„Proszę was zaś, bracia, przyjmijcie to słowo napomnienia…”
— List do Hebrajczyków 13:22–25
Końcowe wersety Listu do Hebrajczyków są bardzo osobiste i ciepłe. Po wielkich rozważaniach o:
- kapłaństwie Chrystusa,
- wierze,
- wytrwałości,
- świętości,
- nowym przymierzu,
- autor schodzi jakby z kazalnicy i zaczyna mówić jak pasterz do umiłowanego Kościoła.
F. F. Bruce zauważa, że właśnie tutaj najwyraźniej widać, iż Hebrajczyków jest czymś pomiędzy kazaniem a listem. Autor nazywa całość „słowem napomnienia” — tym samym określeniem, którego używano wobec synagogalnych kazań (por. Dz 13:15).
1. „Przyjmijcie to słowo napomnienia”
Autor nie mówi: „zapoznajcie się z ciekawym wykładem teologicznym”.
On mówi: „przyjmijcie napomnienie”.
Bo prawdziwe zwiastowanie Słowa Bożego nie ma jedynie informować.
Ma przemieniać.
Greckie słowo oznacza:
- zachętę,
- pocieszenie,
- ale też korektę i wezwanie.
List do Hebrajczyków robi dokładnie to:
- pociesza zmęczonych,
- ostrzega letnich,
- wzywa cofających się,
- umacnia wiernych.
To pokazuje ważną prawdę:
Kościół potrzebuje nie tylko słów, które poprawiają samopoczucie, ale słów, które ratują duszę.
Wyobraź sobie matkę stojącą przy ruchliwej ulicy.
Małe dziecko wyrywa się z jej ręki i biegnie prosto w stronę nadjeżdżających samochodów. Matka nie mówi wtedy spokojnie: „Kochanie, może rozważysz zmianę kierunku?”
Krzyczy. Chwyta je mocno. Może nawet dziecko się rozpłacze i przez chwilę pomyśli, że mama jest „niemiła”. Ale właśnie ten gwałtowny krzyk jest miłością.
Bo miłość nie polega jedynie na dawaniu komfortu.
Prawdziwa miłość ostrzega przed tym, co niszczy.
Tak samo działa List do Hebrajczyków.
Autor nie chce tylko pocieszyć odbiorców.
On widzi, że niektórzy zaczynają dryfować:
- ku letniości,
- kompromisowi,
- odejściu i porzuceniu Chrystusa.
Dlatego pojawiają się to mocne ostrzeżenia.
Nie dlatego, że Bóg przestał kochać swój lud.
Ale właśnie dlatego, że go kocha.
Podobnie bywa w małżeństwie.
Czasem najbardziej kochającą rzeczą, jaką może zrobić współmałżonek, nie jest milczenie dla „świętego spokoju”, ale łagodne i prawdziwe powiedzenie:
- „oddalamy się od siebie”,
- „to niszczy naszą rodzinę”,
- „twoja postawa rani dzieci”,
- „potrzebujemy pomocy”,
- „nie idźmy tą drogą”.
Miłość, która nigdy nie ostrzega, często przestaje być miłością — staje się obojętnością. Dlatego, czasami, największą miłością jest ostrzeżenie.
2. „Napisałem wam krótko”
Niektórzy dostrzegają poza tymi słowami uśmiech autora.
Po trzynastu rozdziałach mówi: „krótko”.
Ale właśnie tak działa człowiek przejęty Ewangelią — czuje, że o Chrystusie zawsze można powiedzieć więcej.
Jednocześnie pokazuje to pastoralne serce autora: nie chce przeciążać słuchaczy ponad potrzebę.
3. Wzmianka o Tymoteuszu
„Wiedzcie, że brat nasz Tymoteusz został uwolniony…”
Pojawia się tu nagle bardzo ludzki detal.
Tymoteusz prawdopodobnie był znany adresatom i najpewniej przechodził przez cierpienie lub uwięzienie.
To przypomina, że chrześcijaństwo nie jest filozofią dla mędrków oderwanych od rzeczywistości.
To życie prawdziwych ludzi:
- cierpiących,
- podróżujących,
- tęskniących,
- walczących o wierność.
Ewangelia zawsze dzieje się pośród realnego życia.
4. „Pozdrówcie wszystkich waszych przywódców”
Autor wraca do tematu relacji w Kościele.
To ważne po wcześniejszych słowach o posłuszeństwie duchowym przywódcom (13:17). Zdrowy Kościół potrzebuje:
- wiernych pasterzy,
- ale też ludzi, którzy umieją przyjmować duchową troskę.
Widać też piękne poczucie jedności: „Pozdrawiają was ci z Italii”.
Kościół Chrystusa jest większy niż jedno zgromadzenie w jednym kraju.
5. „Łaska niech będzie z wami wszystkimi”
List nie kończy się:
- groźbą,
- presją,
- ciężarem prawa, ale łaską.
To niezwykle wymowne.
Po tych wszystkich ostrzeżeniach fundamentem nadal pozostaje łaska Boga w Chrystusie.
Charles Spurgeon zauważał, że wierzący nigdy nie wyrastają z potrzeby łaski. Nie tylko zaczynamy przez łaskę — żyjemy przez łaskę i dochodzimy do końca przez łaskę.
Zastosowanie praktyczne
Przyjmuj Słowo także wtedy, gdy cię koryguje
Dojrzałość duchowa zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje wybierać tylko „miłe” fragmenty Biblii.
Nie izoluj się od Kościoła
List do Hebrajczyków kończy się relacjami, pozdrowieniami i wspólnotą.
= Chrześcijaństwo samotne zwykle szybko słabnie i gaśnie... jak polano wyjęte z ogniska.
Pamiętaj, że łaska jest fundamentem całej drogi
Nie jesteśmy zbawieni dzięki własnym wysiłkom.
Nie dojrzewamy własną mocą.
Nie wytrwasz bez łaski.
To piękne, że List do Hebrajczyków kończy się tak zwyczajnie: prośby, pozdrowienia, relacje, łaska...
Bo właśnie tak wygląda prawdziwe chrześcijaństwo.
Nie tylko wielkie doktryny i wzniosłe chwile.
Ale codzienna droga ludzi, których niesie łaska Chrystusa.
I dokładnie tak wygląda też zdrowe małżeństwo.
Nie opiera się ono głównie na wielkich emocjonalnych momentach, romantycznych deklaracjach czy chwilowym zachwycie.
Najczęściej buduje się w „zwyczajności”:
- w cierpliwej, uprzejmej rozmowie,
- w przebaczeniu po konflikcie,
- we wspólnej modlitwie mimo chłodu,
- w codziennej wierności,
- w małych aktach służby,
- w powracaniu do siebie po zranieniu.
Wielkie kryzysy zwykle nie niszczą małżeństwa nagle.
Najczęściej wcześniej obumiera ono w małych zaniedbaniach łaski.
Dlatego te końcowe słowa: „Łaska niech będzie z wami wszystkimi” są także niezwykłym błogosławieństwem dla męża i żony.
Bo małżeństwo przetrwa nie dzięki temu, że dwoje ludzi zawsze będzie silnych, cierpliwych i pełnych uczuć.
Ale dlatego, że pośród swojej słabości będą stale wracać do źródła łaski.
Bo tam, gdzie kończy się ludzka siła, bardzo często dopiero zaczyna działać Chrystus.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz