Blackaby O modlitwie, która zmienia… ciebie

BWP, Wj 32:30-32

A dnia następnego Mojżesz powiedział do ludu: Dopuściliście się bardzo wielkiej zbrodni. Pójdę teraz do Jahwe i może wybłagam dla was przebaczenie. 

Wrócił tedy Mojżesz do Jahwe i powiedział: Lud ten dopuścił się, niestety, bardzo wielkiej zbrodni: zrobili sobie bożka ze złota. 

Przebacz im ten występek. A jeśli nie, to wymaż mnie z księgi, którą napisałeś.

______________

Modlitwa nie ma na celu modyfikowania czy zmiany Boga; ma na celu zmianę nas samych. 

Modlitwa nie jest wzywaniem Boga, by pobłogosławił nasze działania. 

Modlitwa raczej przenosi nas w Bożą obecność, pokazuje nam Jego wolę i przygotowuje nas do bycia Mu posłusznymi.

Mojżesz wspiął się na górę Synaj i spędził czterdzieści dni na obcowaniu z Bogiem. Bóg pokazał mu niegodziwość Izraelitów (Wj 32:7). 

Wtedy PAN przemówił do Mojżesza: Zejdź na dół, ponieważ twój lud, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej, dał upust swojemu zepsuciu. (8) Szybko zboczyli z drogi, którą im wskazałem. Zrobili sobie odlew cielca, biją przed nim pokłony, złożyli mu ofiary i powtarzają: Oto twoi bogowie, Izraelu! Oni cię wyprowadzili z ziemi egipskiej! (9) Przyjrzałem się temu ludowi — dodał PAN. — Widać wyraźnie, że to lud twardego karku. (10) Pozostaw Mnie teraz. Niech zapłonie mój gniew przeciw nim. Zniszczę ich. Ciebie uczynię wielkim narodem. (11) Mojżesz jednak zaczął uśmierzać gniew PANA: Dlaczego, PANIE, zapłonąłeś gniewem na Twój lud, który z tak wielką siłą i tak mocną ręką wyprowadziłeś z ziemi egipskiej? (12) Dlaczego Egipcjanie mają mówić: Wyprowadził ich właściwie na ich własne nieszczęście, tylko po to, aby wybić ich w górach i usunąć z powierzchni ziemi? Poniechaj gniewu. Zlituj się nad swoim ludem. Nie dotykaj go nieszczęściem, które masz w zamiarze. (13) Wspomnij Abrahama, Izaaka i Izraela — swoje sługi. Przysiągłeś im przecież na siebie samego: Rozmnożę wasze potomstwo jak gwiazdy na niebie, a całą tę ziemię, o której mówiłem, dam waszemu potomstwu, by ją posiedli na wieki. (14) I PAN zlitował się nad swoim ludem. Odstąpił od zamiaru dotknięcia go nieszczęściem.

______________

Mojżesz nie znał ich rozpaczliwego stanu; nie zdawał sobie też sprawy z nieuchronności Bożego sądu nad nimi, dopóki Bóg mu tego nie objawił. 

Gdy Bóg uświadomił Mojżeszowi powagę zagrożenia, Mojżesz poczuł to samo współczucie dla ludu, co Bóg. Mojżesz był gotów poświęcić własne życie dla upartego ludu. 

W przekonującej i bezinteresownej modlitwie wstawienniczej Mojżesz zaoferował, żeby jego imię zostało wymazane z księgi życia, jeśli tylko Bóg oszczędzi lud. W czasie, gdy Mojżesz przebywał z Nim, Bóg uformował potężnego orędownika dla swojego ludu.

Bóg wykorzystuje czas modlitwy, aby zmiękczyć twoje serce i zmienić twoje nastawienie. 

Gdy modlisz się za innych, Duch Święty będzie działał w twoim sercu, abyś miał dla nich takie samo współczucie, jakie ma Bóg dla nich i dla ciebie (Rz 8:26-27). 

Jeśli nie kochasz ludzi tak, jak powinieneś - módl się za nich. 

Jeśli nie jesteś tak aktywny w służbie Bogu, jak wiesz, że On tego chce - zacznij się modlić.  

Nie możesz być w bliskim kontakcie z Bożym sercem i pozostać samozadowolonym i myśleć wyłącznie o samospełnieniu. Czas spędzony z Bogiem zmieni cię i uczyni bardziej podobnym do Chrystusa.

Gregory Brown | O konfliktach w małżeństwie Cz.3 Szybkie szukanie rozwiązania, Skłonność do poświęcenia, Gorliwa miłość,

 6. Podczas konfliktów musimy natychmiast szukać rozwiązania. 

Paweł powiedział w liście do Efezjan 4,26: gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce. Nie dawajcie miejsca diabłu. 

Paweł mówi, aby pozbyć się gniewu zanim skończy się dzień, ponieważ jeśli tego nie zrobimy, da to szatanowi przyczółek. Przyczółek to określenie z terminologii wojskowej. Oznacza to, że brak przebaczenia i gniew otwierają szatanowi drzwi do ciągłego atakowania danej osoby lub związku. 

Więcej na ten temat dowiadujemy się z przypowieści o nie litościwym słudze w ewangelii Mateusza 18,23. Sługa był winien swojemu panu dużą sumę pieniędzy, więc błaga o litość. Pan darował mu cały dług. Jednakże ten sługa miał kolegę sługę, który był mu winien mniejszy dług. Zadłużony sługa błagał o litość, ale sługa, któremu wcześniej wybaczono, zamiast tego wtrącił go do więzienia. Kiedy Pan dowiedział się o tym, bardzo się rozgniewał i wrzucił sługę, któremu wcześniej przebaczył, do więzienia, aby był torturowany przez strażników. 

Chrystus w taki sposób podsumował uczniom tę przypowieść: tak i wam uczyni mój Ojciec Niebieski, jeśli każde z was nie przebaczy z serca swemu bratu jego przewinień. 

Kim są ci oprawcy albo strażnicy? Bez wątpienia chodzi o szatana i jego demony 1Kor. 5,5; 1Tm1,20. Jeśli Bóg wybaczył nam każdy grzech, który popełniliśmy i które popełniamy, to jak możemy usprawiedliwiać chowanie urazy do innych, zwłaszcza do współmałżonka? 

Kiedy decydujemy się trzymać w sobie gniew i gorycz, Bóg oddaje nas w ręce wroga w celu zdyscyplinowania. 

Co gorsza, pismo Święte mówi, że gdy chodzimy w nie przebaczeniu, Bóg nam nie przebaczy Mateusza 6,15 i nie wysłucha naszych modlitw. 

Piotr wezwał mężów, by byli wyrozumiali dla swoich żon i traktowali jest szacunkiem, aby nic nie przeszkadzało ich modlitwom 1 P 3,7. 

Kiedy jesteśmy w konflikcie, musimy natychmiast szukać rozwiązania. Oczywiście nie możemy nikogo zmusić, by nam wybaczył lub chciał rozwiązać konflikt. Możemy jednak zrobić co w naszej mocy, by żyć z kimś w pokoju. 

List do Rzymian 12,18 mówi: jeśli to możliwe o ile to od was zależy, ze wszystkimi ludźmi żyjcie w pokoju. 

- Czy żywisz urazy do swojego partnera? 

- W jaki sposób Bóg wzywa cię do szukania rozwiązania?

7. Podczas konfliktów musimy być skłonni do poświęceń. Prawdziwi naśladowcy Chrystusa powinni być znani z poświęcenia. 

-Sam Chrystus powiedział, że nie można być jego uczniem, jeśli nie bierze się codziennie swojego krzyża Łuk 9,23. 

-Paweł powiedział to do zboru Filippi, który borykał się z wewnętrznym konfliktem 4,1: Nie czyńcie nic z kłótliwości ani z próżnej chwały, 

lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie. 

Niech każdy dba nie tylko o to co jego, ale i o to, co innych. 

Niech będzie w was takie nastawienie umysłu, 

jakie też było w Chrystusie Jezusie. 

Głównym powodem, dla którego pary borykają się z niezgodą, jest egoizm. 

W konflikcie trzeba zadać sobie pytanie: - czy to pragnienie jest czymś czego Bóg chce, jak jest to pokazane w jego słowie, - czy też jest to moja preferencja? 

Większość konfliktów dotyczy samolubnym preferencji, a nie czegoś, co naprawdę ma znaczenie, a jest to miłość do Boga i miłość do innych, dwa największe przykazania Mat 22,36. 

- Należy zadać sobie pytanie: jak mogę dążyć do polepszenia sytuacji lub realizacji pragnień mojego współmałżonka bardziej niż moich? 

W dalszej części tekstu Paweł pisał, jak Chrystus zrezygnował ze swoich praw jako Bóg, przyjął postać Sługi, umarł na krzyżu i jak Bóg go wywyższył za jego poświęcenie. To jest sposób myślenia, który powinni mieć chrześcijanie, umożliwiające im chodzenie w  jedności, a nie w niezgodzie 5, 25. 

-W jaki sposób Bóg wzywa cię do poświęcenia w celu rozwiązywanie konfliktów lub potencjalnego konfliktu w małżeństwie? 

- Czy wzywa cię do porzucenia przyjaźni, która ma zły wpływ lub powoduje niezgodę? 

- Czy wzywa cię do większej pomocy w domu, do większej troski o dzieci, do zainteresowania się czymś, co twój współmałżonek lubi, a ty nie, do spędzania większej ilości czasu ze współmałżonkiem zamiast robienia czegoś innego? 

- Jak możesz zademonstrować poświęcenie Chrystusa w swoim małżeństwie? 

8. Podczas konfliktów musimy głęboko/gorliwie kochać naszego współmałżonka i przebaczać jego czy jej grzechy. 

1 Piotra 4,8 mówi: przede wszystkim miejcie gorliwą/żarliwą/serdeczną/szczerą miłość jedni do drugich bo miłość zakrywa mnóstwo grzechów. 

Greckie słowo gorliwie to określenie z dziedziny sportu w odniesieniu do rozciąganych czy napinanych mięśni. Tak samo jak mięsień musi być napinali rozciągany, aby się rozwijał i stawał się silniejszy, Bóg często wzmacnia naszą miłość poprzez konflikty i trudności z naszym współmałżonkiem. 

Nawet jeśli to rozciąganie boli, w rzeczywistości skutkuje większą zdolnością do miłości. Rozciąganie naszej miłości będzie często oznaczać nie zwracanie uwagi i zapominanie o uchybieniach naszego współmałżonka. 

1 list do Koryntian 13,5 mówi, że miłość nie pamięta (wypomina) złego. 

Bóg wzywa nas, żebyśmy nawet nie poruszali niektórych kwestii. Podczas gdy w innych przypadkach wzywa nas do stanowczego mówienia prawdy w miłości i dążenia do rozwiązywania problemu, szczególnie gdy wiąże się on z grzechem. 

-W jaki sposób Bóg wzywa cię, abyś głęboko kochał swojego współmałżonka i przebaczał jego czy jej grzechy, w celu rozwiązania konfliktów?

351 Jaki jest sens cierpienia? pn

Bóg traktuje was jak synów. Bo jaki jest syn, którego ojciec nie karci? 

Jeśli jesteście pozostawieni bez dyscypliny, w której wszyscy uczestniczyli, to jesteście nieślubnymi dziećmi, a nie synami.

Hebrajczyków 12:7-8

Cierpienie niekoniecznie prowadzi nas do głębszej relacji z Bogiem. Długotrwałe próby mogą kusić nas do poddania się buntowi i nieufności. Ale kiedy jesteśmy gotowi poddać się suwerennym celom Boga, On pozwala nam znieść cierpienie do końca.

Biblia wyraźnie naucza, że Bóg sprawuje kontrolę nad całym naszym życiem - błogosławieństwami i próbami. Na przykład w Księdze Hioba 1 widzimy, jak szatan oczernia Hioba, oskarżając go o miłość do Boga wyłącznie z powodu błogosławieństw, którymi się cieszył (Job 1:9-10). W odpowiedzi Bóg nakazuje szatanowi: „Wszystko, co ma, jest w twoim ręku. Tylko przeciwko niemu nie wyciągaj ręki” (w. 12). Suwerenne rządy Boga obejmowały zarówno utrapienie Hioba, jak i jurysdykcję szatana.

Co zatem możemy powiedzieć z biblijną precyzją na temat Bożych celów w naszym cierpieniu? 

Po pierwsze, Bóg używa trudności w naszym życiu, aby zapewnić nas o naszym synostwie. Doświadczenie dyscypliny, które On wnosi w nasze życie, dowodzi, że jesteśmy Jego prawdziwymi synami i córkami: „Jeśli jesteście pozostawieni bez dyscypliny (...), to jesteście nieślubnymi dziećmi, a nie synami”. 

Po drugie, Bóg używa prób, aby rozwinąć naszą zależność od Niego. Paweł rozumiał, że „cierń został mi dany w ciele, abym nie stał się zarozumiały” (2 Koryntian 12:7). Pycha może prowadzić do całkowitego upadku. Dlatego Bóg może miłosiernie zarządzić doświadczenia głębokiego bólu, aby zaszczepić w nas poczucie zależności od Niego. Taka pokora jest glebą, na której dojrzewają wszystkie nasiona Jego łaski. 

Po trzecie, Bóg używa cierpienia, aby utrzymać nas na duchowej ścieżce. Łatwo jest błądzić, gdy wszystko idzie gładko. Ale czy zauważyłeś, jak twoje życie modlitewne może się zmienić po jednej wizycie u lekarza lub jak twoje pragnienie wołania do Boga może zostać wzmocnione przez cień pojawiający się na horyzoncie? Psalmista dostrzegł tę tendencję, gdy wyznał: „Zanim zostałem utrapiony, błądziłem, lecz teraz strzegę słowa twego” (Psalm 119:67).

Jako dziecko Boże możesz żyć z ufnością, że twój niebiański Ojciec wie najlepiej i ma kontrolę. Kiedy teraźniejszość wydaje się przytłaczająca, a nadchodzące dni wydają się niepewne, możesz ufać, że istnieje cel, choć może być ukryty, i możesz powiedzieć z Horatio Spaffordem:

„Gdy pokój jak rzeka, towarzyszy mojej drodze, 

Gdy smutki jak morskie fale się toczą; 

Jakikolwiek jest mój los, Ty nauczyłeś mnie mówić: 

Jest dobrze, jest dobrze, z moją duszą”.

„Choćby Szatan mnie atakował, choćby przyszły próby, Niechaj panuje to błogosławione zapewnienie, 

Że Chrystus wejrzał na moją bezradną sytuację 

I przelał Swoją krew za moją duszę”.

____________________________

SNP'18, Hbr 12:3-11

Pomyślcie o Tym, który ze strony grzeszników doznał wobec siebie takiej wrogości, abyście, zniechęceni, nie upadli na duszy. W walce z grzechem nie opieraliście się jeszcze aż do przelania krwi. Całkowicie zapomnieliście też o zachęcie, która odnosi się do was jako synów: 

Synu mój, nie lekceważ pouczeń Pana 

i nie zniechęcaj się, gdy On wytyka ci błędy. 

Bo kogo Pan kocha, tego karci, 

i okazuje surowość wobec każdego syna, 

którego darzy uznaniem. 

Cierpliwie znoście karcenie. Jest ono dowodem, że Bóg obchodzi się z wami jak z synami. Bo nie ma syna, którego by ojciec nie karcił. Jeśli nie jesteście karceni — tak jak wszyscy — to jesteście dziećmi nieprawymi, a nie synami. Ponadto, jeśli nasi ziemscy ojcowie karcili nas, a my ich za to szanowaliśmy, to czy nie tym bardziej powinniśmy podporządkować się Ojcu duchów — po to, żeby żyć? Ziemscy ojcowie karcili nas według swego uznania, w trosce o nasze krótkie skądinąd życie. Bóg natomiast czyni to dla naszego dobra, abyśmy uczestniczyli w Jego świętości. Żadne karcenie w chwili, gdy nas dosięga, nie sprawia nam radości, lecz łączy się z bólem. Później jednak tym, którzy dzięki niemu zostali wyćwiczeni, zapewnia pełen pokoju owoc sprawiedliwości.

Begg 11 czerwca Ucho otwarte, wola gotowa / Ananiasz

 Begg 11 czerwca

Ucho otwarte, wola gotowa / Ananiasz

"Wstań! — polecił mu Pan. — Idź na ulicę Prostą i w domu Judy odszukaj człowieka o imieniu Saul. Pochodzi on z Tarsu. Właśnie się modli". Dzieje Apostolskie 9:11

W Biblii nie ma żadnej wzmianki o Ananiaszu przed jego pojawieniem się w Dziejach Apostolskich 9, a później jest tylko jedna krótka wzmianka o nim (Dz 22:12). Z tego co wiemy, nie był to człowiek, który dokonał znaczących rzeczy według ziemskich kryteriów. Mimo to Bóg dostrzegł w nim wierne serce i postanowił użyć go w niesamowity sposób do nawrócenia Saula (który później stał się znany jako Paweł).

Podobnie jak Ananiasz, być może nie dokonałeś w swoim życiu wielkich rzeczy, nie udałeś się w niesamowite miejsca ani nie zyskałeś wielkiej popularności. Ale Bóg zajmuje się kładzeniem swojej ręki na określonych osobach i używaniem ich do wypełniania Jego woli. Naszym zadaniem jest po prostu być jak Ananiasz, z otwartymi uszami i wolą gotową do słuchania i posłuszeństwa naszemu Bogu.

Nacisk w tym wersecie nie jest położony na sposób, w jaki Bóg przemówił do Ananiasza, ale na sposób, w jaki Ananiasz odpowiedział: "Oto jestem, Panie". Jego ucho było nastawione na słuchanie Boga. 

A jak jest z twoim uchem? 

Czy słyszysz Boga przemawiającego przez swoje słowo? 

Czy postawa twojego serca jest taka, że bez względu na to, do czego cię wzywa, powiesz: 

"Oto jestem, Panie"?

Odpowiedź Ananiasza jest niezwykła, gdy weźmiemy pod uwagę, do czego Bóg go powołał i dla kogo. Ananiasz "słyszał od wielu o tym człowieku [Saulu], ile zła wyrządził Twoim [należącym do Jezusa] świętym w Jerozolimie" i wiedział, że w Damaszku Saul miał "upoważnienie (...) aby uwięzić wszystkich, którzy wzywają Twego [Jezusa] imienia" (Dz 9:13-14). A jednak dobrowolnie zdecydował się być posłuszny Bożemu wezwaniu, pomimo strachu lub urazy, jaką żywił wobec Saula i jego reputacji. Usłyszał i zaczął działać. 

-Jak często usprawiedliwiamy własną bezczynność w odpowiedzi na Boże wezwanie? 

-Jak często chowamy się za strachem lub żyjemy z nadmierną ostrożnością, zapominając, że "Bóg dał nam ducha nie bojaźni, ale mocy, miłości i samokontroli" (2 Tymoteusza 1:7)? Ananiasz okazał wielkiego ducha poprzez wielkie posłuszeństwo.

Nasza kultura ceni wielkie nazwiska, wielkie osiągnięcia i wysokie notowania. Bóg nie ma takich samych upodobań. Ananiasz nie miał wielkiego imienia ani wielkich fanfar; miał po prostu ucho otwarte na głos Boga i wolę posłuszną Jego rozkazom. Zaowocowało to życiem poświęconym na służbę Bogu. W tym dniu oznaczało to, że był pierwszym, który w namacalny sposób okazał Saulowi Bożą miłość i łaskę, wyciągając do niego rękę i nazywając go "bratem" (Dz 9:17). Tak więc, choć może on być małą postacią w Biblii, możemy się od niego nauczyć wielkiej lekcji. 

W tym życiu możesz nie otrzymać żadnego uznania za swoją wierność Chrystusowi. Możesz podejmować ryzyko i poświęcać się w służbie dla Niego i czuć, że niewiele się zmienia i nikt tego nie zauważa. Ale może się stać coś znacznie lepszego, niż cokolwiek, co może dać ten świat, możesz oczekiwać, że gdy wejdziesz do królestwa niebieskiego, usłyszysz od samego Boga: "Dobrze, sługo dobry i wierny" (Mt 25:21). Żadna dobra praca wykonana w Jego służbie nigdy się nie marnuje. On wplata każdą taką “nitkę” w wielką historię zbawienia. (1Kor. 15:58 Dlatego, bracia moi, ukochani, bądźcie stali, niewzruszeni, wciąż tryskający poświęceniem w dziele Pana, pewni, że wasz trud nie jest daremny w Panu. lit)

Izajasza 6:1-13

lit

(1) W roku śmierci króla Uzjasza zobaczyłem Pana. Siedział On na tronie wysokim i podniesionym, a brzeg Jego szaty wypełniał świątynię. (2) Wokół Niego stały serafy. Każdy z nich miał sześć skrzydeł: dwoma zakrywał swoją twarz, dwoma okrywał nogi, a na dwóch latał. (3) I wołali do siebie nawzajem: Święty, Święty, Święty jest PAN Zastępów! Cała ziemia jest pełna Jego chwały! (4) Na ten potężny głos zatrzęsły się progi w posadach, a przybytek napełnił się dymem. 

(5) Powiedziałem: Biada mi! Zginąłem! Bo jestem człowiekiem nieczystych warg i mieszkam pośród ludu nieczystych warg, a moje oczy widziały Króla, PANA Zastępów. 

(6) Wtedy przyleciał do mnie jeden z serafów. W ręku trzymał rozżarzony węgielek, który szczypcami wziął z ołtarza. (7) Dotknął nim moich ust i powiedział: Oto dotknęło to twoich warg. Usunięta jest twoja wina. Twój grzech został zakryty! 

(8) Wówczas usłyszałem głos Pana. Pytał: Kogo poślę? Kto nam pójdzie? 

Odpowiedziałem: Oto jestem, poślij mnie! 

(9) A On mi polecił: Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie uważnie, lecz nie rozumiejcie, i patrzcie uważnie, lecz nie poznawajcie! (10) Znieczul serce tego ludu, przytęp mu słuch, odbierz mu wzrok, by nie widział oczami i nie słyszał uszami, i nie zrozumiał sercem, nie zawrócił i nie ozdrowiał! 

(11) Gdy zapytałem: Do kiedy, Panie? — On odpowiedział: Dopóki nie opustoszeją miasta pozbawione mieszkańców i domy pozbawione ludzi — dopóki kraj nie stanie się pustkowiem. (12) PAN usunie ludzi daleko, wielką pustką zionąć będzie z tej ziemi. (13) A choć zostałaby w niej jedna dziesiąta, to i ona znów ulegnie zniszczeniu — jak terebint lub dąb, z którego przy ścięciu zostaje tylko pień. Jego pień jest świętym nasieniem.