W.Plumer | Balsam dla duszy... | r.6 Lekceważenie Bożego karcenia

Lekceważenie Bożego karcenia

W starym domu na skraju wsi siedział dziadek z nastoletnim wnukiem przy kominku. Za oknem wiał zimny wiatr, a w piecu trzaskał ogień. Dziadek trzymał w dłoni kawałek wosku i małą glinianą kulkę.

— Zobacz coś ciekawego — powiedział dziadek, podsuwając oba przedmioty bliżej płomienia.

Po chwili wosk zaczął mięknąć i topnieć. Glinka natomiast stawała się coraz twardsza.

— Ten sam ogień — powiedział spokojnie dziadek — ale dwa zupełnie różne skutki.

Chłopiec patrzył uważnie.

— Tak samo jest z ludzkim sercem. Ten sam ogień, albo inaczej.. to samo cierpienie jednego człowieka prowadzi do pokory i modlitwy, a drugiego do gniewu, pychy i zatwardziałości.

I właśnie o tym mówi Słowo Boże:

„ I wrzuciłem cię do ognia jak srebro 

i wypróbowałem w piecu różnych utrapień.”

Izajasza 48:10 bwp

Bóg utrapienie nazywa piecem. Nie ogrodem. Nie miejscem wygody. Piecem. Miejscem gorąca, bólu, oczyszczania i próby. Ale jednocześnie mówi: „wypróbowałem cię”. A więc cierpienie w rękach Boga nigdy nie jest chaosem. Ono ma cel.

To jedna z najtrudniejszych prawd chrześcijańskiego życia: Bóg używa utrapienia, aby objawić, co naprawdę mieszka w naszym sercu.

To samo słońce, które zmiękcza wosk, utwardza glinę. Ta sama Ewangelia jednych prowadzi do życia, innych do jeszcze większego oporu i zatwardziałości wobec Boga. Tak samo dzieje się z cierpieniem. Jedni pod wpływem bólu stają się bardziej łagodni, bardziej zależni od Boga, bardziej świadomi swojej kruchości. Inni stają się cyniczni, zamknięci i pełni goryczy.

Daniel mówi, że przez ucisk lud Boży zostaje „oczyszczony, wybielony i wypróbowany”. Nie dlatego, że cierpienie samo w sobie ma magiczną moc, ale dlatego, że Duch Święty używa go jak dłuta w ręku rzeźbiarza.

Pismo pokazuje nam, jak wygląda serce, które przechodzi przez próbę we właściwy sposób. W Trenach Jeremiasza czytamy niezwykłe słowa wypowiedziane pośród ruin, łez i narodowej katastrofy:

„Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła. 

Odnawia się ona co rano: 

ogromna Twa wierność.”. Tr.Jer.3:22 bt

To zdumiewające. Jeremiasz nie mówi tego z pozycji wygodnego domu. Mówi to z miejsca zniszczenia. Miasto leży w gruzach. Lud cierpi. Wszystko wygląda jak klęska. A jednak właśnie tam prorok odkrywa coś, czego człowiek syty często nie widzi: „Pan jest moją częścią (działem)” w.23.

Dopóki człowiek ma wiele podpór, łatwo mu mówić o wierze. Ale kiedy Bóg usuwa podpory — zdrowie, bezpieczeństwo, plany, ludzi, poczucie kontroli — wtedy okazuje się, czy naprawdę On sam jest naszym skarbem.

Jeremiasz mówi dalej w.26:

 „Dobrze jest czekać w milczeniu na zbawienie (ratunek) Pana”.

To jedno z najtrudniejszych zdań Biblii dla współczesnego człowieka. 

My oczekujemy natychmiastowego wyjaśnienia, szybkiego rozwiązania i ulgi. Tymczasem Bóg bardzo często uczy swoich ludzi czekania. 

Nie dlatego, że jest okrutny, ale dlatego, że cierpliwe zaufanie oczyszcza wiarę głębiej niż natychmiastowy ratunek.

Podobnie mówi prorok Micheasz (7:8):

„...choć upadłem, powstanę, 

choć siedzę w ciemnościach, 

Pan jest światłością moją.”.

Zwróć uwagę: on nie zaprzecza ciemności. Biblia nie jest naiwnym optymizmem. Człowiek Boży mówi: „siedzę w ciemności”. 

Ale jednocześnie mówi: „Pan będzie moją światłością”.

To właśnie odróżnia chrześcijańską nadzieję od pustego pocieszania. 

Nadzieja wierzącego nie polega na tym, że omija go cierpienie, że nic nie czuje, ale że Bóg pozostaje wierny pośród cierpienia.

I tu dochodzimy do dwóch wielkich błędów, przed którymi ostrzega nas Słowo Boże.

„Synu mój, nie lekceważ karania Pańskiego 

ani nie upadaj na duchu, gdy On cię karci”. 

Hebrajczyków 12:5

Lekceważenie i rozpacz.

Pierwszy błąd to zatwardziałość (lekceważenie). Człowiek przechodzi przez cierpienie, ale niczego się nie uczy. Nie bada swojego serca. Nie uniża się przed Bogiem. Nie pyta: „Panie, czego chcesz mnie nauczyć?”. Zamiast tego buntuje się albo staje się obojętny.

Bóg mówi przez Izajasza (1:5):

„W co was jeszcze bić, skoro coraz bardziej się buntujecie?”

To przerażające słowa. Można przechodzić przez kolejne ciosy życia i zamiast mięknąć — twardniejemy.

Są ludzie, którzy po latach cierpienia stają się bardziej pokorni. Ale są też tacy, którzy stają się bardziej gniewni, bardziej oskarżający, bardziej zamknięci na Boga.

To właśnie znaczy lekceważyć Boże karcenie.

Nie chodzi o to, że człowiek nie czuje bólu. Chodzi o to, że nie pozwala, aby ból przyprowadził go bliżej Boga.

A przecież karcenie jest często dowodem tego, że jesteśmy prawowitymi dziećmi.

Dobry ojciec karci dziecko nie dlatego, że je nienawidzi, ale dlatego, że o nie walczy. Najstraszniejszym momentem nie jest ten, gdy ojciec dyscyplinuje. Najstraszniejszy moment byłby wtedy, gdyby powiedział: „Już mi nie zależy”.

Dlatego utrapienie wierzącego — choć bolesne — nie jest znakiem odrzucenia, lecz często właśnie znakiem Bożej troski.

Ale istnieje też drugi błąd — równie niebezpieczny — o którym mówi ten sam werset: „ani nie upadaj na duchu”.

Jedni twardnieją pod cierpieniem. Drudzy rozpadają się całkowicie i tracą nadzieję. Myślą: „Bóg mnie opuścił. Już nie ma dla mnie łaski. To koniec”.

A przecież Jeremiasz właśnie pośród największego bólu mówi:

 „Nie ustaje (niewyczerpała się) Jego litość”.

Szatan chce, abyś interpretował Boga przez swoje cierpienie. 

Wiara uczy interpretować cierpienie przez charakter Boga.

Krzyż Chrystusa jest największym dowodem, że Boża miłość i cierpienie mogą istnieć jednocześnie. Pod Golgotą mogło się wydawać, że wszystko zostało przegrane. A właśnie tam dokonywało się zbawienie świata.

Dlatego, kiedy przechodzisz przez piec utrapienia, nie patrz tylko na ogień. Patrz także na rękę Tego, który nad nim panuje.

Bóg nie wrzuca swoich dzieci do pieca, aby je zniszczyć, ale aby oczyścić ich wiarę z tego wszystkiego, co nie jest podobne do Chrystusa.

I często dopiero w ogniu okazuje się, że Jezus nie jest dodatkiem do życia, ale jedyną nadzieją życia.

Może właśnie teraz jesteś zmęczony. Może siedzisz „w ciemności”, jak to ujął Micheasz. Może nie rozumiesz Bożych dróg. Ale nie popełnij tych dwóch błędów: nie zatwardzaj serca i nie trać nadziei.

Nie lekceważ Bożego działania. Ale też nie rozpaczaj.

Ojciec, który prowadzi swoje dziecko przez trudną drogę, nie przestaje być Ojcem tylko dlatego, że droga jest bolesna.

A Chrystus, który przeszedł przez największy piec cierpienia, potrafi być blisko tych, którzy przechodzą przez swój własny.