Hebrajczyków 11:30–31 | Wiara pod murami Jerycha – gdy Bóg każe maszerować, a nie szturmować

 Wiara pod murami Jerycha – gdy Bóg każe maszerować, a nie szturmować

Hebrajczyków 11:30–31

„Gdy zaś Izraelici przez siedem dni chodzili wokół Jerycha, mury miasta runęły również dzięki ich wierze. Rachab, prostytutka z Jerycha, która udzieliła schronienia izraelskim zwiadowcom, dzięki swojej wierze ocaliła życie i nie zginęła razem z mieszkańcami miasta, okazującymi nieposłuszeństwo Bogu.” (Hbr 11:30–31)

 1. Historia o murach współczesnej kultury

Pewien chrześcijański ojciec opowiadał kiedyś o rozmowie z kolegą z pracy.

Kolega zapytał: „Naprawdę myślisz, że twoje dzieci pozostaną chrześcijanami?”

Ojciec odpowiedział: „Mam taką nadzieję.”

Kolega zaśmiał się:

„Przecież widzisz, jaki jest świat.

Uniwersytety i system edukacji mówiący dzieciom, że prawda jest względna...

Media przekonujące, że moralność jest przestarzała

Ideologie redefiniujące rodzinę, płeć i człowieczeństwo

Internet uczący dzieci rzeczy, których rodzice nigdy nie chcieli im pokazać

Twoje dzieci będą otoczone tysiącem głosów mówiących, że Biblia jest przestarzała.

Chrześcijaństwo już przegrało. Kościół nie ma szans z kulturą.

Chrześcijaństwo jest jak malutka armia stojąca pod ogromnymi murami miasta.”

Ojciec uśmiechnął się i powiedział:

„Masz rację. Ale zapomniałeś jednej rzeczy.”

Kolega zapytał: „Jakiej?”

Ojciec odpowiedział:

„My nie jesteśmy armią, która zdobywa Jerycho.

My tylko jesteśmy armią, która maszeruje wokół miasta - to Bóg burzy mury.”

I ta perspektywa zmienia wszystko.

Bo zwycięstwo Ewangelii nigdy nie zależało od siły Kościoła.

Zależało od mocy Boga.

 2. Najdziwniejsza bitwa w historii

Wyobraź sobie młodego żołnierza Izraela stojącego naprzeciw Jerycha.

Miasto wyglądało jak nie do zdobycia.

Potężne mury.

Wieże.

Zamknięte bramy.

 „Jerycho było szczelnie zamknięte przed synami Izraela; 

nikt nie wychodził i nikt nie wchodził.”  (Jozuego 6:1)

A teraz wyobraź sobie, że przychodzi rozkaz od dowódcy.

Nie: „Przygotujcie tarany.”

Nie: „Zbudujcie rampy oblężnicze.”

Zamiast tego: „Będziecie chodzić wokół miasta.”

Raz dziennie.

Przez tydzień.

Bez walki.

Bez ataku.

Tylko trąby… i cisza. Żadnych rozmów. 

Czy potrafisz poczuć napięcie tej chwili?

Czy ktoś z żołnierzy nie pomyślał: „To się nigdy nie uda.”

A jednak autor Listu do Hebrajczyków mówi:

 „Przez wiarę runęły mury Jerycha…”  (Hbr 11:30)

Nie przez strategię.

Nie przez siłę.

Nie przez liczebność armii.

Przez wiarę.

I dokładnie tak też wygląda Boży plan dla rodziców.

Nie jest spektakularny:

- czytaj dzieciom Biblię

- módl się z nimi

- ucz ich prawdy

- prowadź ich przykładem

To wszystko.

A świat mówi: „To za mało.”

Ale Bóg mówi coś innego.

 „Te słowa, które ja ci dziś nakazuję, będą w twoim sercu.

 Będziesz je pilnie wpajał swoim synom.”

 (Powtórzonego Prawa 6:6–7)

3. Dlaczego Bóg dał tak dziwny plan?

Bo Bóg często działa w sposób, który wygląda jak słabość...

Bo chce, żeby nikt nie miał wątpliwości, kto wygrał tę bitwę.

Jak zauważył reformator Jan Kalwin:

„Mury nie runęły przez okrzyki ludzi ani przez dźwięk trąb, lecz dlatego, że lud uwierzył, iż Pan uczyni to, co obiecał.”

To jest powtarzający się schemat w Biblii.

Bóg mówi:

 Noemu: buduj arkę... na suchym lądzie

 Abrahamowi: zostaw wszystko i idź

 Izraelowi: maszerujcie wokół miasta

A w końcu mówi światu coś jeszcze bardziej zaskakującego:

... zbawienie przyjdzie przez krzyż.

 „Nauka o krzyżu jest głupstwem... 

dla tych, którzy giną, 

lecz dla nas… jest mocą Bożą.” 

(1 Kor 1:18)

Jak zauważa John Piper:

 „Bóg celowo wybiera metody, które wyglądają na słabe, aby było jasne, że zwycięstwo należy do Niego.”

Zawsze chodziło o posłuszeństwo wiary, czyli całkowite zaufanie...

Podobnie jest z wychowaniem dzieci.

Nie chodzi o:

- idealną metodę

- idealną szkołę

- idealny program

Chodzi o wiarę rodziców. Zaufanie Zbawicielowi i mocy krzyża.

 4. Najbardziej zaskakująca osoba w historii Jerycha

A potem autor Listu do Hebrajczyków robi coś jeszcze bardziej szokującego.

Po bohaterach wiary nagle mówi:

 „Przez wiarę Rahab nierządnica nie zginęła razem z nieposłusznymi.”

 (Hebr 11:31)

Rahab.

Kobieta z najgorszą reputacją w mieście.

Jeśli ktoś miał najmniejsze szanse na ocalenie — to właśnie ona.

A jednak to ona zobaczyła prawdę.

 „Pan, wasz Bóg, jest Bogiem na niebie w górze i na ziemi w dole.”

 (Joz 2:11)

Zastanów się nad tym.

Całe miasto widziało te same rzeczy:

- wyschnięte Morze Czerwone

- zwycięstwa Izraela

- działanie Boga

Ale tylko Rahab wyciągnęła właściwy wniosek.

Wiara nie jest kwestią informacji.

Wiara jest kwestią serca.

Bóg potrafi ocalić ludzi nawet w środku Jerycha.

To ogromna nadzieja dla rodziców.

Twoje dzieci mogą żyć w świecie pełnym chaosu… ale Bóg wciąż potrafi otworzyć ich serca.

 5. Łaska, która szokuje religijnych ludzi

A Bóg nie tylko ocalił Rahab.

Bóg zrobił coś znacznie bardziej niezwykłego.

Rahab została częścią ludu Bożego.

A później… stała się przodkinią Mesjasza.

 „Salmon zrodził Booza z Rahab.”  (Mt 1:5)

Zatrzymaj się na chwilę.

W rodowodzie Jezusa jest:

- cudzoziemka

- była prostytutka

- kobieta z pogańskiego miasta

Dlaczego?

Bo Ewangelia nie jest historią o tym, jak dobrzy ludzie znajdują Boga.

Ewangelia jest historią o tym, jak Bóg znajduje grzeszników.

 6. Ta historia powinna nas niepokoić... 

ponieważ zadaje pytania, które burzą nasze bezpieczeństwo

Bo zmusza nas do zadania kilku pytań.

Czy naprawdę wierzę Bożemu Słowu?

Czy ufam Bogu, kiedy Jego droga wydaje się nierozsądna?

Kiedy Biblia mówi:

- przebacz

- żyj w czystości

- ufaj Chrystusowi ponad wszystko

czy nie myślę czasem:

„To nie zadziała w dzisiejszym świecie”?

Czy wierzysz, że Ewangelia może zmienić każdego?

Czy Kościół naprawdę wierzy w cudowną łaskę?

Bo jeśli Bóg przyjął Rahab… to czy my przyjmiemy ludzi z ich ruiną życia?

„Bóg nie ma względu na osobę.” (Dz 10:34)

Czy moja wiara prowadzi do działania?

Rahab nie tylko uwierzyła.

Ona zaryzykowała życie, ukrywając szpiegów.

Dlatego Jakub mówi:

„Czyż nie została usprawiedliwiona z uczynków Rahab… 

gdy przyjęła wysłanników?” (Jk 2:25)

Prawdziwa wiara zawsze się objawia w działaniu.

7. Jaki Mur stoi dziś przed tobą?

Każdy człowiek ma swoje Jerycho.

Mur, który wydaje się nie do pokonania:

- grzech, z którym walczysz od lat

- strach przed przyszłością

- poczucie winy

- presja świata

- sytuacja bez wyjścia...

I często Bóg NIE mówi:  „Zburzę to natychmiast.”

Raczej mówi:  „Idź dalej. Ufaj Mi.”

Dzisiaj, jutro, pojutrze...

Może przez długi czas nic się nie zadzieje.

Ale kiedy przychodzi ten właściwy, siódmy dzień… mury nagle się kruszą i rozpadają.

Bo zwycięstwo nigdy nie zależało od ciebie.

Zależało od Boga.

Ostatnie pytanie

Czy jesteś jak mieszkańcy Jerycha —

którzy widzieli dzieła Boga, ale pozostali w niewierze?... pozostali w braku zaufania Bogu...

Czy jesteś jak Rahab —

która usłyszała o Bogu i zaryzykowała wszystko, aby Mu zaufać?

Bo historia Jerycha nie jest tylko historią starożytnej bitwy.

To historia o dwóch rodzajach ludzi:

- tych, którzy ufają Bogu

- i tych, którzy ufają swoim murom.

Ale kiedy Bóg przystępuje do działania… mury zawsze przegrywają.

Mówimy ciągle o murach okoliczności, o murach własnego bezpieczeństwa ale przede wszystkim o wysokich murach zatwardziałego serca.

Podobnie rodzice mogą patrzeć na dzisiejszy świat i myśleć:

„To jest Jerycho... ten system jest nie do pokonania... moje dziecko jest tak uparte, nieczułe..”

I mają rację.

Ale nie zapominajmy o czymś arcy ważnym.

Bóg nadal burzy mury.

Więc idź dalej.

Czytaj Biblię z dziećmi.

Módl się z nimi.

Ucz ich prawdy. Dzisiaj, jutro, pojutrze...

Bo kiedy przyjdzie Boży moment… 

mury, które wydawały się nie do zdobycia, runą.

Łaska, która przychodzi do martwych

 Łaska, która przychodzi do martwych

Wyobraź sobie scenę na cmentarzu. Cisza, chłodny wiatr porusza gałęziami drzew, a między nagrobkami chodzi człowiek rozdający zaproszenia na ucztę. Podchodzi do jednego grobu i mówi:

„Przyjdź. Wszystko jest gotowe. Czeka na ciebie dom, stół i miejsce w rodzinie.”

Brzmi to absurdalnie. Nikt na cmentarzu nie odpowie. Umarli nie wstają, nie dziękują, nie przychodzą.

A jednak właśnie taki obraz daje Biblia, gdy mówi o zbawieniu. Człowiek nie jest jedynie zagubiony, chory czy osłabiony duchowo. Człowiek jest martwy w grzechach. Dlatego zbawienie może przyjść tylko z jednej strony — od Boga. To właśnie nazywamy łaską.

Apostoł Paweł podsumowuje tę prawdę w jednym z najbardziej znanych wersetów Pisma:

„Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, 

i to nie z was: Boży to dar; 

nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.” (Efezjan 2:8–9)

Słowo „łaska” tak często pojawia się w kazaniach i pieśniach, że łatwo przestaje nas poruszać. John Newton śpiewał o „niesamowitej, cudownej łasce”, ale pytanie brzmi: czy naprawdę rozumiemy, jak niesamowita ona jest?

1. Od kiedy zaczęła się Łaska? - przed początkiem świata

Paweł w Liście do Efezjan cofa nas daleko wstecz — dalej niż narodziny Chrystusa, dalej niż stworzenie świata — aż do wiecznego planu Boga.

„Już przed stworzeniem świata wybrał nas w Chrystusie, 

abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem, pełni miłości... 

Z góry przeznaczył nas dla siebie, 

abyśmy przez Jezusa Chrystusa stali się Jego przybranymi dziećmi

 – zgodnie z Jego wolą i pragnieniem serca.” (Efezjan 1:4–5)

Zanim człowiek zrobił pierwszy krok w stronę Boga —

Bóg już zrobił pierwszy krok w stronę człowieka.

Zanim pojawiła się wiara —

pojawił się Boży wybór.

Zanim powstał grzech w historii —

istniał plan zbawienia w łasce.

Paweł dodaje:

„...pragnął bowiem objawić światu swoją wielką łaskę, którą okazał nam poprzez swojego ukochanego Syna.” (Efezjan 1:6 PSZ)

Bóg nie zbawia dlatego, że znalazł w nas coś wartościowego.

On zbawia, aby objawić chwałę swojej łaski.

2. Gdzie Łaska została zdobyta? - na krzyżu

Boży plan nie pozostał tylko w niebie. Łaska przyszła w historii — w osobie Jezusa Chrystusa.

Paweł pisze:

„W nim mamy odkupienie przez krew jego, 

odpuszczenie grzechów według bogactwa łaski jego, 

którą hojnie nas obdarzył.” (Efezjan 1:7–8)

Zauważ słowa Pawła: „bogactwo” i „hojnie obdarzył”.

To język obfitości.

Łaska nie jest kroplówką.

Łaska jest rwącą rzeką.

Człowiek często myśli o zbawieniu tak: 

Bóg daje trochę łaski, a my dokładamy resztę naszymi wysiłkami.

Ale Paweł mówi coś zupełnie innego.

Łaska, to NIE jest wspólne przedsięwzięcie Boga i człowieka.

To Boży dar od początku do końca.

3. Gdzie Łaska świeci najmocniej? - na tle naszego grzechu

Najbardziej zdumiewające jest to, kim byliśmy, zanim Bóg nas zbawił.

Paweł mówi bez złagodzeń:

„Kiedyś byliście duchowo martwi, pogrążeni w grzechach i przestępstwach. 

Żyliście jak cały ten świat, posłuszny swojemu duchowemu władcy, panującemu nad siłami zła, który obecnie działa przez zbuntowanych ludzi. 

Kiedyś my wszyscy, tak jak oni, byliśmy podporządkowani pragnieniom naszego ciała i zmysłowym przyjemnościom. 

Dlatego, podobnie jak wszystkich innych ludzi, czekał nas Boży sąd.” (Efezjan 2:1-5)

Nie chorzy.

Nie zagubieni.

Martwi.

A jednak kilka wersetów później czytamy jedne z najpiękniejszych słów w Biblii:

“Ale Bóg, który jest Bogiem pełnym miłości, tak bardzo nas pokochał, że chociaż byliśmy duchowo martwi i pogrążeni w grzechach, razem z Chrystusem przywrócił nas do życia. W ten sposób, dzięki swojej łasce, uratował także was.” (Efezjan 2:4–5)

To jest cud łaski.

Bóg nie przyszedł do ludzi, którzy próbowali się poprawić.

On przyszedł do ludzi, którzy nie mogli się już podnieść.

Dlatego zbawienie jest całkowicie Jego dziełem.

4. Łaska jest historią, która nigdy się nie skończy

Paweł mówi coś zdumiewającego o przyszłości:

„Aby w nadchodzących wiekach okazać przemożne bogactwo łaski swojej przez dobroć względem nas w Chrystusie Jezusie.” (Efezjan 2:7)

“Łaska, którą Bóg okazał nam dzięki Chrystusowi Jezusowi, będzie w nadchodzących wiekach dowodem Jego dobroci.” PSZ

Innymi słowy — przez całą wieczność Bóg będzie pokazywał wszechświatowi swoją łaskę na przykładzie zbawionych ludzi.

My jesteśmy jak trofea Bożej łaski.

Dowodem tego, co potrafi zrobić miłosierny Bóg z grzesznikiem.

I nawet po milionach lat w niebie łaska nie przestanie nas zadziwiać.

Praktyczne zakończenie

Ta prawda zmienia życie na kilka bardzo konkretnych sposobów.

Po pierwsze — zabiera wszelką pychę.

Jeśli zbawienie jest łaską, nie ma miejsca na chlubę, na nasze przechwalanie się...

„…nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.” (Efezjan 2:9)

Chrześcijanin nie mówi: „Jestem lepszy i dlatego...”.

Chrześcijanin mówi: „Bóg był dla mnie łaskawy.”

Po drugie — daje głęboką pewność zbawienia.

Gdyby zbawienie zależało od nas, moglibyśmy je stracić jutro.

Ale skoro zaczęło się w Bożej łasce,

to ta sama łaska nas zachowa.

Nie możesz stracić tego, na co nie zapracowałeś. (P.Tripp)

To dzieło Chrystusa na krzyżu obdarza nas przebaczającą, zbawczą łaską.

Po trzecie — łaska pachnie, łaska rodzi nowe, wdzięczne życie.

Człowiek, który naprawdę zrozumiał łaskę, nie pyta:

„Ile mogę zrobić dla Boga, żeby zasłużyć?”

On pyta:

„Jak mogę żyć dla Boga, który zrobił dla mnie wszystko?”

Na końcu historii zbawienia każdy wierzący powie to samo, co John Newton po latach życia:

„Nie jestem tym, kim powinienem być.

Nie jestem tym, kim chcę być.

Ale przez łaskę Bożą nie jestem już tym, kim byłem.”

I właśnie dlatego Kościół przez wieki powtarza jedno zdanie, które nigdy nie powinno stać się banalne:

Zostaliśmy zbawieni z łaski — i tylko z łaski.