Psalm 119:142 może stać się wręcz fundamentem biblijnego spojrzenia na relację męża i żony.
„Twoja sprawiedliwość jest wiecznie słuszna, Twoje objawienie jest jedyną prawdą”. MSG
"Sprawiedliwość Twoja jest wieczną sprawiedliwością - A zakon Twój jest prawdą". BW
Jeżeli Boża sprawiedliwość jest wieczna, a Jego Słowo jest prawdą, to również małżeństwa nie możemy budować na zmiennych uczuciach, chwilowych oczekiwaniach ani zmieniających się definicjach miłości.
Pięć ważnych zastosowań.
1. Miłość nie może zależeć wyłącznie od uczuć
Współczesna kultura często przedstawia miłość jako stan emocjonalny. Kocham, dopóki czuję bliskość, jestem szczęśliwy i otrzymuję to, czego potrzebuję. Kiedy uczucia słabną, pojawia się pytanie, czy związek ma jeszcze sens.
Ale biblijna miłość jest czymś więcej niż uczuciem.
„Miłość jest cierpliwa, miłość jest dobrotliwa (...) wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma” (1 Kor 13:4,7).
Nie oznacza to, że mamy udawać uczucia, których nie ma, ani tolerować krzywdzenia. Oznacza natomiast, że miłość nie jest tylko reakcją na zachowanie współmałżonka. Jest również świadomą postawą posłuszeństwa Bogu.
Pytanie: Czy kocham współmałżonka również wtedy, gdy nie otrzymuję od niego tego, czego oczekuję?
2. Nie możemy zmieniać Bożych zasad, żeby usprawiedliwiać własne zachowanie
W małżeństwie łatwo tworzymy własne definicje sprawiedliwości.
Mąż może powiedzieć: „Mam prawo być opryskliwy, bo jestem przemęczony i wszystko jest na mojej głowie”.
Żona może powiedzieć: „Mam prawo odsunąć się emocjonalnie, bo tyle razy mnie zawiódł”.
Oczywiście zmęczenie, zranienie i rozczarowanie są rzeczywiste. Nie wolno ich bagatelizować. Ale cierpienie nie daje nam prawa do grzechu.
Jakub pisze:
„Gniew człowieka bowiem nie czyni tego, co jest sprawiedliwe u Boga” (Jk 1:20).
Boże standardy obowiązują zarówno wtedy, gdy jesteśmy zadowoleni ze współmałżonka, jak i wtedy, gdy jesteśmy nim głęboko rozczarowani.
Nie możemy usprawiedliwiać pogardy, manipulacji, wybuchów gniewu, milczenia używanego jako kara czy egoizmu tym, że druga osoba nas zraniła.
Pytanie: Czy w konflikcie bardziej zależy mi na tym, żeby wykazać winę współmałżonka, czy żeby samemu postąpić zgodnie z Bożą prawdą?
3. Wierność oznacza coś więcej niż pozostawanie razem
Boża wierność jest trwała. Nie jest uzależniona od zmieniających się okoliczności.
Podobnie małżeńska wierność nie powinna być uzależniona wyłącznie od tego, czy aktualnie jesteśmy zadowoleni z relacji.
Paweł pisze:
„Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie” (Ef 5:25).
Zwróćmy uwagę na wzór: Chrystus nie umiłował Kościoła dlatego, że Kościół zawsze był piękny, wierny i łatwy do kochania. Jego miłość jest ofiarna.
Mąż nie jest powołany do dominowania, lecz do miłości, która bierze odpowiedzialność i służy. Żona zaś jest powołana do szacunku i postawy podporządkowania Chrystusowi (Ef 5:22–24,33).
Wierność nie oznacza jednak zgody na przemoc, zastraszanie czy trwanie w sytuacji zagrożenia. Biblijna wierność nie usprawiedliwia krzywdzenia.
Pytanie: Czy moja wierność współmałżonkowi jest widoczna w codziennych decyzjach, czy tylko w deklaracjach?
4. Boża prawda jest ważniejsza niż potrzeba usprawiedliwienia siebie
Jednym z największych problemów w małżeńskich konfliktach jest to, że każdy z nas chce przede wszystkim udowodnić, że ma rację.
Pamiętamy słowa współmałżonka, jego reakcje, zaniedbania i błędy. Potrafimy dokładnie wyjaśnić, dlaczego zachowaliśmy się tak, a nie inaczej. W naszej opowieści to najczęściej druga osoba jest problemem, a nasze zachowanie jedynie reakcją na jej postępowanie.
W ten sposób przestajemy szukać prawdy, a zaczynamy bronić własnej niewinności.
Tymczasem Ewangelia uczy nas czegoś zupełnie innego. Nie musimy udowadniać swojej sprawiedliwości, ponieważ nasza nadzieja nie opiera się na tym, że zawsze postępujemy właściwie, ale na sprawiedliwości Chrystusa.
Dlatego możemy przestać ukrywać własny grzech i uczciwie stanąć w prawdzie przed Bogiem.
Paweł pisze:
„Dlatego odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim” (Ef 4:25).
Dotyczy to również małżeństwa. Potrzebujemy odwagi, by zobaczyć nie tylko to, w czym zawinił współmałżonek, ale również to, w czym sami zgrzeszyliśmy.
Być może najważniejszymi słowami, jakie możemy wypowiedzieć podczas małżeńskiego konfliktu, są:
„Masz rację. Zgrzeszyłem. Nie powinienem był tak postąpić. Przebacz mi”.
Bez dodawania: „ale ty też…”.
Bez tłumaczenia: „zrobiłem to, bo mnie sprowokowałaś”.
Bez przerzucania odpowiedzialności: „przykro mi, że tak to odebrałaś/łeś-”.
Prawdziwa skrucha nie polega na tym, że przyznajemy się do winy dopiero wtedy, gdy druga strona również uzna swoją. Polega na tym, że pozwalamy Bożej prawdzie osądzić najpierw nasze własne serce.
Pytanie do refleksji: Czy pozwalam Bożemu Słowu pokazywać mi mój własny grzech, czy częściej używam go jako argumentu przeciwko współmałżonkowi?
5. Chrystus jest fundamentem, gdy małżeństwo przechodzi kryzys
Ludzie się zmieniają. Zmienia się wygląd, zdrowie, sytuacja finansowa, temperament, możliwości i emocje. Przychodzą choroby, rozczarowania, trudności wychowawcze i okresy oddalenia.
Jeżeli fundamentem małżeństwa jest wyłącznie to, co aktualnie czujemy, związek będzie bardzo niestabilny.
Dlatego potrzebujemy czegoś trwalszego niż nasze emocje.
„A tak już nie żyję ja, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2:20).
To niezwykle ważne również dla małżeństwa.
Krzyż oznacza śmierć dla egoizmu, potrzeby dominacji, pielęgnowania uraz i przekonania, że zawsze muszę postawić na swoim.
Nie chodzi o to, żeby jedna osoba zawsze ustępowała drugiej. Chodzi o to, żeby oboje uczyli się ustępować Chrystusowi.
Małżeństwo nie jest miejscem, w którym mamy udowodnić, że zasługujemy na miłość. Jest miejscem, w którym możemy uczyć się miłości płynącej z Ewangelii.
Co pozostaje, gdy uczucia się zmienią?
Wróćmy do Psalmu 119:142:
„Sprawiedliwość twoja jest sprawiedliwością wieczną,
a zakon twój jest prawdą”.
Możemy nie mieć wpływu na wszystkie zmiany, które przyniesie życie.
Nie możemy zagwarantować, że współmałżonek zawsze będzie postępował właściwie.
Nie możemy zatrzymać upływu czasu ani sprawić, żeby każdy dzień przynosił takie same emocje.
Ale możemy zdecydować, na czym budujemy nasze małżeństwo.
Nie na własnej sprawiedliwości. Nie na przekonaniu, że mamy rację. Nie na oczekiwaniu, że druga osoba zawsze spełni nasze potrzeby.
Budujmy je na niezmiennym Bogu, Jego prawdzie i łasce Chrystusa.
Bo trwałe małżeństwo nie powstaje z dwojga ludzi, którzy nigdy się nie zmieniają, ale z dwojga ludzi, którzy uczą się być wierni niezmiennemu Bogu.
Trzy pytania do rozmowy małżeńskiej
Czy nasze małżeństwo bardziej opiera się na Bożych zasadach, czy na naszych wzajemnych oczekiwaniach?
Czy potrafimy przyznać się do grzechu, nie dodając zaraz usprawiedliwienia w postaci winy współmałżonka?
Co konkretnie musiałoby się zmienić w moim zachowaniu, aby Chrystus był bardziej widoczny w naszym małżeństwie?
Nie pytaj tylko: „Czy mój współmałżonek jest taki, jakiego potrzebuję?”.
Pytaj również: „Czy ja staję się takim współmałżonkiem, jakim Chrystus chce, żebym był?”.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz