Wieczór był ciężki.
Młody brat siedział w ostatniej ławce kaplicy. Modlitwa trwała, inni wołali do Boga z gorliwością, ale jego serce było jak mokre drewno — bez ognia. Powieki ciążyły. Myśli uciekały. Ciało było zmęczone po pracy, a dusza wydawała się jeszcze bardziej zmęczona niż ciało.
Po nabożeństwie podszedł do starszego pastora.
— Nie rozumiem siebie — powiedział cicho. — Chcę się modlić, ale kiedy klękam, jestem senny. Myśli się rozbiegają. Brakuje mi żarliwości, moja modlitwa przypomina powolne i trudne osuszanie wilgotnego drewna w płomieniach. Czasem jedyne co czuję to ciężar na duszy... Czy to znaczy, że duchowo jestem martwy?
Starszy człowiek spojrzał na niego ze spokojem.
— Synu, nawet Pan Jezus był zmęczony.
Zapadła cisza.
— Ewangelia mówi, że usiadł przy studni w Samarii „spracowany drogą” (Jana 4:6). Innym razem zasnął w łodzi podczas burzy. Zmęczenie samo w sobie nie jest grzechem. Jesteśmy stworzeni z prochu.
To niezwykle pocieszające, że Syn Boży nie przyszedł jako istota niezdolna do odczuwania ludzkiej słabości. On znał ciężar ciała. Znał wyczerpanie po drodze. Znał głód. Znał noc bez snu. Nawet lisy mają nory... a Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy...
Autor Listu do Hebrajczyków mówi:
„Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi... ale doświadczonego we wszystkim...”
(Hebr. 4:15).
Są wierzący, którzy potępiają się za każde zmęczenie. Myślą, że prawdziwie duchowy człowiek nigdy nie odczuwa wyczerpania. Ale Pismo tego nie uczy.
Eliasz po wielkim zwycięstwie na Karmelu usiadł pod jałowcem i pragnął umrzeć. Co zrobił Bóg? Czy najpierw zgromił proroka?
Nie.
Najpierw dał mu pospać i nakarmił go.
Czasem najbardziej duchową rzeczą, jaką człowiek może zrobić, jest odpocząć przed Panem.
Pastor pochylił się lekko i dodał:
— Ale istnieje też inne zmęczenie. Takie, które nie pochodzi jedynie z ludzkiej słabości, lecz z nieuporządkowanego życia.
To zmęczenie rodzi się wtedy, gdy człowiek bierze na siebie ciężary, których Bóg mu nie dał.
Kiedy żyje, by zadowolić ludzi bardziej niż Boga.
Kiedy mówi „tak” wszystkim wokół, ale nie pyta Boga, czego On naprawdę chce.
Marta, siostra Marii z Ewangelii była „zajęta około różnej posługi” (Łuk. 10:40), podczas gdy Maria siedziała u stóp Jezusa. Maria nie była leniwa. Problem Marty polegał na tym, że aktywność zaczęła wypierać społeczność z Chrystusem.
Ilu wierzących żyje dziś w podobny sposób?
Są aktywni. Zaangażowani. Obecni wszędzie. Pomagają wszystkim. Organizują. Służą. Biegną od pożaru do pożaru.
A jednak ich dusza jest wypalona i wysuszona na wiór.
Wróg duszy nie zawsze musi doprowadzić człowieka do jawnego grzechu. Czasem wystarczy, że doprowadzi go do ciągłego wyczerpania. Wtedy modlitwa staje się ciężarem, Biblia zamkniętą księgą, a serce traci czułość wobec Boga.
Ale tu właśnie objawia się cudowna pomoc Ducha Świętego.
Paweł pisze:
„A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was,
tedy Ten, który wzbudził Chrystusa Jezusa z martwych,
ożywi i wasze śmiertelne ciała
przez Ducha swego, który mieszka w was”
(Rzym. 8:11).
To nie dotyczy jedynie przyszłego zmartwychwstania. Wielu świętych doświadcza tej prawdy już teraz.
Ile razy wierzący klękał do modlitwy wyczerpany, a wstawał umocniony?
“Klękamy a wszystko ucicha wokoło, wstajemy a zorza otacza nam czoło..”
Ile razy ciało mówiło: „Nie dam rady”, a jednak Duch Boży dawał nowe siły?
Tak było z Jezusem przy studni. Był zmęczony podróżą, ale gdy zaczął mówić Samarytance o wodzie życia, jakby zapomniał o głodzie i wyczerpaniu.
— „Mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie” — potem powie uczniom (Jana 4:32).
Społeczność z Ojcem odświeżała Jego człowieczeństwo.
Tak działa Duch Święty.
Nie zawsze usuwa słabość natychmiast. Ale daje siłę większą niż nasza własna.
Młody brat spytał:
— A co z chorobą? Czy każda choroba jest atakiem szatana?
Pastor pokręcił głową.
— Nie zawsze. Księga Hioba pokazuje nam coś głębokiego. Szatan dotknął Hioba, ale tylko dlatego, że Bóg na to pozwolił.
To zmienia perspektywę.
Czasem choroba jest walką duchową. Czasem jest Bożym zatrzymaniem człowieka. Czasem Pan przez cierpienie przywołuje swoje dziecko bliżej siebie.
Ilu ludzi nigdy nie nauczyłoby się modlitwy, gdyby nie łoże boleści?
Ilu nigdy nie usłyszałoby Bożego głosu pośród hałasu codzienności?
„Na ziemi mówią: przez chorobę na bocznicę odłożony.
W niebie mówią: na stronę dla uciszenia odwołany.”
To nie znaczy, że mamy kochać cierpienie albo biernie poddawać się wszystkiemu. Ale znaczy, że nawet w słabości Bóg działa.
Historia Kościoła pełna jest ludzi, którzy byli potężni w modlitwie, choć słabi fizycznie.
David Brainerd kaszlał krwią, a jednak modlił się godzinami za przebudzenie.
Robert Murray M'Cheyne żył krótko (29), wyniszczony pracą dla Chrystusa, a jednak jego kazania i modlitwy do dziś poruszają serca.
Frances Ridley Havergal często cierpiała fizycznie, ale pisała hymny pełne światła i oddania.
Ich życie przypomina nam, że moc Boga nie objawia się jedynie w sile człowieka.
Paweł usłyszał od Pana:
„Wystarczy ci, gdy masz moją łaskę,
albowiem pełnia mej mocy okazuje się w słabości” (2 Kor. 12:9).
To jedna z najtrudniejszych lekcji chrześcijaństwa.
My chcemy być silni, aby służyć Bogu.
Bóg często sprawia, że człowiek odkrywa swoją słabość, aby nauczył się polegać na Nim.
Na końcu pastor powiedział cicho:
— Nie oceniaj swojej relacji z Bogiem jedynie po tym, jak się czujesz fizycznie.
Bywają ciężkie noce. Suche i głuche modlitwy. Chwile, gdy ciało odmawia współpracy.
Ale Duch Święty nie opuszcza swoich dzieci.
On pomaga w słabości.
On podtrzymuje omdlałe ręce.
On daje siłę utrudzonemu.
Izajasz napisał:
„Lecz tym, którzy ufają Panu, przybywa siły;
wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły”
(Izaj. 40:31).
To nie zawsze oznacza natychmiastowe usunięcie ciężaru.
Czasem oznacza siłę, by nie upaść pod ciężarem.
Czasem oznacza pokój pośród bólu.
Czasem oznacza cichą wytrwałość człowieka, który nadal klęka do modlitwy, choć wszystko w nim jest słabe.
Ale właśnie taka modlitwa bywa najdroższa Bogu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz