Zwróć uwagę na treści poniższych rozmów...
PSZ Łk 24:(1) Dopiero w niedzielę, gdy zaczęło świtać, zaniosły do grobu przygotowane olejki. (2) Zobaczyły, że kamień zamykający wejście jest odsunięty. (3) Weszły więc do wnętrza, ale nie znalazły ciała Jezusa. (4) Stały tak oszołomione, gdy nagle obok nich zjawili się dwaj mężczyźni, ubrani w lśniące szaty. (5) Przerażone, pokłoniły się im nisko. Oni zaś zapytali: - Dlaczego szukacie w grobie Tego, który żyje? (6) Nie ma Go tutaj. Powstał z martwych! Przypomnijcie sobie, co wam mówił jeszcze w Galilei: (7) że Syn Człowieczy zostanie osądzony przez grzesznych ludzi i ukrzyżowany, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.
(8) Wtedy przypomniały to sobie. (9) Wróciły do Jerozolimy i opowiedziały o wszystkim jedenastu apostołom i pozostałym uczniom. (10) Były to: Maria Magdalena, Joanna, Maria (matka Jakuba) oraz kilka innych kobiet.
(11) Słuchający mieli jednak wrażenie, że ich relacja jest zmyślona, i nie uwierzyli im.
(12) Mimo to Piotr pobiegł do grobowca. Zajrzał do środka i zobaczył same płótna. Wrócił więc do domu i dziwił się tym, co zaszło.
(13) Jeszcze tego samego dnia dwaj uczniowie Jezusa szli do wioski Emaus, odległej o jedenaście kilometrów od Jerozolimy, (14) i rozmawiali o ostatnich wydarzeniach. (15) Gdy tak żywo dyskutowali, sam Jezus podszedł i przyłączył się do nich.
(16) Oni jednak nie rozpoznali Go.
(17) - O czym tak rozmawiacie? - zapytał. Wtedy ze smutku przystanęli.
(18) Jeden z nich, Kleofas, rzekł: - Jesteś chyba jedyną osobą w całej Jerozolimie, która nie słyszała o wydarzeniach z ostatnich kilku dni.
(19) - A o czym nie wiem? - zapytał Jezus.
- O tym, co się stało z Jezusem z Nazaretu - odrzekli.
- Był On prorokiem, potężnym w czynie i słowie, cieszącym się uznaniem Boga i ludzi. (20) Lecz nasi arcykapłani i przywódcy religijni wydali Go Rzymianom, którzy Go skazali na śmierć i ukrzyżowali. (21) A my mieliśmy nadzieję, że to właśnie On jest Mesjaszem, mającym wyzwolić Izrael. Dziś mija już trzeci dzień od tych wydarzeń. (22) Na dodatek kilka kobiet wprawiło nas w osłupienie. Powiedziały, że były o świcie przy grobowcu, (23) ale nie znalazły ciała. Oprócz tego widziały tam aniołów twierdzących, że Jezus żyje. (24) Niektórzy z nas pobiegli tam zaraz i zastali wszystko tak, jak powiedziały kobiety: ciała Jezusa rzeczywiście nie było.
(25) Wtedy Jezus im rzekł: - Jacy jesteście niemądrzy! Tak trudno wam uwierzyć w to, co prorocy powiedzieli w Piśmie! (26) Przecież Mesjasz miał to wszystko wycierpieć, zanim zostanie otoczony chwałą! (27) I zaczynając od pism Mojżesza i proroków, wyjaśniał im wszystkie fragmenty Pisma, które mówiły o Nim jako Mesjaszu.
Pozwólcie, że przypomnę - cechą charakterystyczną nieodrodzonego człowieka jest to, że jest tak zajęty nieistotnymi drobiazgami, że jest w stanie uparcie unikać rozstrzygania najważniejszych spraw związanych z życiem i egzystencją.
Mężczyźni i kobiety spotykają się w każdym zakątku świata, by rozmawiać na każdy możliwy temat, od najnowszych trendów w modzie po Platona i filozofię - w górę i w dół skali! Mówią o konieczności pokoju. Mogą mówić o kościele i o tym, jak może on być bastionem przeciwko komunizmowi. Żadna z tych rzeczy nie jest tematem wstydliwym.
Rozmowa zostaje jednak przerwana, a do gry wchodzi tabu milczenia, gdy ktokolwiek ośmieli się zasugerować, że istnieją duchowe tematy o żywotnym znaczeniu dla naszych dusz, które powinny być przedyskutowane i rozważone. Wydaje się, że w uprzejmym społeczeństwie istnieje niepisana zasada, że jeśli jakiekolwiek tematy religijne mają być omawiane, musi to odbywać się w ramach teorii typu - „nigdy nie pozwól, aby stało się to osobiste!”.
A jednak, przez cały czas jest tylko jedna rzecz, która ma żywotne i trwałe znaczenie to fakt, że nasz Pan, Jezus Chrystus... „(3)Był wzgardzony i odrzucony przez ludzi, pełen boleści, doświadczony cierpieniem, podobny do tego, przed kim twarz się zakrywa, wzgardzony, mieliśmy go za nic. (4) On jednak wziął nasze cierpienia i dźwigał nasze boleści, a my uznaliśmy go za dotkniętego karą, chłostanego przez Boga i poniżonego. (5) Lecz on został przebity za nasze grzechy, zmiażdżony za nasze winy. Dla naszego dobra przyjął chłostę, dzięki jego ranom doznaliśmy uzdrowienia.” EKU Izaj 53.
Nasza dusza nie potrzebuje tylko delikatnych poprawek stylistycznych... ona cała żyje nie na temat... jest plagiatem i potrzebuje Autora, który nada jej sens i styl.
Tozer, A. W., and Gerald B. Smith. 2015.
____________________
ODB Lawrence Darmani:
5 Mojz 6(6) Niechaj pozostaną te słowa, które Ja dziś tobie nakazuję, w twoim sercu.
(7) Będziesz powtarzał je swoim synom i będziesz mówił o nich, przebywając w domu, idąc drogą, kładąc się spać i wstając. (8) Przywiążesz je jako znak na ręce i jako ozdobę między oczami. (9) Napiszesz je na odrzwiach swego domu i na swoich bramach. EKU
W dzisiejszych czasach można spotkać mnóstwo religijnych znaków - w internecie, na tablicach ogłoszeniowych, ścianach, drzwiach, rybki szczególnie na samochodach, nie wspominając o nagrobkach. Któregoś dnia nie mogłem powstrzymać uśmiechu na widok pewnego napisu na Mercedesie: Nie zbliżaj się - Anioły pilnują!
Ale napisy religijne, czy to na tablicach ściennych, biżuterii czy koszulkach, nie są wiarygodnym wskaźnikiem miłości danej osoby do Boga. To nie słowa na zewnątrz się liczą, ale prawda, którą nosimy wewnątrz, która ujawnia nasze pragnienie bycia zmienionym przez Boga.
Stare dobre lekcje biblijne, czy to dla dzieci, czy dorosłych kładły duży nacisk na naukę wersetów biblijnych na pamięć. Taka praktyka jest zgodna z instrukcjami, jakie Mojżesz przekazał Izraelitom, mówiąc im, by wypisali przykazania Boże „na drzwiach swoich domów i na swoich bramach” (Pwt 6:9). Mamy cenić Słowo Boże w naszych sercach (w. 6), wpajać je naszym dzieciom i mówić o nim „gdy idziemy drogą, gdy kładziemy się i gdy wstajemy” (w. 7).
Niech nasza wiara będzie prawdziwa, a nasze oddanie rzetelne, abyśmy mogli kochać Pana, naszego Boga, z całego serca, duszy i siły (w. 5).
_____________________
Dzisiejsze spostrzeżenia
Dzisiejszy fragment rozpoczyna się trzema wersetami pouczenia o korzyściach płynących z przestrzegania przykazań Pana. Mojżesz rozpoczyna werset słowami „Słuchaj, Izraelu”. Słuchać nie oznacza tylko „słyszeć”; oznacza: “rozumieć” lub „wiedzieć”. Izraelici mieli „poznać” Pana - i tak też się stało przez Słowo i Ducha Pana Jezusa.
____________________
Ojcze, niech Twoje słowa będą dla nas czymś więcej niż miłymi powiedzeniami. Niech będą wypisane na naszych sercach, abyśmy kochali Ciebie i innych.
Kiedy w moim sercu pielęgnuję Jego słowo
Jego droga staje się mojego życia drogą
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz