w czasie ucisku. Pustynia aluduje do wyjścia z Egiptu (Wj 16-17; ochrona manną) i proroctw o końcu czasów (Dn 7:25; 12:7 – "czas, dwa razy i pół czasu"). Beale interpretuje 1260 dni (3,5 roku) jako symboliczny okres prześladowań – nie literalny, lecz "okres połowy tygodnia" z Dn 9:27, reprezentujący czas od wniebowstąpienia Chrystusa po Jego powrót (por. 11:2-3; 13:5).

  - **Ochrona przez Boga**: 

Wierzący są "ukryci w Chrystusie" (Ko 3:3; Rz 6:3-11), chronieni duchowo, choć cieleśnie mogą cierpieć (2 Kor 4:16; 12:7). Beale podkreśla, że to nie fizyczna ucieczka, lecz duchowa ochrona dzięki zjednoczeniu z Chrystusem – Kościół jest "żywiony" słowem Bożym i sakramentami w "inaugurowanym millenium".

Kluczowe tezy i zastosowanie

- **Duchowa walka**: 

Cały fragment ilustruje konflikt z Gn 3:15 – szatan (Smok) przegrywa z Mesjaszem i Jego ludem. Beale widzi tu zachętę dla prześladowanego Kościoła I w. (pod Rzymem), ale i uniwersalną: wierzący są chronieni, bo Chrystus już zwyciężył.

- **Nie futurystyczne, lecz rekapitulacyjne**: 

Wydarzenia nie są tylko przyszłościowe (jak w dyspensacjonalizmie), ale powtarzają się w historii Kościoła – ucisk trwa, ale Bóg chroni.

- **Sugestie refleksji (z shorter commentary)**: 

Beale dodaje ponad 60 zestawów refleksji, np. dla w. 6: "Choć ciała mogą cierpieć, duch jest ukryty w Bogu" – zachęta do wytrwałości w wierze pośród współczesnych "smoków" (prześladowania, sekularyzm).

- **Krytyka innych poglądów**: 

Beale odrzuca czysto preterystyczną (tylko I w.) lub futurystyczną interpretację; integruje aluzje OT, by uniknąć spekulacji.