Przysięga Boga wobec Abrahama
Hebrajczyków 6:13–17
EKU, Hbr 6:13-17
Kiedy bowiem Bóg dał obietnicę Abrahamowi, a nikogo większego nie miał, na kogo mógłby przysiąc, to przysiągł na samego siebie. Powiedział:
Zapewniam, że napełnię cię błogosławieństwem i hojnie rozmnożę.
A ponieważ Abraham okazał się cierpliwy, osiągnął to, co zostało obiecane. Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a potwierdzeniem zakończenia każdego sporu jest dla nich przysięga. W ten sposób Bóg, chcąc dobitnie pokazać dziedzicom obietnicy niezmienność swojej decyzji, zagwarantował ją przysięgą,
PSZ, Hbr 6:13-17
Gdy Bóg składał obietnicę Abrahamowi, powołał się na samego siebie, nie było bowiem nikogo większego niż On. Obietnica ta brzmiała następująco:
„Obdarzę cię wielkim szczęściem
i sprawię, że twój ród stanie się wielki”.
Abraham okazał cierpliwość i doczekał się spełnienia tej obietnicy.
Ludzie, chcąc rozwiązać jakiś spór, przysięgają na kogoś większego od siebie. Dlatego Bóg, chcąc pokazać, że Jego obietnica jest niepodważalna, również złożył przysięgę.
_________________
List do Hebrajczyków z jednej perspektywy jest długim napomnieniem, by wierzący wytrwali w wierze do końca życia i nigdy nie porzucili Chrystusa. Widzieliśmy to już w rozdz. 3–4, gdzie jesteśmy zachęcani do wejścia w ostateczny odpoczynek Boży przez wytrwałą wiarę w Jezusa; podobne wezwania powtórzą się (np. 10:35–36; 12:1–2).
Jednak wytrwałość nie pochodzi z naszej własnej mocy. Ostatecznie Bóg jej dokonuje, zachowując nas przez wybranie do zbawienia i udzielanie skutecznej łaski dzięki doskonałemu dziełu Chrystusa – łaski, która nieomylnie podtrzymuje nas do końca (Jn 6:35–40; Rz 8:29–30; Hbr 10:14).
Jak komentuje purytanin John Owen do Hbr 6:9–12: „Po darmowym usynowieniu nas i uczynieniu dziedzicami, do wierności i sprawiedliwości Boga należy zachowanie nas dla dziedzictwa”.
Skuteczna łaska Boga sprawia, że nieustannie odpowiadamy wiarą i wydajemy jej owoc – posłuszeństwo, co prowadzi do wytrwania w naśladowaniu świętych, którzy odziedziczyli obietnicę przed przyjściem Chrystusa (Hbr 6:9–12).
Abraham jest najwybitniejszym przykładem takich świętych, dlatego autor Listu kieruje naszą uwagę na jego życie w dzisiejszym fragmencie.
Dla Abrahama i dla nas obietnica i przysięga Boga to dwa sposoby, w jakie nasz Stwórca udziela skutecznej łaski. W szczególności obietnica, o której tutaj mowa, to obietnica Boga, że da Abrahamowi wielu potomków, o czym czytamy w Księdze Rodzaju 12:1–3; 15:1–5; 17:5 i 22:15–18.
Bóg potwierdził tę obietnicę przysięgą (Hbr 6:13–15), nawiązując do Księgi Rodzaju 22:16, która pojawia się po tym, jak Abraham udowodnił swoją wiarę w Bożą obietnicę, wyrażając gotowość do złożenia w ofierze Izaaka (Rdz 22:1–15).
Abraham zaufał Bogu w prawdopodobnie najtrudniejszych okolicznościach, jakie można sobie wyobrazić; my również musimy tak postępować.
Bóg nie przysiągł po raz pierwszy na siebie dopiero po tej próbie. Już w Rdz 15, przechodząc między kawałkami zwierząt, przysiągł na siebie, mówiąc niejako: „Niech stanie się ze Mną jak z tymi zwierzętami, jeśli nie dotrzymam obietnicy”.
Bóg oczywiście nie może być zniszczony (Jr 10:10), więc klątwa nie może Go dosięgnąć – a zatem musi dotrzymać słowa.
_________
Jednym z najjaśniejszych dowodów łaski Boga jest Jego gotowość do uniżenia się do naszej słabości.
Bóg nie musiał przysięgać, by dotrzymać słowa – On nigdy nie kłamie (Tt 1:2..prawdomówny Bóg..). Przysięga jednak, bo nasz umysł zniekształcony grzechem ma trudności z ufnością.
Chwalmy dziś Boga za Jego łaskawy charakter i gotowość mówienia do nas na naszym poziomie.
Do dalszego studium
Lb 23:19
Pwt 32:4
Ps 25:8–10
1 Tes 5:24
Praktyczna lekcja dla małżeństwa: Boża obietnica i przysięga jako fundament trwałego związku
Pamiętajmy - małżeństwo jest odzwierciedleniem przymierza Boga z Jego ludem. To przymierze opartego jest na łasce, a nie na naszych zasługach. Stąd możemy odczytać fragment Listu do Hebrajczyków 6:13–18 jako głęboką zachętę dla małżonków.
1. Małżeństwo jest przymierzem opartym na obietnicy – tak jak Bóg obiecał Abrahamowi.
Bóg złożył Abrahamowi obietnicę potomstwa i błogosławieństwa, a następnie potwierdził ją przysięgą na samego siebie, bo nie było nikogo większego.
Podobnie małżeństwo nie jest zwykłym kontraktem zależnym od uczuć czy okoliczności, ale przymierzem przed Bogiem. W dniu ślubu składacie sobie obietnice: kochać, szanować, być wiernym „w dobrych i złych czasach, w chorobie i zdrowiu, aż śmierć nas nie rozłączy”.
Te słowa nie są tylko romantycznym życzeniem – są obietnicą przymierza, którą Bóg traktuje poważnie (zob. Ml 2:14).
Tak jak Abraham czekał latami na spełnienie obietnicy, tak i w małżeństwie często musimy czekać: na zmianę we współmałżonku, na uzdrowienie ran, na lepsze czasy finansowe czy emocjonalne. Wytrwałość nie polega na tym, że „jakoś damy radę sami”, ale na ufności, że Bóg dotrzyma Swoich obietnic wobec naszego związku.
Praktyczne zastosowanie:
Usiądźcie czasami razem i przypomnijcie sobie nawzajem przysięgę ślubną. A może macie album ślubny... czy nie dobrze byłoby gdyby każdy, kto go ogląda mógł ją przeczytać?
„Panie, dziękujemy Ci, że nasze małżeństwo jest przymierzem przed Tobą. Prosimy, byś Ty sam je podtrzymywał, tak jak podtrzymałeś Abrahama”.
2. Bóg zniża się do naszej słabości – składa przysięgę, choć nie musi.
Bóg nie musiał przysięgać – On nigdy nie kłamie. Zrobił to jednak, bo zna naszą słabość, nasze wątpliwości, nasz lęk przed porzuceniem. Przysięga na samego siebie, by dać nam niepodważalną pewność.
W małżeństwie dzieje się dokładnie to samo. Współmałżonek nie musi ciągle zapewniać o miłości – ale robi to, bo wie, że drugi potrzebuje potwierdzenia. Mąż nie musi co wieczór mówić „kocham cię”, ale gdy to robi – uniża się do słabości żony, która czasem wątpi. Żona nie musi codziennie okazywać szacunku, ale gdy świadomie to czyni – odpowiada na słabość męża.
„Małżeństwo to nie poszukiwanie idealnego partnera, ale uczenie się kochania kogoś niedoskonałego w sposób podobny do Chrystusa”.
Skoro sam Bóg przysięga, choć jest doskonały... to i my możemy i powinniśmy przysięgać i odnawiać naszą przysięgę, choć jesteśmy niedoskonali.
Praktyczne zastosowanie:
Wprowadźcie zwyczaj „składania przysięgi” – krótkie, szczere potwierdzenie miłości i wierności. Na przykład:
- Mąż: „Kochanie, dziś ponownie wybieram cię. Obiecuję cię kochać i chronić tak, jak Chrystus kościół”.
- Żona: „Kochanie, dziś ponownie ci się poddaję w Panu i szanuję cię z całego serca”.
Możecie to robić rano przy kawie albo wieczorem przed snem. To małe uniżenie się do słabości drugiego – ale właśnie w tym objawia się łaska.
3. Wytrwałość w małżeństwie nie pochodzi z naszej siły, ale z Bożej skutecznej łaski.
Autor Listu do Hebrajczyków przypomina, że wytrwałość wiary (a więc i wytrwałość w małżeństwie) nie jest naszym dziełem – to Bóg nas zachowuje. John Owen trafnie mówi: „Do wierności i sprawiedliwości Boga należy zachowanie nas dla dziedzictwa”.
W chwilach kryzysu – gdy pojawia się pokusa rozwodu, zdrady, rezygnacji – nie polegajcie na własnej determinacji („jakoś musimy wytrzymać”). Polegajcie na Tym, który przysiągł na samego siebie. On jest większy niż nasze słabości, grzechy i rozczarowania.
Praktyczne zastosowanie:
Gdy pojawia się konflikt lub zwątpienie:
1. Zatrzymaj się i przypomnij sobie: „To przymierze nie zależy od naszych uczuć ani sił – zależy od Boga, który dotrzymuje słowa”.
2. Pomódl się modlitwą Abrahama – zaufania w niemożliwym: „Panie, Ty obiecałeś błogosławić nasze małżeństwo. Wierzymy, że Ty je podtrzymujesz, nawet gdy my nie mamy sił”.
3. Proś o konkretną łaskę na dany dzień: przebaczenie, cierpliwość, pokorę.
Podsumowanie – chwal Boga za Jego łaskawy charakter
Ps.103 (8) Miłosierny i łaskawy jest Pan, Cierpliwy i pełen dobroci.
Tak jak Abraham doczekał się spełnienia obietnicy przez wytrwałość opartą na Bożej wierności, tak i wy doczekacie się błogosławieństwa w małżeństwie – nie dlatego, że jesteście doskonali, ale dlatego, że Bóg uniżył się do waszej słabości i przysiągł na samego siebie.
Niech wasze małżeństwo będzie żywym świadectwem: „Patrzcie, jak Bóg dotrzymuje słowa – nawet w tak niedoskonałym związku jak nasz”.
Niech Pan, który złożył przysięgę Abrahamowi, codziennie odnawia w was pewność, że On nigdy was nie opuści ani nie porzuci (Hbr 13:5) – ani w wierze, ani w małżeństwie. Amen.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz