Kiedy Boża suwerenność przemawia przez nasze usta
Tekst przewodni: Łukasza 6:45; Daniela 4:34–35; Rzymian 11:33
Paul Tripp odwiedził w szpitalu swojego teścia, który cierpiał na zaawansowanego raka kości. Choroba była bardzo poważna, a jego ciało wyniszczało się z każdym dniem. Kiedy Paul miał już wychodzić z sali, teść poprosił, żeby wspólnie się pomodlili.
Modlitwa tego człowieka składała się właściwie z trzech prostych myśli.
Najpierw podziękował Bogu za Jego dobroć... niezależną od okoliczności. Nawet wtedy, gdy Boże działanie nie odpowiadało naszemu ludzkiemu rozumieniu dobra.
Następnie poprosił Boga, aby pomógł mu być dobrym przykładem dla innych ludzi... również w czasie cierpienia.
Na koniec podziękował za bogate życie i wszystkie błogosławieństwa, których doświadczył.
Człowiek cierpiący na zaawansowanego raka kości nie prosił przede wszystkim o ulgę. Nie pytał: „Dlaczego właśnie ja?”. Nie oskarżał Boga: „Czy tak wygląda nagroda za całe życie służenia Tobie?”.
Zamiast tego dziękował, myślał o innych i dostrzegał dobroć Boga.
Paul Tripp napisał później, że była to prawdopodobnie najmocniejsza modlitwa, jaką kiedykolwiek słyszał.
Ten człowiek nie miał wykształcenia teologicznego. Raczej nie potrafił wyjaśnić wszystkich doktryn dotyczących Bożej suwerenności. A jednak w tamtej chwili pokazał, że prawda o suwerennym Bogu zapuściła głębokie korzenie w jego sercu.
1. To, co mieszka w sercu, wychodzi przez usta
Jezus powiedział:
„Dobry człowiek z dobrego skarbca serca wydobywa dobro, a zły ze złego wydobywa zło; albowiem z obfitości serca mówią usta jego” (Łk 6:45).
Zwróćmy uwagę: Jezus nie mówi jedynie o tym, że nasze słowa świadczą o naszym charakterze. Pokazuje również, że to, co znajduje się w naszym sercu, prędzej czy później ujawni się w naszych reakcjach.
Możemy pięknie mówić o Bogu podczas niedzielnego nabożeństwa. Możemy wyznawać, że On jest wszechmocny, dobry i suwerenny. Ale co dzieje się z naszymi słowami, kiedy ktoś nas niesprawiedliwie potraktuje? Kiedy współmałżonek nas rozczaruje? Kiedy dziecko nie spełnia naszych oczekiwań? Kiedy tracimy pracę, zdrowie albo nasze plany rozsypują się w jednej chwili?
Wtedy często z naszych ust wydobywają się słowa pełne rozgoryczenia, pretensji, gniewu i lęku.
Oczywiście, Biblia nie zabrania nam mówić o bólu. Dawid wylewał przed Bogiem swoje serce. Hiob nie ukrywał rozpaczy. Sam Jezus płakał nad grobem Łazarza... a smutek w Getsemani nie był zwyczajnym wyrazem dyskomfortu.
Problemem nie jest to, że cierpimy i pytamy Boga. Problem zaczyna się wtedy, gdy nasze cierpienie staje się podstawą do oskarżania Boga o niesprawiedliwość, a nasze oczekiwania stawiamy ponad Jego mądrością.
Możemy znać prawdę o Bożej suwerenności, ale nie pozwalać jej rządzić naszymi reakcjami.
2. Boża suwerenność nie zależy od naszych okoliczności
W czwartym rozdziale Księgi Daniela czytamy o królu Nebukadnesarze. Był człowiekiem potężnym, przyzwyczajonym do sprawowania władzy. Wydawało mu się, że jego pozycja i osiągnięcia są owocem jego własnej wielkości.
Bóg jednak upokorzył go, pozbawiając go na pewien czas rozumu i królewskiej godności.
Kiedy Nebukadnesar odzyskał rozum, nie przypisał sobie zasługi za odzyskanie pozycji. Podniósł oczy ku niebu i wyznał:
„Jego władza jest władzą wieczną, a jego królestwo trwa z pokolenia w pokolenie” (Dn 4:31).
Dalej wyznał:
„Wszystkich mieszkańców ziemi uważa za nic. Postępuje według swojej woli z wojskiem niebieskim i z mieszkańcami ziemi. Nie ma nikogo, kto by powstrzymał jego rękę i powiedział mu: Co czynisz?” (Dn 4:32).
Bóg nie traci kontroli, kiedy my tracimy kontrolę nad swoim życiem. Jego panowanie nie słabnie, kiedy słabnie nasze zdrowie. Jego mądrość nie kończy się tam, gdzie kończy się nasze zrozumienie.
Apostoł Paweł, rozważając głębię Bożych planów zbawienia, napisał:
„O głębokości bogactwa i mądrości, i poznania Boga! Jakże niezbadane są wyroki jego i niewyśledzone drogi jego!” (Rz 11:33).
Nie oznacza to, że wszystko, co nas spotyka, jest dobre samo w sobie. Choroba jest bolesna. Śmierć jest wrogiem. Grzech pozostaje złem. Biblia nie zachęca nas do udawania, że cierpienie nie boli.
Ale przypomina nam, że nawet to, czego nie rozumiemy, nigdy nie wymyka się spod Bożego panowania.
Człowiek ze szpitalnej sali nie musiał wiedzieć, dlaczego Bóg dopuścił jego chorobę. Wiedział jednak, komu może zaufać przechodząc przez tą dolinę cienia.
3. Suwerenność Boga prowadzi do służby, a nie do bierności
Jest jeszcze jeden szczegół w tej historii, który zasługuje na uwagę.
Ten człowiek nie poprosił jedynie o siłę, żeby przetrwać cierpienie. Poprosił Boga, aby uczynił go dobrym przykładem dla innych.
Mógł skoncentrować się wyłącznie na sobie. Miał przecież poważny powód, żeby oczekiwać od innych szczególnej uwagi. Tymczasem nawet w chorobie myślał o tym, jak jego postawa może służyć innym.
Prawdziwa wiara w suwerennego Boga nie prowadzi do obojętności. Nie mówi: „Skoro Bóg wszystkim kieruje, nie muszę nic robić”.
Przeciwnie, uwalnia nas od konieczności kontrolowania wszystkiego i pozwala wiernie służyć tam, gdzie Bóg nas postawił.
Apostoł Paweł pisze:
„A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani” (Rz 8:28).
Paweł nie obiecuje, że wszystko, co nas spotka, będzie przyjemne. Obiecuje, że Bóg prowadzi wszystko ku dobru swoich dzieci. A kontekst następnego wersetu wyjaśnia, że tym dobrem jest przede wszystkim upodobnienie nas do obrazu Jego Syna.
To całkowicie zmienia naszą perspektywę.
Zamiast pytać wyłącznie: „Jak mogę wydostać się z tej trudnej sytuacji?”, możemy również zapytać: „Panie, jak mogę być Ci wierny właśnie tutaj? Jak mogę okazać cierpliwość, przebaczenie, miłość i zaufanie? Jak inni mogą zobaczyć w moim życiu coś z charakteru Chrystusa?”.
4. Chrystus – największy dowód, że możemy zaufać Bogu
Jest jednak coś jeszcze ważniejszego niż przykład człowieka umierającego na raka.
Nasze zaufanie do suwerennego Boga nie opiera się na tym, że zawsze rozumiemy Jego decyzje. Opiera się na tym, że znamy Jego charakter. A najpełniej poznajemy go w Jezusie Chrystusie.
Spójrz na krzyż.
Z ludzkiego punktu widzenia był to dzień niesprawiedliwości, cierpienia i pozornej porażki. Niewinny Syn Boży został odrzucony, upokorzony i ukrzyżowany.
A jednak Piotr powiedział, że Jezus został wydany „według powziętego z góry Bożego postanowienia i planu” (Dz 2:23).
Owszem, ludzie ponosili odpowiedzialność za swoje grzeszne czyny, ale Bóg nie utracił kontroli nad wydarzeniami. To, co wydawało się największą klęską, stało się drogą naszego zbawienia.
Na krzyżu widzimy więc jednocześnie Bożą suwerenność, sprawiedliwość, świętość i miłość.
Jeśli Bóg nie oszczędził własnego Syna, ale wydał Go za nas wszystkich, możemy być pewni, że nie opuści swoich dzieci również w najciemniejszych chwilach życia (Rz 8:32).
Nie zawsze bedziesz wiedzieć, dlaczego Bóg prowadzi cię określoną drogą. Ale możesz wiedzieć, jaki jest Ten, któremu zaufałeś, i który cię prowadzi.
Co wychodzi z moich ust?
Wróćmy jeszcze na chwilę do szpitalnej sali.
Ten człowiek cierpiał, ale jego usta nie były zdominowane przez pretensje. Nie dlatego, że nie odczuwał bólu. Nie dlatego, że nie miał pytań. Jego serce było jednak zakotwiczone w Bogu większym niż jego cierpienie.
Ta historia stawia przed nami kilka ważnych pytań:
Co najczęściej wychodzi z moich ust, kiedy życie nie układa się po mojej myśli?
Czy potrafię dziękować Bogu również wtedy, gdy nie rozumiem Jego działania?
Czy w trudnościach myślę tylko o tym, czego sam potrzebuję, czy również o tym, jak mogę służyć innym?
Czy prawda o Bożej suwerenności jest tylko doktryną, którą wyznaję, czy rzeczywistością, która kształtuje moje codzienne reakcje?
Nie chodzi o to, żebyśmy nigdy nie płakali, nie pytali i nie odczuwali lęku. Chodzi o to, żebyśmy nawet ze łzami w oczach przychodzili do Boga, zamiast stawiać Go przed sądem naszych oczekiwań.
Boża suwerenność nie oznacza, że zawsze rozumiemy to, co Bóg czyni. Oznacza, że możemy ufać Temu, który zawsze wie, co czyni.
Niech więc nasze serca będą tak napełnione prawdą o Bogu, aby również nasze słowa – w rodzinie, małżeństwie, pracy i cierpieniu – świadczyły o tym, że naprawdę Mu ufamy.
Bo ostatecznie nie chodzi tylko o to, czy potrafimy mówić o suwerennym Bogu. Chodzi o to, czy ludzie mogą dostrzec Jego dobroć w naszym życiu, szczególnie wtedy, gdy okoliczności nie są dobre.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz