Obj.13
(5) I dano jej usta, które mówiły rzeczy wielkie i bluźnierstwa,
i dano jej moc, aby działała przez czterdzieści dwa miesiące.
(6) I otworzyła swoją paszczę, żeby bluźnić przeciwko Bogu,
znieważać Jego imię i Jego namiot,
i tych, którzy w niebie rozbijają namioty.
(7) I pozwolono jej walczyć ze świętymi, i ich zwyciężyć.
I została jej dana władza nad każdym plemieniem, ludem, językiem i narodem.
(8) I oddadzą jej pokłon wszyscy mieszkańcy ziemi,
każdy, którego imię nie jest zapisane od założenia świata w księdze życia zabitego Baranka.
(9) Jeśli ktoś ma uszy, niech usłyszy!
(10) Jeśli ktoś ma iść do niewoli, do niewoli idzie,
jeśli ktoś ma zginąć od miecza, mieczem zostanie zabity.
Tu sprawdza się wytrwałość i wiara świętych.
Księga Objawienia jest pełna wizji prześladowań chrześcijan przez ludzkie rządy. W Objawieniu 12:18–13:4 dowiadujemy się, że to sam szatan inspiruje te prześladowania przez ludzkie rządy. Diabeł wywołuje z morza bestię, reprezentującą złe ludzkie rządy, a bestia ta ma takie same cechy jak smok, czyli szatan, czyli dziesięć rogów i siedem głów (zob. 12:3). Jak zawsze, ostatecznymi wrogami Kościoła są diabeł i jego demoniczni słudzy (Ef 6:12).
Nie prowadzimy bowiem walki ze zwykłymi ludźmi,
ale z władcami świata ciemności,
z siłami demonicznymi w niewidzialnym świecie.
Janowy opis bestii z morza ujawnia jej nadprzyrodzone pochodzenie, ale czerpie również z realiów historycznych I wieku.
W Obj. 13:3 czytamy, że jedna z głów bestii ma śmiertelną ranę, która została uleczona. Kiedy powstawała Księga Objawienia, wielu ludzi wierzyło, że cesarz Neron, który popełnił samobójstwo pod koniec swojego panowania, powróci z martwych, aby ponownie zasiąść na tronie Cesarstwa Rzymskiego.
Werset 18 podaje liczbę bestii jako 666, co prawie na pewno odnosi się do Nerona, ponieważ wartość liczbowa hebrajskich liter odpowiadających imieniu Nero Caesar wynosi łącznie 666.
Bestia z morza jest zatem nawiązaniem do Nerona, niegodziwego cesarza znanego szczególnie z zabijania chrześcijan w Rzymie.
Jeśli Apokalipsa została napisana przed 70 r. n.e., może to być prorocza zapowiedź Nerona, który służy również jako symbol różnych niegodziwych rządów w całej historii.
Późniejsza data powstania Apokalipsy traktowałaby te odniesienia jedynie jako symbol zła, z jakim Kościół mógł się spotkać w całej historii.
Tak czy inaczej, główny punkt jest jasny: chrześcijanie będą spotykać się z zaciekłą opozycją ze strony rządzonych przez szatana rządów ludzkich w całej historii.
W Obj. 13:5-10 podkreślono, że wiele narodów będzie czcić tę bestię, co stanowi nawiązanie do kultu wymaganego przez cesarzy rzymskich. Nie powinniśmy jednak ograniczać tego ostrzeżenia wyłącznie do rządów, które wymagają wyraźnego czczenia swoich przywódców jako bóstw. Rządy, które obiecują zaspokoić wszystkie potrzeby swoich obywateli, takie jak w krajach komunistycznych, skutecznie zastępują Boga, nawet jeśli nie wymagają wyraźnego czczenia. W każdym razie ci, którzy bez zastrzeżeń hołdują jedynie ludzkim władzom lub zaprzeczają Chrystusowi, pokazują, że ich imiona nie są zapisane w Księdze Życia Baranka (werset 8).
Co więcej, bestia z morza nie posiada żadnej autonomicznej władzy. Musi uzyskać pozwolenie, aby wypowiedzieć wojnę (wersety 2, 7, 8). Ostatecznie dzieje się to pod nadzorem naszego suwerennego Boga (Ef 1:11).
Dzięki Chrystusowi i my zostaliśmy wybrani dla Boga - zgodnie z Jego planem,
bo wszystko dzieje się tak, jak On postanowił przed wiekami.
Coram Deo
Wrogowie ludu Bożego są zaciekli, ale pocieszające jest to, że są oni pod kontrolą Boga. Nie mogą posunąć się dalej niż pozwoli im Pan, gdyż nie dorównują Mu pod względem mocy ani zakresu władzy. A ponieważ nie mogą zrobić więcej niż pozwala im Bóg, wiemy, że ostatecznie nie pokonają Kościoła i wiemy, że Pan wykorzysta ich złe ataki dla naszego dobra i swojej chwały.
Interpretacja Objawienia 13:5-10 według G.K. Beale'a
Obj. 13:5 – Władza Bestii na 42 miesiące:
"Czterdzieści dwa miesiące" to symboliczny, nie literalny okres ucisku (od zmartwychwstania Chrystusa do powtórnego przyjścia).
Nawiązania: Dn 7:8, 25 (mały róg); Dn 12:7, 11-12; 1 Krl 17:1; Lb 33:5-49 (42 obozy Izraela).
Nauczanie: Bóg ogranicza czas działania Bestii; prześladowanie służy świadectwu Kościoła i jego duchowej ochronie.
Obj. 13:6 – Bluźnierstwo Bestii:
Literalne tłumaczenie na polski: "I otworzyła usta swoje do bluźnierstw przeciwko Bogu, [aby] bluźnić imię Jego i namiot Jego, tych namiotujących w niebie."
To tłumaczenie podkreśla dosłowność: "otworzyła usta" (ἤνοιξεν τὸ στόμα) nawiązuje do prorockiego mówienia (por. Dn 7:8, 20), ale w kontekście bluźnierczym.
"Bluźnierstwa" (βλασφημίας) to liczba mnoga, wskazująca na wielokrotne, systematyczne ataki.
"Namiot" (σκηνήν) to odniesienie do starotestamentowej świątyni/tabernakulum, symbolizującej Bożą obecność wśród ludu.
"Tych namiotujących w niebie" (τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ σκηνοῦντας) – czasownik "namiotować" (σκηνοῦντας) łączy się z "namiotem" (σκηνήν), tworząc grę słów, która podkreśla duchową tożsamość wierzących.
Porównując z popularnymi przekładami polskimi:
Biblia Gdańska: "I otworzyła paszczę swoją do bluźnierstw przeciwko Bogu, by bluźnić Jego imieniu i Jego przybytkowi, i tym, którzy mieszkają w niebie."
Biblia Tysiąclecia: "I otworzyła swe usta dla bluźnierstw przeciwko Bogu, by bluźnić Jego imieniu i Jego przybytkowi, i mieszkańcom nieba."
Beale podkreśla, że "paszczcza" (στόμα) w niektórych tłumaczeniach akcentuje bestialski, drapieżny charakter, ale greka wskazuje na profetyczny aspekt parodiujący Boże objawienie.
2. Kluczowe elementy egzegetyczne
Bluźnierstwo jako samoubóstwienie: Beale wyjaśnia, że bluźnierstwo Bestii polega na "mówieniu przeciwko Bogu poprzez samoubóstwienie" (self-deification). Bestia naśladuje Boga, domagając się czci, co jest parodią boskiej władzy. To nie tylko werbalne obelgi, ale systemowe podważanie Bożej suwerenności, podobne do historycznych tyranów (np. Antiocha Epifanesa z Dn 8).
Trzy cele bluźnierstwa:
Imię Boga (τὸ ὄνομα αὐτοῦ): Atak na Bożą tożsamość i charakter (por. Ps 74:10, 18). Beale widzi tu aluzję do idolatrii, gdzie Bestia żąda czci należnej tylko Bogu.
Namiot Boga (τὴν σκηνὴν αὐτοῦ): "Namiot" (skene) odnosi się do Bożej świątyni, która w Objawieniu symbolizuje Kościół jako miejsce Bożej obecności na ziemi (por. Obj 21:3; 7:15). Bluźnierstwo to profanacja świątyni, nawiązująca do zbezczeszczenia przez Antiocha (Dn 8:11-13).
Mieszkańcy nieba (τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ σκηνοῦντας): Beale interpretuje to jako wierzących (Kościół), których "obywatelstwo jest w niebie" (por. Flp 3:20). Są oni duchowo "namiotującymi w niebie", kontrastując z "mieszkańcami ziemi" (Obj 13:8) – niewierzącymi oddanymi Bestii. To podkreśla eschatologiczną tożsamość Kościoła: choć fizycznie na ziemi, duchowo chronieni w niebie (por. Jn 15:19; 17:14-16; Hbr 11:13; 1 P 2:11).
Kontekst czasowy: Bluźnierstwo trwa przez "42 miesiące" (Obj 13:5), symboliczny okres ucisku (od zmartwychwstania Chrystusa do paruzji), ograniczony przez Boga.
3. Aluzje do Starego Testamentu
Beale, jako specjalista od użycia ST w NT, podkreśla intertekstualność:
Dn 7:25: Mały róg (prototyp Bestii) "mówi słowa przeciwko Najwyższemu" – bluźnierstwo jako atak na Boga i Jego lud.
Dn 8:11-13: Zdeptanie sanktuarium i bluźnierstwo, co Beale widzi jako wzorzec dla Obj 13:6.
Ps 74:10, 18: Bluźnierstwo wrogów Boga, prośba o sprawiedliwość.
Obj 11:1-2: Podobny okres profanacji świątyni, gdzie Kościół jest mierzony i chroniony duchowo. Te aluzje ukazują, że bluźnierstwo Bestii to kontynuacja historycznych wzorców prześladowań, ale w eschatologicznym wymiarze.
4. Nauczanie teologiczne i aplikacja
Suwerenność Boga: Bluźnierstwo jest dozwolone przez Boga (Obj 13:5, 7), ale ograniczone – służy testowaniu wiary Kościoła i ujawnianiu fałszywego kultu. Bestia parodiuje Chrystusa (por. Obj 5:6-14), ale jej władza jest pozorna.
Tożsamość Kościoła: Wierzący są atakowani, ale chronieni duchowo jako "mieszkańcy nieba". To zachęta do wytrwałości (hupomonē) pośród prześladowań – Kościół nie walczy mieczem, ale świadectwem (Obj 13:9-10).
Współczesna aplikacja: Beale ostrzega przed systemami władzy (politycznymi, kulturowymi), które domagają się absolutnej lojalności, bluźniąc Bogu. Kościół musi rozeznawać duchowo, ufając Bożej ochronie.
Obj. 13:7a – Wojna z świętymi:
Bestia walczy ze świętymi i wydaje się ich pokonywać (historyczne prześladowania, np. rzymskie).
Nawiązania: Dn 7:8b, 21 (mały róg przeważa).
Nauczanie: Cierpienie jest dozwolone przez Boga jako próba wiary; zwycięstwo Bestii jest pozorne.
Obj. 13:7b-8a – Globalna władza Bestii:
Bestia dominuje nad narodami, a "mieszkający na ziemi" (bałwochwalcy) oddają jej pokłon.
Nawiązania: Dn 4:1, 6:26; Dn 7:14.
Nauczanie: Powszechny wpływ Bestii kontrastuje z kultem Boga; idolatria (bałwochwalstwo) jest znakiem odrzucenia wiary.
Obj. 13:8b – Księga Żywota Baranka:
Imiona świętych zapisane w Księdze Żywota od założenia świata, w przeciwieństwie do czcicieli Bestii.
Nawiązania: Dn 7:10, 12:1-2; Ps 68(69):29; Iz 53:7; Obj 5:6.
Nauczanie: Przedwieczna elekcja (wybranie) chroni wierzących przed zwiedzeniem; śmierć Baranka zapewnia ich triumf.
Obj. 13:9-10 – Wezwanie do wytrwałości:
Formuła "kto ma uszy, niechaj słucha" wzywa do duchowego rozeznania; w. 10 zachęca do cierpliwości w niewoli i cierpieniu.
Nawiązania: Iz 6:9-10; Jr 15:2, 43:11; Obj 2-3.
Nauczanie: Cierpienie oczyszcza wiarę; wytrwałość prowadzi do ostatecznego zwycięstwa.
Wnioski teologiczne:
Bestia symbolizuje szatańskie systemy władzy; jej działania są ograniczone przez Boga.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz