Trzeci rozdział to potężny emocjonalny przełom. Po siedmiu dniach milczenia Hiob “pęka” i wylewa z siebie czystą, egzystencjalną rozpacz.
Księga Hioba, Rozdział 3 (The Message)
Hiob krzyczy: Jaki jest sens życia?!
1-2 Wtedy Hiob przerwał milczenie. Zabrał głos i przeklął swój los:
3-10 „Wymażcie dzień, w którym się urodziłem! Niech zniknie noc, w której zostałem poczęty! Niech stanie się czarną dziurą w kosmosie. Niech Bóg w górze zapomni, że to się kiedykolwiek wydarzyło. Wykreślcie go z ksiąg! Niech dzień moich narodzin pogrzebie głęboka ciemność, niech spowije go mgła, niech połknie go noc. A noc mojego poczęcia – niech diabli wezmą! Zerwijcie tę kartkę z kalendarza, usuńcie ją z kronik. O, zamieńcie tę noc w czystą nicość – niech nigdy nie rozbrzmiewa w niej żaden dźwięk rozkoszy! Niech ten dzień przeklną ci, którzy potrafią rzucać najgorsze klątwy – ci, którzy potrafią obudzić morskiego potwora, Lewiatana. Niech gwiazdy poranne tamtego świtu zmienią się w czarny popiół, czekając na światło dnia, które nigdy nie nadejdzie, niech nie ujrzą nawet mrugnięcia poranka. A wszystko dlatego, że ta noc nie zamknęła przede mną drzwi matczynego łona, że nie ukryła przed moimi oczami tego całego cierpienia.
11-19 Dlaczego nie umarłem przy porodzie? Dlaczego nie wydałem ostatniego tchnienia, gdy tylko wyszedłem z brzucha matki? Po co były kolana, które mnie przyjęły, i piersi, które mnie wykarmiły? Gdybym wtedy umarł, leżałbym teraz w spokoju; spałbym i odpoczywał razem z królami i ziemskimi władcami, którzy budowali dla siebie potężne pałace, a teraz leżą w ruinach, albo z książętami, którzy opływali w złoto i wypychali swoje domy srebrem. Dlaczego nie potraktowano mnie jak poronionego płodu, zakopanego w ziemi – jak niemowlęcia, które nigdy nie ujrzało światła dziennego? Tam, w grobie, bezbożni przestają siać zamęt, a wycieńczeni życiem znajdują wytchnienie. Nawet więźniowie mają tam spokój, nie słysząc już wrzasków strażników. Wszyscy są tam równi – i mali, i wielcy – a niewolnik jest wreszcie wolny od swojego pana.
20-23 Po co dawać światło komuś, kto cierpi katusze? Po co dawać życie ludziom, którzy mają w sercu samą gorycz? Tacy tęsknią za śmiercią, a ona nie nadchodzi; szukają jej usilniej niż ukrytych skarbów. Skakaliby z radości i świętowali, gdyby tylko zdołali dotrzeć do grobu! Po co dawać życie człowiekowi, który błądzi po omacku – człowiekowi, którego Bóg otoczył murem ze wszystkich stron?
24-26 Zamiast chleba karmię się jękiem, a moja rozpacz wylewa się ze mnie jak woda. Bo to, czego bałem się najbardziej, dopadło mnie; moje najgorsze koszmary stały się rzeczywistością. Nie mam spokoju, nie mam wytchnienia, nie mam odpoczynku - rozpętało się piekło”.
Hiob opisuje cierpienie, które stało się tak przytłaczające, że jęk zastąpił mu chleb, a odpoczynek wydaje się nieosiągalny. Biblia nie udaje, że wiara chroni człowieka przed rozpaczą. Nie wymaga też, by cierpiący ukrywał swój ból za pobożnymi słowami.
Widzimy tutaj, że człowiek nie zawsze rozumie Bożą opatrzność. Hiob nie znał przyczyn swoich doświadczeń, a jego cierpienie nie było prostą karą za konkretny grzech. Jego historia podważa przekonanie, że jeśli człowiek ufa Bogu, wszystko powinno układać się po jego myśli.
Sam lęk Hioba (Hi 3:25) nie musi oznaczać grzechu. Biblia nie mówi wprost, że jego obawy były winą ani że spowodowały nieszczęście (wręcz podkreśla jego sprawiedliwość). Choć Pismo wzywa do zaufania Bogu, odczuwanie lęku nie jest tym samym co grzech - Jezus również doświadczał głębokiej trwogi, a jednak jego strach nie był grzeszny (Mt 26:37-39).
Chrystus wszedł w ludzkie cierpienie, doświadczył trwogi i opuścił świat wśród ciemności sądu. Na krzyżu poniósł jednak nie tylko ból, lecz także karę za grzechy swojego ludu. Dlatego cierpienie wierzącego nie oznacza, że Bóg go odrzucił. W Chrystusie nawet najciemniejsza noc nie jest ostatnim rozdziałem historii. Hiob uczy nas, że można cierpieć i zmagać się z lękiem, nie będąc przez to odrzuconym przez Boga.
Czy potrafię przyjść do Boga z bólem, którego nie rozumiem, nie udając spokoju, którego jeszcze nie mam?
Porównanie: The Message (MSG) vs Biblia Warszawska (BW)
Oto kluczowe różnice w konkretnych wersetach:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz