Tripp Gal 2:20 Pytania do dyskusji dla mężczyzn, mężów i liderów

Te pytania to materiał do szczerej rozmowy mężczyzn. 

To nie jest zwykły zestaw pytań sprawdzających znajomość tekstu. 

Chodzi o to, żebyśmy nie zatrzymali się na stwierdzeniu, że pokora, przebaczenie i służba są wartościami chrześcijańskimi, ale zobaczyli, co w praktyce oznacza życie człowieka ukrzyżowanego z Chrystusem (Ga 2:20).

Szczególnie mocno zwracam waszą uwagę na męską potrzebę kontroli, uznania, racji, szacunku i pozycji. To właśnie w tych obszarach Ewangelia często konfrontuje nasze serca.

Pytania do dyskusji dla mężczyzn, mężów i liderów

1. Co dzisiaj uważam za piękne i godne pożądania?

1. Jakie cechy mężczyzny są dzisiaj najbardziej podziwiane w naszym otoczeniu? Siła, niezależność, sukces, stanowczość, autorytet, zaradność? Które z nich są rzeczywiście biblijnymi wartościami, a które mogą stać się bożkami?

2. Czy zdarza mi się bardziej podziwiać mężczyzn, którzy potrafią podporządkować sobie innych, niż takiego, który potrafi im służyć?

3. Co jest dla mnie trudniejsze: przyznać się do błędu czy stracić szacunek innych ludzi? Dlaczego?

4. Czy moja definicja silnego mężczyzny bardziej przypomina Chrystusa ukrzyżowanego, czy człowieka, który za wszelką cenę musi udowodnić swoją siłę?

2. Ga 2:20 – co znaczy, że jestem ukrzyżowany z Chrystusem?

5. Paweł mówi: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany”. Co konkretnie powinno umrzeć w życiu mężczyzny, który należy do Chrystusa? Jakie ambicje, oczekiwania, przyzwyczajenia czy sposoby reagowania?

6. Paweł dodaje: „Żyję więc już nie ja”. Czy potrafię wskazać obszary mojego życia, w których nadal zachowuję się tak, jakbym sam był panem? Gdzie najtrudniej mi oddać Chrystusowi kontrolę?

7. Co w praktyce oznacza zdanie: „Żyje we mnie Chrystus” w relacji z żoną, dziećmi, współpracownikami i ludźmi, którym przewodzę?

8. Czy moja tożsamość jest bardziej zakorzeniona w tym, kim jestem w Chrystusie, czy w tym, co osiągnąłem, ile zarabiam, jaką mam pozycję i jak postrzegają mnie inni?

9. Dlaczego mężczyźnie, który chce być szanowany, tak trudno czasami okazać pokorę? Czy pokora rzeczywiście oznacza słabość?

10. Jak zmieniłoby się moje małżeństwo i przywództwo, gdybym przestał traktować własne ego jako coś, czego muszę nieustannie bronić i karmić?

Pytanie pogłębiające:

Czy potrafię powiedzieć: „Nie muszę wygrać tej rozmowy, nie muszę mieć ostatniego słowa, nie muszę udowadniać swojej wartości, ponieważ moja sprawiedliwość i tożsamość są w Chrystusie”?

3. Krzyż w małżeństwie – jak traktuję najbliższych?

11. Kiedy żona kwestionuje moje zdanie, nie docenia moich wysiłków albo zwraca mi uwagę, jaka jest moja pierwsza reakcja? Słucham, bronię się, atakuję, wycofuję się czy próbuję przejąć kontrolę?

12. Czy moja żona może bez obawy powiedzieć mi, że ją zraniłem, że czegoś nie rozumie albo że się ze mną nie zgadza?

13. Czy zdarza mi się używać swojej pozycji męża, znajomości Biblii, argumentów teologicznych lub odpowiedzialności za rodzinę, aby zakończyć dyskusję i postawić na swoim?

14. Czy potrafię przeprosić żonę bez dodawania: „Ale ty też…”? Czy umiem uznać swoją winę bez natychmiastowego usprawiedliwiania się?

15. Czy moja żona doświadcza mojej miłości jako czegoś, co daje jej bezpieczeństwo, czy raczej jako czegoś, co uzależnione jest od tego, czy spełnia moje oczekiwania?

16. Co w moim małżeństwie byłoby dzisiaj konkretnym przejawem życia już nie dla siebie, ale dla Chrystusa?

Pytanie szczególnie trudne:

Czy moja żona widzi we mnie coraz więcej podobieństwa do Chrystusa, który oddał samego siebie za Kościół, czy raczej mężczyznę, który oczekuje, że inni będą się poświęcać, aby jemu było dobrze?

4. Krzyż w przywództwie – jak traktuję ludzi, za których odpowiadam?

17. Czy bardziej zależy mi na tym, żeby ludzie, którym przewodzę, dojrzewali duchowo, czy na tym, żeby dobrze wykonywali moje polecenia?

18. Jak reaguję, kiedy ktoś z mojego zespołu, służby lub rodziny popełnia błąd? Czy pomagam mu wzrastać, czy wykorzystuję jego porażkę, by podkreślić własną wyższość?

19. Czy potrafię służyć, kiedy nikt tego nie widzi i nikt mi za to nie podziękuje?

20. Czy jako lider potrafię przyjąć krytykę od osoby mniej doświadczonej, młodszej albo stojącej niżej w strukturze odpowiedzialności?

21. Czy ludzie wokół mnie mogą być sobą, zadawać trudne pytania i przyznawać się do błędów, czy muszą uważać, żeby nie naruszyć mojego autorytetu?

22. Czy moje przywództwo przypomina bardziej Chrystusa, który umywał uczniom nogi, czy człowieka, który oczekuje, że inni będą mu usługiwać?

5. Krzyż w trudnych reakcjach – co ujawnia moje serce?

23. Co najczęściej wyprowadza mnie z równowagi: brak szacunku, niesprawiedliwość, krytyka, nieposłuszeństwo, utrata kontroli, niewdzięczność?

24. Kiedy ktoś mnie rani, czy bardziej pragnę jego dobra i pojednania, czy tego, żeby poczuł, jak bardzo mnie skrzywdził?

25. Czy potrafię przebaczyć, nie udając jednocześnie, że krzywda nie miała miejsca? Jak odróżniam przebaczenie od rezygnacji z mądrych granic?

26. Czy mój gniew służy czasami jako narzędzie wymuszania posłuszeństwa na innych?

27. Czy potrafię powiedzieć prawdę bez pogardy, skorygować kogoś bez upokarzania go i postawić granicę bez nienawiści?

28. Kiedy ostatnio moje zachowanie pokazało, że bardziej zależy mi na własnym komforcie niż na dobru drugiego człowieka?

6. Łaska, upadek i przemiana

29. Dlaczego tak często próbujemy ukrywać swoje słabości, szczególnie przed innymi mężczyznami? Czy boimy się, że przyznanie się do grzechu odbierze nam autorytet?

30. Jaka jest różnica między mężczyzną, który walczy z grzechem, a mężczyzną, który nauczył się go usprawiedliwiać?

31. Czy potrafię powiedzieć Bogu i innym: „Zgrzeszyłem. Nie mam usprawiedliwienia. Potrzebuję łaski Chrystusa”?

32. Czy Ewangelia jest dla mnie rzeczywistym źródłem przemiany, czy raczej znam ją jako zbiór prawd, które potrafię wyjaśnić innym?

33. Co robię po porażce: wracam do Chrystusa, wyznaję grzech i podejmuję walkę, czy raczej ukrywam się, obwiniam innych i buduję kolejne usprawiedliwienia?

7. Osobista konfrontacja – trzy pytania na zakończenie

Proponuję, żeby każdy mężczyzna miał chwilę ciszy i odpowiedział sobie na te trzy pytania. Nie trzeba od razu odpowiadać publicznie.

1. Co we mnie musi umrzeć?

Jaka część mojego ego, pychy, potrzeby kontroli, gniewu lub samowystarczalności najbardziej przeszkadza Chrystusowi być widocznym w moim życiu?

2. Gdzie Chrystus ma być bardziej widoczny?

W jakiej konkretnej relacji – z żoną, dziećmi, współpracownikiem, człowiekiem z kościoła – powinienem zacząć żyć inaczej?

3. Jaki jeden konkretny krok podejmę?

Czy powinienem kogoś przeprosić, komuś przebaczyć, zrezygnować z potrzeby postawienia na swoim, wysłuchać kogoś, komu dotąd nie dawałem dojść do głosu, albo wyznać grzech, który ukrywam?

Dodatkowe pytania dla liderów grupy

Te pytania mogą być szczególnie owocne, jeśli w spotkaniu uczestniczą starsi, liderzy służb, pastorzy lub mężczyźni odpowiedzialni za innych.

- Czy można być skutecznym liderem chrześcijańskim, a jednocześnie mieć nieukrzyżowane ego?

- Czy mój autorytet opiera się bardziej na pozycji, wiedzy i sile osobowości, czy na charakterze ukształtowanym przez Ewangelię?

- Czy potrafię dopuścić, aby ktoś inny zrobił coś lepiej ode mnie, otrzymał uznanie i zajął moje miejsce?

- Czy nie wykorzystuję służby dla Boga do zaspokajania własnej potrzeby znaczenia, uznania i kontroli?

- Czy ludzie, którym przewodzę, uczą się ode mnie zależności od Chrystusa, czy raczej zależności ode mnie?

Jedna myśl - na koniec

Nie pytaj tylko, czy jesteś dobrym mężem, ojcem albo liderem. Zapytaj samego siebie: czy w moim sposobie bycia mężem, ojcem i liderem coraz wyraźniej widać Chrystusa.

Bo można być silnym mężczyzną, a jednocześnie niewolnikiem własnego ego. 

Można znać Biblię, a nie umieć przyznać się do błędu. 

Można przewodzić innym, a nie umieć służyć. 

Można wymagać szacunku, a samemu nie okazywać łaski.

Galacjan 2:20 stawia nas przed inną rzeczywistością: nie ja jestem już centrum mojego życia. Chrystus żyje we mnie.

To oznacza, że nie muszę za wszelką cenę wygrać, kontrolować, dominować i udowadniać swojej wartości. 

Mogę być pokorny, ponieważ moja wartość jest w Chrystusie. 

Mogę służyć, ponieważ nie muszę budować własnej pozycji. 

Mogę przebaczać, ponieważ sam żyję z przebaczenia. 

Mogę przyznać się do grzechu, ponieważ moja nadzieja nie leży w mojej doskonałości.

Prawdziwie silny mężczyzna to nie ten, który potrafi podporządkować sobie innych, ale ten, którego życie jest coraz bardziej podporządkowane panowaniu Chrystusa.