Zło dobrem zwyciężaj cz.5 Nasze bożki ... jak je pokonać

 

9. To słowo jest trudne, bo uderza w nasze bożki

Dlaczego tak trudno przyjąć Rzymian 12:21?
Bo ono uderza w rzeczy, które bardzo kochamy.

Uderza w naszą potrzebę bycia uznanym za tego, który ma rację.
W naszą dumę narodową, osobistą, rodzinną.
Uderza w nasze przekonanie, że mamy prawo odpłacić.
Uderza w naszą chęć kontrolowania tego, jak i kiedy drugi człowiek ma okazać skruchę. No i też w nasze przywiązanie do własnej krzywdy jako do części tożsamości.

Czasem człowiek tak długo nosi w sobie urazę, że już nie wie, kim byłby bez niej. Tak długo opowiada sobie (i innym) własną historię zranienia, że nie umie żyć inaczej niż w pozycji oskarżyciela. Tak długo wraca do tego, co zrobiono jemu albo „jego ludziom”, że przestaje umieć spojrzeć na drugiego człowieka jak na człowieka.

A Ewangelia przychodzi i mówi:
„Oddaj Mi również to. Oddaj Mi swój gniew. Oddaj Mi swoje prawo do odwetu. Oddaj Mi swój ból, swoją rację. Zaufaj Mi bardziej niż sobie.”

To boli. Bo krzyż zawsze boli. Ale właśnie tak Chrystus wyzwala nas z niewoli własnego serca.

---

10. Jak więc praktycznie „zło dobrem zwyciężać”?

Po pierwsze: pilnuj języka

Nie karm w sobie pogardy.
Nie mów o ludziach jak o masie, jak o etykiecie, jak o wrogu bez twarzy.
Nie powtarzaj słów, które rozpalają nienawiść.
Nie dokładaj drewna do ognia.

Po drugie: oddaj Bogu swój gniew

Nazwij przed Panem swoją krzywdę.
Nie udawaj, że nie boli.
Ale módl się:
„Panie, nie chcę brać Twojego miejsca. Osądź sprawiedliwie. Zachowaj mnie od grzechu.”

Po trzecie: czyń konkretne dobro

Dobro nie jest teorią.
To może być słowo, pomoc, życzliwość, odmowa uczestnictwa w nagonce, okazanie szacunku, uczciwe potraktowanie człowieka, którego łatwo byłoby odrzucić.

Po czwarte: pamiętaj Ewangelię

Kiedy trudno ci przebaczyć, wróć pod krzyż.
Przypomnij sobie, jak wiele przebaczono tobie.
Nie po to, by unieważnić ból, ale po to, by twoje serce zmiękło pod ciężarem łaski.

Po piąte: módl się o serce Chrystusa

Nie tylko o zmianę sytuacji.
Nie tylko o to, by „tamci się opamiętali”.
Módl się, by Pan ustrzegł twoje serce od zatrucia.

---

Zakończenie

Może nie zmienimy wielkiej historii.
Może nie zatrzymamy wszystkich sporów.
Może nie uzdrowimy ran narodów jednym słowem.
Ale każdy z nas staje codziennie przed tym samym pytaniem:

Czy zło, które przyszło do mnie z zewnątrz, znajdzie we mnie nowego sługę?
Czy też zatrzyma się na progu serca, które należy do Chrystusa?

Apostoł nie mówi:
„Spróbuj, jeśli będą sprzyjające okoliczności...”
Nie mówi:
„Zło dobrem zwyciężaj, jeśli.. druga strona najpierw przeprosi.”
Nie mówi też:
„Czyń dobro, jeśli.. to zostanie docenione.”

Mówi po prostu:

„Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.”

To jest droga trudna, to wąska ścieżka.
To jest droga sprzeczna z naszym pierwotnym odruchem cielesnej natury i z duchem tego świata. Ale to jest właśnie droga Chrystusa.

I właśnie dlatego jest to droga zwycięstwa.

Bo prawdziwe zwycięstwo nie polega na tym, że przeciwnik upadnie.
Prawdziwe zwycięstwo polega na tym, że w świecie pełnym gniewu, pamiętliwości i odwetu, łaska Chrystusa uczyni cię człowiekiem, który nie oddaje złem za zło.
Człowiekiem, który ufa Bożemu sądowi, który pamięta krzyż.
Człowiekiem, który umie płakać nad złem, ale nie chce go rozmnażać.
Człowiekiem, który nie daje się zwyciężyć złu.

I jeśli tacy ludzie jeszcze są, to nie dlatego, że świat stał się lepszy.
Ale dlatego, że Chrystus nadal zbawia grzeszników i przemienia ich serca.

Zło dobrem zwyciężaj cz.4 Jeśli nieprzyjaciel twój łaknie...

 

7. „Jeśli nieprzyjaciel twój łaknie, nakarm go…” — dobro w Biblii jest namacalne, konkretne

Paweł nie zostawia nas na poziomie wzniosłych haseł. Przechodzi do praktyki:

„Jeśli tedy łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go; jeśli pragnie, napój go…” (Rz 12:20)

To znaczy, że zwyciężanie zła dobrem nie polega tylko na tym, że nic złego nie zrobię. To za mało.
Chrześcijaństwo nie kończy się na powstrzymaniu ręki od ciosu. Ono idzie dalej — do czynnego dobra.

A więc pytanie nie brzmi tylko:
„Czy nie odpłaciłem złem?”
Pytanie brzmi również:
„Czy okazałem dobro, gdy miałem okazję?”

Jak wspomnieliśmy.. być może nie uratujesz relacji między narodami.
Może nie zatrzymasz wielkich procesów historycznych no i raczej nie przekonasz polityków, żeby przestali grać ludzkim bólem.
Ale możesz zrobić coś bardzo konkretnego:

- nie powtórzyć pogardliwego żartu,

- nie dokładać kolejnej cegły nienawiści,

- nie mówić o całym narodzie tak, jakby każdy człowiek był winny wszystkiego,

- nie patrzeć na sąsiada przez pryzmat zbiorowej wrogości,

- okazać życzliwość temu, wobec kogo inni okazują niechęć,

- odmówić sobie prawa do odczłowieczania drugiego człowieka,

- modlić się za tych, którzy budzą w tobie opór,

- odpowiadać łagodnie tam, gdzie wszystko w tobie chce odpowiedzieć ostro.

To nie są małe rzeczy. To są rzeczy należące do królestwa. To są rzeczy, które pokazują, że Chrystus naprawdę panuje nad sercem człowieka.

Elizeusz i wojsko syryjskie (2 Krl 6:8–23)

Syryjczycy przyszli pojmać proroka. Bóg oślepia ich.

Król Izraela pyta: "Czy mam ich pozabijać?"

Elizeusz odpowiada: "Nie."

I wydaje zaskakujący rozkaz: "Podaj im chleb i wodę."

Urządzono wielką ucztę.

Efekt? "I nie napadały już więcej oddziały syryjskie..."

To nie jest oczywiście uproszczony wzór na powstrzymanie wszelkiej agresji... ale na pewno bliższe postawie Chrystusowej.

---

8. Czasem najbardziej duchową rzeczą, jaką możesz zrobić, jest nie „wygrać”, ale przerwać łańcuch zła

W naszym sercu jest głęboko zakorzeniona potrzeba wyrównania rachunków.
„On zrobił to — więc ja zrobię tamto.”
„Oni powiedzieli to — więc my odpowiemy.. jeszcze mocniej.”
„Skoro oni nie żałują, to my też nie ustąpimy.”

Ale jeśli każdy będzie czekał, aż ten drugi zrobi pierwszy krok, to wszyscy pozostaną zakładnikami własnej dumy.

Ktoś musi przerwać ten łańcuch i odmówić przekazywania dalej tego samego zła. Ktoś musi powiedzieć:

„To się zatrzyma na mnie. Nie dlatego, że zło było małe. Ale dlatego, że Chrystus jest większy.”

To jest właśnie duchowa walka. Nie chodzi o to, by zło nazwać dobrem.
Chodzi o to, by nie stać się jego kolejnym przekaźnikiem.

Być może to oznacza, że świat uzna cię za słabego.
Być może ktoś powie, że przegrałeś.
Być może nie usłyszysz słowa „dziękuję” a druga strona nie odpowie skruchą.
Być może nawet wykorzysta twoją łagodność...

Ale chrześcijanin nie czyni dobra dlatego, że ma gwarancję sukcesu.
Czyni dobro dlatego, że należy do Chrystusa.

_____________________

Po wojnie Corrie ten Boom spotkała jednego z byłych strażników z obozu Ravensbrück. Mężczyzna, który wcześniej uczestniczył w jej upokorzeniu, podszedł do niej po spotkaniu i wyciągnął rękę, prosząc o przebaczenie. Corrie wspominała, że wszystko w niej buntowało się przeciw temu gestowi. Modliła się jednak o siłę i podała mu rękę. Później pisała, że nie uczyniła tego dlatego, iż czuła przebaczenie, ale dlatego, że chciała być posłuszna Chrystusowi. Nie mogła zmienić przeszłości, ale mogła przerwać łańcuch nienawiści.

Zło dobrem zwyciężaj cz.3 (Zwyciężanie zła dobrem nie jest słabością)

 

5. Zwyciężanie zła dobrem nie jest słabością — jest podobieństwem do Chrystusa

Świat uważa, że ustąpienie to przegrana a łagodność to słabość.
Że przebaczenie to naiwność a nieodpłacanie pięknym za nadobne to brak godności.

Ale w Królestwie Bożym wszystko stoi na głowie — a raczej: stoi na nogach, podczas gdy świat chodzi na rękach.

Bo kto wyglądał na większego przegranego niż Jezus na krzyżu?
Wzgardzony. Odrzucony. Wyszydzony. Opluty. Skazany. Przybity do drewna.
Jeśli patrzeć po ludzku — przegrał wszystko.
Nie obronił się. Nie odpowiedział przemocą. Nie wezwał legionów aniołów. Nie zmiażdżył swoich prześladowców jednym słowem, choć mógł.

A jednak właśnie tam odniósł największe zwycięstwo.

Szatan chciał triumfu zła. Ludzie wykrzykiwali słowa nienawiści.
Niesprawiedliwość osiągnęła swój szczyt.

A Chrystus? 

Chrystus odpowiedział doskonałym posłuszeństwem Ojcu, doskonałą miłością i doskonałą ofiarą.

I właśnie przez to zwyciężył.

Nie przez to, że zignorował zło.
Nie przez to, że udawał, że nie boli.
Ale przez to, że nie odpowiedział grzechem na grzech.

Piotr pisze o Nim:

„Gdy Mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem; gdy cierpiał, nie groził, lecz poruczał sprawę Temu, który sprawiedliwie sądzi.” (1 P 2:23)

To jest komentarz do Rzymian 12.
Tak właśnie wygląda zwyciężanie zła dobrem.
Tu nie chodzi o bezkrwawy slogan. To jest droga krzyża.

---

6. Przebaczenie w chrześcijaństwie nie rodzi się z naturalnej dobroci, ale z doświadczenia łaski

Ktoś może słuchać tego wszystkiego i pomyśleć:
„Dobrze, to brzmi szlachetnie. Ale skąd ja mam wziąć takie serce? Skąd mam wziąć siłę, żeby nie odpłacić, nie nienawidzić..? Żeby nie pielęgnować urazy? Żeby czynić dobro tym, którzy mnie zranili?”

Odpowiedź brzmi: nie z siebie.

Człowiek nie nauczy się przebaczenia jedynie przez moralny wysiłek.
Nie nauczy się miłości do nieprzyjaciół przez zaciskanie zębów.
Nie nauczy się zwyciężania zła dobrem tylko dlatego, że uzna to za rozsądne.

Ta zdlność rodzi się z Ewangelii.
Z tego, że sam zostałeś potraktowany przez Boga nie według swoich uczynków, ale według Jego miłosierdzia.

Przypomnij sobie, kim byłeś wobec Boga.
Pismo nie mówi, że byliśmy tylko „trochę zagubieni” albo „chwilowo słabsi duchowo”.
Pismo mówi dobitnie:

- byliśmy grzesznikami,

- byliśmy bezbożni,

- byliśmy nieprzyjaciółmi Boga.

A jednak, Paweł pisze:

„Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”
(Rz 5:8)

Zauważ: Chrystus nie umarł za nas wtedy, gdy najpierw naprawiliśmy swoje winy. 

Nie zbawił nas wtedy, gdy najpierw okazaliśmy skruchę godną zadośćuczynienia. 

Nie czekał, aż staniemy się warci miłości.

On umiłował nas, gdy byliśmy niegodni.
Przebaczył nam płacąc własną krwią.
Uprzedził nas swoją łaską.
Pociągnął nas dobrocią do opamiętania.

Czy to znaczy, że każdy człowiek automatycznie odpowiada na tę łaskę? Nie.
Czy to znaczy, że przebaczenie usuwa potrzebę skruchy? Też nie.
Ale znaczy to jedno: chrześcijanin przebacza nie dlatego, że drugi człowiek na to zasłużył, lecz dlatego, że sam żyje z niezasłużonego przebaczenia.

Zło dobremm zwyciężaj cz.2 (..nie udawaj, że zło nie było złem)

 

3. Ewangelia nie mówi: udawaj, że zło nie było złem

Kiedy mówimy o przebaczeniu, o zwyciężaniu zła dobrem, łatwo wpaść w niebezpieczne uproszczenie. Ktoś może pomyśleć:
„Czy to znaczy, że mamy udawać, że nic się nie stało?
Czy to znaczy, że mamy zamieść prawdę pod dywan?
Czy to znaczy, że mamy zrezygnować z mówienia o winie?”

Nie. Biblijne przebaczenie nie jest naiwnością.
Chrześcijańskie miłosierdzie nie jest relatywizowaniem krzywdy.
Miłość bliźniego nie polega na tym, że przestajemy nazywać grzech grzechem.

Krzyż Chrystusa mówi coś dokładnie odwrotnego.
Pokazuje nam, jak straszne jest zło. Tak straszne, że sam Syn Boży musiał umrzeć, aby je zgładzić.
Na Golgocie Bóg nie powiedział: „To nic takiego.”
Przez krzyż Bóg powiedział: „To jest tak poważne, że wymaga śmierci.”

A więc przebaczenie nie polega na bagatelizowaniu winy.
Przebaczenie polega na tym, że rezygnuję z prawa do osobistej zemsty i oddaję sprawę Bogu.

Właśnie dlatego Paweł pisze:

„Najmilsi, nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu; albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan.”
(Rz 12:19)

Chrześcijanin nie rezygnuje z zemsty dlatego, że zło nie było złem. Rezygnuje z zemsty dlatego, że Bóg jest sędzią. Nie muszę udawać, że nie bolało. Nie muszę udawać, że nie było winy. Nie muszę nawet udawać, że nie pragnę sprawiedliwości. Ale mam złożyć broń, którą jest osobista pomsta, i powiedzieć:

„Panie, Ty osądź sprawiedliwie. Ty widzisz więcej niż ja. Ty odpłacisz doskonale. Ja nie chcę wchodzić w Twoje kompetencje.”

I to jest akt wiary. To jest powiedzenie: „Boże, ufam Twojemu osądowi bardziej niż własnemu gniewowi.”

---

4. Największe zwycięstwo nie polega na tym, że przeciwnik przegra — ale że zło nie przejmie mojego serca

Paweł nie mówi tylko: „czyń dobro, bo tak wypada”.
On mówi: „nie daj się zwyciężyć złu”.

Jak zło zwycięża człowieka?

Zwycięża go wtedy, gdy zamienia go w swoje odbicie.

Ktoś cię upokorzył — więc ty upokarzasz.
Ktoś tobą wzgardził — więc ty okazujesz wzgardę.
Ktoś cię okłamał — więc ty zaczynasz manipulować.
Ktoś nienawidzi — więc ty uznajesz nienawiść za usprawiedliwioną.

I wtedy dzieje się coś strasznego:
zaczynasz walczyć ze złem.. narzędziami zła.

A przecież diabeł nie musi sprawić, byś przestał mówić o prawdzie.. 

Czasem wystarczy mu, że sprawi, byś bronił prawdy w sposób nieprawy.
Nie musi cię przekonać, byś pokochał kłamstwo.. 

Wystarczy, że nauczy cię nienawidzić ludzi pod pozorem miłości do prawdy.
Nie musi sprawić, byś odrzucił sprawiedliwość. 

Wystarczy, że zamieni twoje pragnienie sprawiedliwości w gorzkość, pychę i pogardę.

I wtedy już wygrał.

Dlatego chrześcijanin musi stale pytać nie tylko:
„Czy mam rację?”
ale również:
„Czy mój sposób reagowania jest święty?”
„Czy mój gniew jest poddany Chrystusowi?”
„Czy moja pamięć o krzywdzie nie stała się pożywką dla ciała?”
„Czy moje słowa są czyste?”
„Czy moje serce nadal potrafi płakać, modlić się i błogosławić?”

Przykłady:

Dawid był przez lata ścigany przez Saula. Król chciał go zabić, choć Dawid nie uczynił mu żadnego zła. W jaskini En-Gedi nadarzyła się niezwykła okazja. Saul znalazł się całkowicie w rękach Dawida. Jego żołnierze mówili: „To dzień, o którym mówił Pan. Zabij go!”. Ale Dawid odmówił. Odcina jedynie skrawek płaszcza Saula, a później nawet wyrzuca sobie ten gest jako brak szacunku wobec pomazańca Pańskiego (1 Sm 24).

Dlaczego tak postąpił? Bo wiedział, że zwycięstwo nie polega na zniszczeniu wroga, ale na zachowaniu posłusznego serca. Nie pozwolił, aby zło uczyniło go podobnym do Saula.

Jakże inna jest historia Absaloma. Jego siostra Tamar została skrzywdzona przez Amnona. Gniew Absaloma był zrozumiały. Problem pojawił się wtedy, gdy pozwolił, aby gniew zamieszkał w jego sercu. Przez dwa lata pielęgnował nienawiść, aż doprowadził do zamordowania brata. Ale zemsta nie przyniosła pokoju. Przeciwnie – rozlała się na całe jego życie. Zbuntował się przeciw własnemu ojcu, wywołał wojnę domową i zginął tragicznie.

To pokazuje ważną prawdę. Nienawiść obiecuje ulgę, ale nigdy jej nie daje. Karmi się sama sobą i zawsze domaga się więcej. Człowiek, który chciał ukarać zło, sam zaczyna czynić zło.

Dawid i Absalom zostali zranieni. Obaj doświadczyli niesprawiedliwości. Różnica polegała na tym, komu oddali swoje serce. Dawid oddał sprawiedliwość Bogu. Absalom oddał swoje serce gniewowi.

To jest również pytanie dla nas. Czy noszę w sobie urazę, która powoli zmienia mój charakter? Czy nie usprawiedliwiam słów, postaw albo pragnienia odwetu tylko dlatego, że zostałem zraniony? Chrystus nie mówi, że zło jest małe. On pokazuje większą drogę – drogę krzyża. Na krzyżu nie odpłacił złem za zło, lecz powierzył swoją sprawę Ojcu. Dzięki temu zwyciężył nie tylko swoich wrogów, ale samo zło.

Dlatego prośmy Boga o serce Dawida, a nie Absaloma. O serce, które ufa Bożej sprawiedliwości bardziej niż własnej zemście. Bo największym zwycięstwem nie jest pokonanie przeciwnika, lecz zachowanie serca podobnego do Chrystusa.